Dutch Student Loan Interest Rates Increase Sharply in 2024


by Inja van Soest

At the beginning of October, the Dutch government announced their decision to raise student loan interest rates to their highest level in 14 years. This announcement ignited controversy and many debates. From January 1, 2024, student loan interest rates are set to surge from 0.46 per cent to 2.56 per cent, as reported by the Dienst University Onderwijs (DUO), the government body responsible for student financial aid.

The sudden and significant increase in interest rates has left many current and former students stumbling, with widespread disagreement over the reasons behind this unexpected move. While some argue that the growth is a necessary adjustment, others contend it is a breach of trust, further compounding the financial burdens faced by students.

The Impact on Students

In response to this increase, students have voiced their frustration and disillusionment with protests, online discussions, and their professors. Many believe they are being unfairly targeted, especially considering that the government has recently eliminated student debt for new students. More and more students struggle to find affordable housing and pay immense amounts for rooms they are often not allowed to register at. Therefore, they miss out on possible governmental funding such as the reintroduced Basisbeurs, a government grant providing financial assistance to students to cover their educational expenses.

Different Perspectives

“It’s hard to comprehend why the government would choose to burden those of us who still have debt with this interest rate hike,” says Paul, a former student. The sentiment among these students is that the government has not been transparent about the implications of this increase. Usually, when wanting to loan money, there is a clear indicator to remind people that loaning money costs money. The typical logo is nowhere to be seen when looking for information about Dutch student loans.


Conversely, some argue that the rate hike is reasonable, emphasising that everyone should know that borrowing inherently comes with interest costs. “They knew they were borrowing money, which comes with a price. Some say that students borrowed the money to finance parties and a luxurious lifestyle, while others used it to buy a house. Some say no one should be complaining as loaning money comes with the personal responsibility to be able to pay it back. They further argue that a student who pursues a meaningful and lucrative career can quickly repay their debt within the 15-year timeframe.

Whilst it is true that the student loan agreements depend on and are tied to the government’s borrowing costs, the interest rise has been coming. However, students feel like they have been cheated and are being cornered.

Government Response

Whilst Education Minister Robbert Dijkgraaf does acknowledge the concerns of students and the public, he assures that the rate adjustment is tailored to each student’s financial circumstances. He highlights that those with low incomes will have lower monthly repayments, aiming to ease the financial burden. Furthermore, Dijkgraaf believes that reintroducing the basic grant (Basisbeurs) and temporary assistance to counteract rising inflation and energy costs will financially relieve many students. However, as mentioned before, many cannot access help due to their living situation not officially registered.

The decision to raise interest rates comes after six years, during which student loan interest rates remained at 0 per cent. This was primarily due to the Dutch government’s ability to borrow funds at favourable rates in the capital market; however, the loan interest had to rise at some point due to rising interest rates.

The Feeling of Broken Promises

Van der Ham, a student herself, expresses profound disillusionment with the government’s actions amid this debate. She recalls that she believed in three critical conditions when she started borrowing. “The first was that your student debt would not affect your ability to secure a mortgage in the future,” van der Ham says in correspondence with NOS. Additionally, it was conveyed that the loan was favourable, with little to no interest.

Lastly, there was the impression that the income generated from the loan system would be reinvested in improving the quality of education. Van der Ham feels that none of these promises have materialised.

A law student, Jim Hiddink, shares similar sentiments, feeling that the situation is unjust. “When you begin borrowing, you agree with the government, but now the entire nature of that agreement is changing. The interest rate remained low, at most 0.5 per cent.”

In a letter sent by the outgoing Minister of Education, Dijkgraaf, to the Dutch Parliament in 2022, it was stated that there was never a promise to maintain a 0 per cent interest rate or that the size of a student’s debt would have no influence on their mortgage application. Previous ministers, including Jet Bussemaker, had, however, stressed that the consequences should remain limited and students should not develop a “fear of borrowing.” Which has now, unfortunately, become a reality for many.

Amidst controversy and politics, the Akbas-Tereci family seeks safety and a place to call home.

In the Netherlands, the Akbas-Tereci family, devout members of the Gülen Movement, stand at a precipice of uncertainty. With the impending arrival of their second child, this Turkish couple and their five-year-old daughter Vera face a worrying reality. This legal dilemma threatens their pursuit of safety and stability. Their journey from Turkey to the Netherlands lays bare the unforgiving complexities of seeking asylum, shedding light on profound questions of justice and compassion in a world of uncertainty.
~ by Inja van Soest

Sümeyra Akbas en Beytullah Tereci with their daughter Vera. FOTO: NIELS DE VRIES
Sümeyra Akbas en Beytullah Tereci with their daughter Vera. FOTO: NIELS DE VRIES

A recent petition has sparked interest in the faith of this young family. Sümeyra Akbas and Beytullah Tereci, a Turkish couple currently residing in the Netherlands with their five-year-old daughter, are expecting their second child. The couple is part of the Gülen Movement, which promotes a tolerant Islam emphasising altruism, modesty, hard work and education. Under President Recep Tayyip Erdoğan, the Turkish government accused the movement of being involved in an attempted coup in 2016, leading to much controversy about the movement and a political conflict. The Gülen Movement is classified as a terrorist organisation, making it dangerous for Sümeyra Akbas and Beytullah Tereci to return to Turkey.
The family have been in the Netherlands for more than a year now. They have been volunteering in their community whilst attending Dutch language courses thrice weekly. Their five-year-old daughter has started to speak Dutch and has made local friends. Beytullah states: “We want to feel at home here. We came here to start a new life and have a future.”

Typically, Turkish refugees are granted residence permits, with approval rates reaching as high as 97.5 % in 2022, according to VluchtelingenWerk statistics. However, the case of Akbas and Tereci stands out due to their unique circumstances. While the parents hold Turkish citizenship, their daughter is of Brazilian nationality. Akbas and Tereci had fled from Turkey to Iraq before the failed coup attempt in 2016. They married in Iraq and built their lives as elementary school and preschool teachers. They had five more years of validity on their Turkish passports and believed they could return to their home country within that timeframe. However, when they were expecting their first child, they had to make a decision. If their daughter had been born in Iraq, she would have been stateless without any papers as them being Gülenists; they couldn’t go to the Embassy out of fear of being arrested. She would neither be granted a Turkish nor an Iraqi passport, and they would have been unable to leave Iraq. They decided to go to a country where their child would receive papers by birth. And they ended up going to Brazil for the birth of their daughter.

After two months of being there, they returned as a family of three. They didn’t plan on settling there. Therefore, they didn’t need a Visa, as their stay was shorter than three months. Afterwards, they returned to Iraq, where their jobs and life awaited them. Five years later, the decision to get papers for their daughter puts them in a situation where the Netherlands does not want to grant them residency as their daughter is Brazilian. The ruling of their case states they have a connection with Brazil. However, they neither speak the language nor have family or friends there.

The court ruling surprised the couple and their lawyer because the family would not receive residency in Brazil either, which could ultimately lead to them being deported to Turkey. The family was supposed to have to leave their current asylum centre by the 14th of September but have been offered the option to go to a different asylum centre. However, they would not be allowed to leave the town and have to sign in every morning that they are present at the centre. Akbas expresses his feelings of having escaped an unjust Turkish prison sentence to now live like a prisoner at the asylum centre. A daily life without much prospect. “It is like being sick, and you don’t enjoy anything. I don’t enjoy food or drinking. It should be happy times for my family; we worry too much instead.”
The initial ruling has been appealed, but the judge ruled against the appeal again, a disappointing outcome. But the family, their lawyer and their friends are unwilling to give up. Whilst their case is being fought in court, their Dutch language teacher has started a petition to revise the decision made by the court.

Beytullah Tereci is thankful for the support the family has been getting and hopes for a positive outcome for his family and his children. “We want to be home, but we cannot go there. So we choose a new home, a future. How can it be that your home is not welcoming you, and you still have to go.”

If you want to support Sümeyra Akbas and Beytullah Tereci and their daughter Vera, you can sign the petition here:

Broken Chalk Podcast Episode 1 – Felisa Tibbitts

Interviewer: Johanna Farkas

Transcription written by: Caren Thomas

Johanna Farkas, Intern at Broken Chalk, did an interview with Felisa Tibbitts, co-founder of Human Rights Education Associates (www.hrea.org).
The interview was recorded as audio, and this is the written transcription.

Felisa Tibbitts. Photo available in her website, Felisa Tibbitts.

Johanna Farkas(JF): Hello and good afternoon. This is the first episode of the Broken Chalk podcast. Broken Chalk is a human rights organization based in Amsterdam and it is dedicated to monitoring human rights violations in education. I am Johanna Farkas. I will be the host for today’s episode. It is my pleasure to welcome Felisa Tibbitts.

Felisa Tibbitts(FT): Hi Johanna. Thank you for inviting me.

JF: Thank you very much for accepting our invitation. Felisa, you have tremendous experience in the field of human rights and human rights education. To introduce you a bit more to the audience, Felisa’s main research interest is human rights and global democratic citizenship, critical pedagogy, education and social movements and human rights at higher education transformation. She is currently the chair of human rights education of the department of law, economics, and governance at the university of Utrecht as well as the UNESCO chair in human rights and higher education.

She has recently been teaching at Columbia university up until 2022. She also has several fellowships, awards, grants and some experience with board memberships and advisory positions. She has been working with organizations such as the UN, Council of Europe as well as Amnesty International.

There are several things to discover here, and I am excited to hear about everything.

What we will be focusing about today is your own organization that you co-founded that is the Human rights education association which I will be introducing later on.

But I will first ask some personal questions about you and your career path.

FT: Okay.

JF: Did you have a moment or a eureka moment when you knew that you want to work in the field of human rights or human rights education?

FT: That’s a really nice question. It’s interesting because some of my students who have become interested in human rights education often ask what is your career path? How did you get started and I don’t how it is for you Johanna or for people who are listening but it’s not always a straight or narrow path and for me I didn’t identify my interests as being in human rights until well into my adult career.

I had identified my interest as peace, I didn’t learn about human rights growing up. I hardly heard about human rights. It just wasn’t the language being used. I was very interested in peace. I grew up in a military family during the cold war, even during the Vietnam war, that’s how old I am and I remember when I ran out of fingers to count, when I had turned 11 years old I felt like I had to take a decision about what I wanted to do with my life.

I was a very serious child and I decided I wanted to work for world peace and then I got to college jump ahead about I guess at that point 7 years or so and I enrolled in a course offered by Karl Deutch at Harvard called Peace Research. I didn’t even know you could study peace and so that sort of set me on my path to combining my intellectual interest with my professional interest and there’s another story about how I ended up getting into human rights specifically but those were the origins for me.

I know a lot of people who are sort of lie first when it comes to their human rights work or human rights activism. They recognize at a really early age that they feel like they want to do something positive in the world whether that’s articulated as human rights or peace or social justice or you know it doesn’t really matter if it sets you on that path.

JF: You have a lot of understanding of what you want to do as we’ve heard. What do you find that people might misunderstand about human rights or human rights education or do you have maybe your own experience that you did not understand at first or something that has changed in your understanding? 

FT: I came into the human rights field in maybe one of the most positive or affirming ways possible which is that historically the Berlin wall came down and at that time I was doing my doctoral studies in international education, and I was interested in democracy and peace. So, I hadn’t heard about human rights as I mentioned earlier and I still hadn’t heard at this point it was 1990 but I went to eastern Europe and went from sort of beginning with what was still the East Berlin all the way till Bulgaria with some colleagues to do some research and what would be changing in the educational systems so I got a little bit of a flavour for in what might be happening in educational systems from a researcher’s point of view.

And then just by luck, by chance a couple of years later I was at a conference and I met the head of the Dutch Helsinki Committee, which is the Dutch version of the Human Rights Watch, Arie Bloed. He had begun working with his colleagues in legal reform in the new post-soviet countries. So classic work that human rights people still continue to do in transitional justice in post conflict environments related to rule of law, good governance and human rights. So they were typically training and working with lawyers, judges and news laws and lifting up and strengthening civil society.

Then there was this other sector, the schooling sector, that the Dutch Foreign Ministry, who was their main funder, had become interested to have them work in and I happened to know Arie and he said you know would you like to help us come figure out what we might do to support infusing human rights in the schooling systems. Our first country is Romania and so I went.

In the process of doing the first mission in raising money I subsequently became a part time staff for the Dutch Helsinki committee and that really Johanna was the way I learnt about human rights. I didn’t learn it in the classroom. I learnt it with my colleagues who were human rights lawyers and I also learnt that with my partners, if you will, in these countries who themselves have heard of human rights maybe during the communist period, maybe it was just on paper what does that mean for real life so my own learning was accompanying that of my partners and although I had in one year all the legal standards the law related approach, on the other hand I was still working with teachers and kids and continue to do so for whom law is something that they cannot understand or access so there we don’t want to lose that power of human rights in terms of the international and regional human rights standards and laws but we also want to recognize the norms and principles that influence our everyday lives.

Now that being said there are many critiques to your question, there are many critiques to human rights and I think it’s really very healthy for the human rights field to have these. I mean there’s the critique that if we look at governments who have signed on to these treaties there’s the spectrum of how well they live up to their human rights obligations, we know that accountability mechanisms at the United Nations are weak you know, monitoring is a bit stronger, accountability is weak. We know that if we look into local national context we see human rights isn’t necessarily owned by everyone and it could be one political party that takes it on and then it ends up being associated with particular political agenda or in the United States with the progressives or the leftists, when it should be for everyone and of course there’s now the very classic critique of Eurocentric that is based on natural law and individualism and questions about universality so these are all critiques and they’re all alive and well and they’re all also valid.

One of the benefits of working in the field of education is, Johanna and for the people listening, you have to deal with these learners because you aren’t there to indoctrinate people on what human rights is, here it is take it accept it believe it and carry on. It doesn’t work that way. It is a particular justice-based system around rights. There are other frameworks for promoting social change, right? They don’t have to be named human rights. So I think in human rights education my approach is to actually offer the critiques early on so that we can discuss them and learners can decide for themselves what their points of view are, how much coincides with their own or not.

I also think even with a flawed system that we find in implementing human rights in the international community the alternate is not a desirable one so my personal point of view is find a view that aligns with yours maybe its human rights language maybe it’s not.

Listen to what human rights offers, at least be aware of what it is and what it can offer you and then in terms of if you’re ultimately a believer in human rights and has potential then lean in and support it, support its implementation as best as you can it doesn’t mean you don’t criticize but try to make it better in whatever ways you can, as a diplomat, as an activist, as an educator, whomever.

Policy seminar on peace education with UNESCO & Myanmar Ministry of Education. Photo by Felisa Tibbitts.

JF: and do you think the international community on all levels when it comes to the UN or local decision makers do they have the will or wish to consider these? Do they have the tools to make these constant reevaluations of human rights and try to progress it?

FT: Well political will is obviously really key when it comes to state behaviour. We know that there has been a rollback until recently in terms of the democratic space and increase in authoritarianism which has coincided with the restriction of civil society, rule of law and human rights. So there’s no question that there are real challenges when we look at human rights challenges internationally. We still have ongoing wars, genocides. How is this still happening with all that we know not only about human rights but also about human history in the past 125 years. So its really befuddling and discouraging for sure.

At the same time, I am an optimist and I am in education so I have to own up to that, but I think the recent statistics I saw shows the kind of rolling back into authoritarianism and eroding of democracy even in the those countries that are primarily democratic seems to be shifting, that we may have reached the lowest point already in terms of authoritarianism and it might be a swing back. That is not to say that it is a permanent one.

For those of us who thought that the Berlin Wall has come down, apartheid is over, it’s going to be, maybe it’s going to be more of these cycles in term of conservatism. Conservatism does not quite capture authoritarianism, I think conservatism is quite a respectable point of view. Authoritarianism is very specifically eroding democratic principles and ways of governance so that’s very separate.

But I have to say that my understanding from political scientists, who know more than I do, that we may have seen the worst of it in terms of recent history and we may be swaying back. I mean we still have lots of challenges mind you even in the countries that are still struggling to save some of that democratic processes and institutions, checks and balances and so forth. But those countries that are aligned with human rights, I would say most countries have some if not lip service a deep commitment to forwarding human rights. Again it might be forwarding human rights within their foreign policy interest but at least it’s still there. I think if that continues, human rights is seen as important as others.

Sadly, because of the phenomenon like the war in Ukraine it’s an important reminder of how important human rights and humanitarian law is. So we know that when a catastrophe happen, human rights comes to the fore again.

But I will say, Johanna, I actually think that those of us who are working, not in government, but working in civil society and working even in higher education we have also created more space for human rights. Let me give you an example, at the higher education level there are more human rights centres than ever. It used to be, 30 years ago, the human rights centre used to be at the law school because you essentially only studied human rights if you were studying human rights law. You didn’t see it anywhere else in the university and now in the last 15 to 20 years there are interdisciplinary centres for human rights that link sometimes in parallel with the law school human rights centre which gives opportunities to graduates, undergraduates and students of all levels whether they’re in the humanities or social sciences usually those two areas are those that study Human Rights so its expanding in favourable environments in certain higher education institutions absolutely expanding.

In terms of activist work, Human Rights is being pushed down into the local level. There is a global initiative called “Human Rights Cities” and this perspective brings our attention to our local government but the local government in conjunction with community members, community organizations and all kinds of individuals in the community who hold different positions and also just regular citizens to review the human rights framework, to review the problems the community might have and what might need to be addressed. This is linked up more recently in some European cities with being cities that welcome refugees for example, so with the refugees coming in and some of the pretensions that could bring in local communities using that as a way to discuss human rights more broadly.

So, I think there has been lots of movement in a positive way amongst those actors who are human rights oriented, like I mentioned higher education, human rights cities, human rights based approach which is kind of a conceptual approach but has real bearing in thinking about looking at organizations as a whole not as a human rights perspective.

Other things happening in the United Nations around nonstate actors, multinationals, corporate social responsibility so I think on the other side of some of these discouraging trends that are restricting human rights movement you know ability to use in certain country context and the ongoing critiques of human rights which will always be there, do you have these positive sides of evolution and change and so I do think that the movement continues and you know and it just binds new avenues to remain relevant basically and potent.

JF: I see I see. You mentioned a lot about the authoritarianism and the actual issues with monitoring the implementation of human rights and how in your own experiences as well you learnt properly what human rights was or how it works when you practically worked in it and went to the field. It is a large issue there are countries who partially or who does not fully respect human rights. As you mentioned there’s still so much human rights violation including genocide happening. Has this ever hindered you or felt like giving up in your career because of witnessing or learning about all these setbacks in the history and human rights?

FT: I think that’s a fair question. I think, Johanna, I have been fortunate because I work in the field of education and that field is sort of intrinsically optimistic and forward looking. So without a question, I have also shared the deep disappointment and concern of others not only human rights people but many of us around the authoritarianism and the world back and other challenges in Ukraine, and the ongoing conflict in the Middle East don’t seem to be resolved, refugees, climate change, there’s plenty to be discouraged about but in the day-to-day that I have like having a conversation with you or meeting my students tomorrow, I can focus on these moments of learning and engagement.

 In some cases the human rights education and training I’m doing feeds immediately into social change and so sometimes I have the benefit of seeing that as I’m working with activists or I’m working with young people who eventually who get in careers in human rights or activism of some kind or so many ways you can be engaged in human rights without working for a human rights NGO or working at the UN  at the Office of the Human Rights Commissioner, there are so many things to do.

So when I’m up close its really easy and for me as well I know with education its long term game. It may be 10 to 15 years from now where we see curriculum in schools resulting in more people knowing about what human rights are and what its potential is. In that respect, I can only count wins. I don’t see any failures per se at least in the work I’m doing. But I know from my colleagues who are working in other environments where you have certain litigation, where you want it to go through successfully or you are working on social change and its big cultural changes and maybe you don’t necessarily see it in your lifetime but I even think for people who are not in education like myself, they find their own ways to stay motivated.

You know the thing about human rights as a human rights worker, if you will, is to find your joy in it. For me the joy is teaching and for others I know love law and their joy is in that. If you’re in an NGO, the joy is partly who you get to work with like your colleagues despite these very discouraging conditions and phenomenon.

First of all I don’t feel like I have a choice. This is always what I had to do and the question for me is what is the best way for me to engage, what are the skillsets I have, what will feed me. It is really important in human rights work, in humanitarian emergencies or in any kind of work you are confronting suffering whether it’s really up close or personal or wider you need to find a way to keep yourself healthy and engaged. Even for you as a young person you’ll have decisions to make on what to study next, if you’re going to study anymore, where you’re going to put your energies in, whatever you decide to do it should feed you and keep you going in the long term because we need people like you and others in the long term working for human rights.

JF: Let’s talk about and move on to the active working for human rights and you yourself actually cofounded an organization called HREA. The abbreviation of it is the Human Rights Education Association. You founded that in 1996. Can you tell me a bit about the vision and mission of this organization.

FT: Sure! So, the name itself speaks about what the mission is Human Rights Education and that was deliberate. At that time, I was living in Amsterdam, and I cofounded this organization at a time when human rights education was somewhat new. I was working for the Dutch Helsinki Committee and the work I was doing was pretty different from my colleagues because as I mentioned earlier in this conversation, I was working in the schooling sector and that was very different and new in terms of the international human rights movement.

The person who confounded HREA with me Cristina Sganga, she was the first Human Rights Education person appointed at the International Secretariat of Amnesty International. We were both concerned at that time, and we were both aware I should say that our colleagues were not thinking of it as seriously as for example monitoring and research which is classically what human rights organizations do or in my case if my colleagues were doing human rights education, again it was not with schools but with prosecutors and all.

So we decided we should start an organization that would help focus on human rights training and education inside the international human rights movement and would give us an opportunity to really help professionalize it so that’s why we started it. It was not to start an NGO because it’s not fun starting an NGO, it’s a lot of work. Although it’s fun if you know the people you work with and you like them then it’s fun and hard work.

 So that’s where HREA started, it started earlier on in the HREA or HRE kind of movement internationally and began from both our experiences in central eastern Europe primarily and sort of went from there.

The mission is to promote the use of education, training and learning inside the international human rights movement in order to promote all the goals we’re looking for in human rights, the realization of human rights. The organization works with civil society organizations, stakeholders and any learners interested to learn more.

JF: As you already mentioned your organization is already involved in a lot of different activities. You have e-learning courses, research, you take part in research with several international and local organizations and government organizations. What is the greatest achievement of this organization or what are you most proud of? Could you tell us a bit about this project?

FT: Sure. There are two things that HREA did that I am very pleased with. I am pleased with it because it felt like a real need at that time. One thing is we began an online research center for human rights and human rights education. There was time when there was no internet and when the internet came we thought let’s put all this wonderful information that we’ve been sharing by hand from place to place filling our suitcases with books for human rights activists.

So we started the online research center and it was really successful, thousands of resources. It made available to those interested in the human rights education but also to those who weren’t in a university setting so they couldn’t get access to human rights research online or conversely they were in a civil society organization and they just wanted to have an idea about what other people were doing so they could write their own curriculum. The online research center still exists but there are more out there now. At that time by 1998 we had an online research center which was well used. I still get good feedback from people who are in far off places and that this was the only way they could get human rights material at that time so that feels good still.

Second thing, we started in 2001 an online learning programme. this was before Canvas, Moodle, it was before Blackboard even, we developed our own infrastructure to offer online learning for adult learners, human rights, humanitarian development workers on topics and skills really welled for practice. We were interested in filling the gap for courses that people really couldn’t find at universities or even in trainings. But if they found them in trainings it was very expensive for the organizations to organize it because they had to travel somewhere or bring in a speaker. So wanted it to be relevant and really affordable. We offered at our peak 20 online courses a year to a range of adult learners, government and nongovernment, UN and so forth on topics ranging from strategic litigation to what I offered human rights education or the child rights-based approach to programming. So, the courses would basically evolve with what was happening in the field of needs.

So, I felt really proud of that Johanna because it was before online learning was a thing. We were out in front, we got some initial support from the Dutch Foreign Ministry and it just grew and at this there are many organizations that offer online learning like Amnesty International who has their own internal international professional development activities so we’re not filling a gap like we used to but I’m still offering courses. I’m still offering, for instance next week my online human rights education course is taking place and its filled and I am happy about that. Work does continue but happily people have more choices out there and resources which is wonderful for the field.

JF: My last question to you would be, as someone with so much experience, what would you recommend or advise to those who are entering this field right now and who are trying to find their career or own path in human rights or human rights education.

FT: Good question. It’s so precious when people are interested in human rights and human rights education. I have students at Columbia university who are self-identified as being interested in human rights. I will do anything to support their intellectual development and also to position themselves to make decisions about what they need to do next for example when they graduate from Columbia university. I think that there are unfortunately very few jobs in human rights, jobs meaning that those exclusively focused on human rights. I had mentioned some of the sectors earlier you might be involved in including the NGO sector, government, intergovernmental but there are so many ways you can be doing human rights.

There are two ways to answer this question if I may. The first is that to position yourself well to get a job with an organization whose mission is exclusively human rights, is to not only think about human rights but also get skillsets that organizations can use. Whether you work for Human Rights Watch or Amnesty International or you go work for the United Nations skill sets like project management, fund raising, social media, being able to develop training resources whatever your skillsets are needed by these organizations. Always remember to develop skillsets that can be used by an organization that may allow you to work in an organization focused on human rights. I’m not sure what people’s idea of what they might be doing but think about those skillsets and go on and get those law degrees or public policy degrees or education degrees you can still work in human rights.

The second strategy I have is to think more broadly about how you can be doing human rights. If you don’t work in an organization that is explicitly human rights related, there are so many ways that you can work towards what can be considered human rights goals. I had lunch with a former student of mine who had gone to law school, and she had attended originally to be part of the NGO sector for human rights, she realised if she worked for a law firm and uses their option to do their pro bono work she can do a lot of wonderful work for human rights NGOs supporting them with her legal advice. So just last week I had a conversation with a former student of mine who had graduated with a concentration in human rights from Columbia and she really wanted to be working full time in the human rights field. She had expected to go to law school and focus on refugee rights specifically and then proceed to work in an NGO. That was the plan, and the plans changed a bit. She is in law school but she has also been working in a private law firm and realised that she can do pro bono work through them and offer her services to the NGO sector in human rights. She’s just realized she can have a regular legal position and at the same time do the kind of work that she wants to do and so many other variations of how if you’re not working for a human rights organization per se or one that has a mission explicitly to that, you can do wonderful work either through your regular job like this young woman is going to do or through volunteerism.

So there’s just so many ways that you can contribute to international human rights movement. I would just say to you or anyone who is excited about human rights just to keep the spirit, do position yourself well through your education and your experience because your experience is really important to develop skillsets, to get field experience, position yourself well for full time human rights work and if that doesn’t work out for you for whatever reasons just to find other ways to do good things like this.

JF: Thank you very very much for your insights and for telling us about all your experience. It’s been a pleasure to talk to you. Thank you very much for your contribution today. Thank you very much for your talk. It has been very exciting to hear about your experience and thank you so much for the advice. I’m sure many of us who are pursuing this field can use lots of it. Thank you very much again today and for your time.

FT: My pleasure Johanna. Thank you for the opportunity to have a conversation with you.

JF: So this was the first episode of the Broken Chalk podcast. I hope to see you for the next episode as well. Good bye!

Historia de Neslihan Ozcan Sahin: Después de toda su lucha, una profesora refugiada comienza a enseñar de nuevo

Escrito por Georgette Schönberger

Neslihan es una refugiada de Turquía que llegó a los Países Bajos para construir una nueva vida con su esposo y dos hijos.

En agosto de 2018, Neslihan dejó su vida en Turquía y huyó a Grecia. Allí pasó tres meses antes de venir a los Países Bajos. Ha vivido con su familia en viviendas sociales en Amstelveen durante algunos años. Vivió con su familia durante 19 meses en diferentes AZCs en los Países Bajos. “Conozco los Países Bajos mejor que un holandés promedio”, afirma Neslihan.

En Turquía, Neslihan trabajó durante mucho tiempo como profesora de química, física y biología. Estaba ansiosa por empezar a enseñar de nuevo cuando llegó a los Países Bajos. Afortunadamente, encontrar trabajo no fue difícil. A través del proyecto “Statushouders voor de Klas”, aprendió cómo funciona el sistema escolar holandés, lo que finalmente la ayudó a conseguir una pasantía. Además, Neslihan ha trabajado como voluntaria en una escuela. Allí trabajó como asistente de enseñanza técnica en la escuela secundaria Apollo en Ámsterdam. En la misma escuela, pudo crecer y, después de un tiempo, también se le permitió enseñar dos días a la semana. El próximo año solo enseñará y ya no trabajará como asistente.

¿Por qué decidiste convertirte en profesora en su momento?

“Disfruto enseñando; no lo veo como un trabajo porque es una pasión mía”. Lleva 18 años enseñando y todavía le gusta mucho. Después de completar su educación, comenzó a enseñar de inmediato. Eligio ser profesora de química, física y biología porque tenía las calificaciones más altas en estas tres materias y le parecían temas divertidos.

¿Por qué decidiste venir a los Países Bajos?

“Leímos en Internet y las noticias y a menudo escuchamos que en los Países Bajos, las personas son libres y pueden compartir sus opiniones o ideas. Desafortunadamente, esto no es así en Turquía, donde no eres libre y no puedes decir lo que quieres. Incluso los niños a menudo van a la cárcel por revelar sus opiniones”. Por esta razón, el hermano y la hermana de Neslihan también vinieron a los Países Bajos con sus familias. Neslihan ve a su familia cada semana.

¿Qué desafíos enfrentaste cuando llegaste a los Países Bajos?

Neslihan es una refugiada política y era considerada una terrorista en su propio país debido a sus opiniones. Toda su familia tuvo que huir de Turquía en barco. El viaje para llegar a los Países Bajos fue intenso. Tuvo que pagar mucho dinero y negociar con traficantes de personas, lo cual puede ser bastante peligroso.

Además, Neslihan quería aprender holandés; esto fue bastante difícil al principio. Como no estaba obligada a integrarse entonces, no pudo tomar un curso de holandés gratuito durante su estancia en el AZC. Sin embargo, aprendió algo de holandés de amigos y voluntarios en el AZC. Por esto, está muy agradecida. Neslihan quería integrarse y asimilarse, por lo que la comprensión del idioma era fundamental. Después de una larga lucha, finalmente logró pedir prestado dinero con el cual pudo tomar un curso.

Ocasionalmente todavía tiene problemas con el idioma holandés, especialmente con ‘er’ más las diferentes preposiciones que encuentra difíciles. Además, todavía no entiende ciertas expresiones holandesas, pero cree que eventualmente lo logrará.

¿Cuáles son las diferencias entre los sistemas escolares turcos y holandeses?

“No hay muchas diferencias, creo. Por supuesto, algunas cosas son bastante similares. Por ejemplo, los adolescentes son simplemente adolescentes y se comportan de la misma manera en ciertos aspectos, pero los estudiantes en los Países Bajos siempre tienen la oportunidad de avanzar debido a los diferentes niveles escolares. Por lo tanto, el sistema en los Países Bajos es mejor porque esa oportunidad está disponible”. Neslihan explica que en Turquía solo hay un nivel y que cada estudiante tiene que aprender las mismas materias y hacer el mismo examen. Entonces, si este nivel es demasiado alto, no tienes otra opción para continuar estudiando, por lo que muchos jóvenes abandonan la escuela.

Otra gran diferencia es que hay poca jerarquía en los Países Bajos. “Mi director y mi líder de equipo son simplemente mis colegas. Somos vistos como iguales y tratados de la misma manera. Puedo llamarlos por su nombre. En Turquía, tienes que dirigirte a todos como señor o señora. No quiero más jerarquía en Turquía; me gustaría cambiar eso”.

¿Hay algo que te gustaría compartir?

“Me gustaría decir que todos somos personas que podemos vivir juntas; solo tienes que tener respeto por los demás. Debes tratar a todos con respeto y crear un ambiente seguro y agradable. Vinimos aquí por nuestra libertad, y Holanda nos ha dado muchos derechos. Por lo tanto, tienes que hacer algo por los Países Bajos; tienes que usar tus habilidades para ayudar aquí, para integrarte. Dar ese primer paso es fácil: saludar a tus vecinos, por ejemplo, o simplemente charlar con alguien y ser amable”.

Neslihan también quería recordar a todos que muchas personas todavía están amenazadas en Turquía o olvidadas en la cárcel. Siempre puedes hacer algo por ellas, por ejemplo, compartiendo algo en Twitter o hablando de ello.

Traducido por Daniel Ordoñez del original Story of Neslihan Ozcan Sahin: After all her struggle, a refugee teacher begins to teach again.

Η ιστορία της Neslihan Ozcan Sahin: Μια δασκάλα πρόσφυγας, η οποία αφού πέρασε πολλά, διδάσκει ξανά 

Από την Georgette Schonberger

Η Neslihan είναι πρόσφυγας από την Τουρκία που ήρθε στην Ολλανδία με τον άνδρα της και τα δύο παιδιά τους για μια καινούργια ζωή.

Τον Αύγουστο του 2018 άφησε πίσω την ζωή της στην Τουρκία και πήγε στην Ελλάδα. Εκεί έμεινε για 3 μήνες πριν φθάσει στην Ολλανδία. Έζησε με την οικογένειά της σ’ έναν ξενώνα στην περιοχή Amstelveen για αρκετά χρόνια. Έζησε με την οικογένεια της για 19 μήνες σε διάφορα κέντρα ασύλου της Ολλανδίας. Όπως λέει η ίδια: ”Ξέρω την Ολλανδία καλύτερα από τον μέσο Ολλανδό”.

Στην Τουρκία η Neslihan εργαζόταν ως δασκάλα χημείας, φυσικής και βιολογίας. Ήταν πρόθυμη να διδάξει ξανά, όταν ήρθε στην Ολλανδία. Ευτυχώς, το να βρει δουλειά δεν ήταν δύσκολο. Μέσα από το πρόγραμμα ”Statushouders voor de Klas project” έμαθε πώς λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα της Ολλανδίας, κάτι που την βοήθησε να κάνει κάπου πρακτική. Επίσης, εργάστηκε ως εθελόντρια σ’ ένα σχολείο. Εκεί ήταν τεχνική βοηθός δασκάλου στο λύκειο Apollo στο Άμστερνταμ. Στο ίδιο σχολείο μπόρεσε να εξελιχθεί και μετά από λίγο της επετράπη να δουλεύει 2 ημέρες την βδομάδα. Τον επόμενο χρόνο μπορούσε να διδάξει και δεν ήταν πια βοηθός.

Γιατί αποφασίσατε να γίνετε δασκάλα εκείνη την περίοδο; 

«Διασκεδάζω διδάσκοντας, δεν το βλέπω σαν δουλειά, επειδή είναι ένα πάθος για μένα». Διδάσκει εδώ και 18 χρόνια και ακόμα και τώρα το διασκεδάζει. Μόλις τελείωσε τις σπουδές της, άρχισε να διδάσκει αμέσως. Επέλεξε να γίνει καθηγήτρια χημείας, φυσικής και βιολογίας, επειδή είχε τους υψηλότερους βαθμούς σ’ αυτά τα 3 μαθήματα και τα έβρισκε ενδιαφέροντα.

Γιατί αποφασίσατε να έρθετε στην Ολλανδία; 

«Διαβάζαμε στο Ίντερνετ και στα νέα και ακούγαμε συχνά ότι στην Ολλανδία οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να μοιράζονται την γνώμη τους ή τις ιδέες τους. Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει στην Τουρκία, όπου δεν είσαι ελεύθερος και δεν μπορείς να πεις αυτό που θέλεις. Ακόμα και τα παιδιά πηγαίνουν συχνά στη φυλακή, επειδή λένε την άποψή τους». Εξαιτίας αυτού, ο αδερφός και η αδερφή της Neslihan ήρθαν επίσης στην Ολλανδία με τις οικογένειές τους. Η Neslihan βλέπει πλέον την οικογένειά της κάθε βδομάδα.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε, όταν ήρθατε στην Ολλανδία; 

Η Neslihan είναι πολιτικός πρόσφυγας και θεωρείται τρομοκράτης στην χώρα της λόγω των απόψεων της. Με όλη την οικογένεια της έφυγε από την Τουρκία με βάρκα. Το ταξίδι προς την Ολλανδία δεν ήταν εύκολο. Έπρεπε να δώσει πολλά χρήματα και να διαπραγματευθεί με εμπόρους, κάτι που ήταν αρκετά επικίνδυνο.

Επίσης, η Neslihan ήθελε να μάθει Ολλανδικά, κάτι που ήταν ιδιαίτερα δύσκολο στην αρχή. Επειδή τότε δεν ήταν υποχρεωμένη να ενταχθεί, δεν μπορούσε να παρακολουθήσει δωρεάν μαθήματα της ολλανδικής, όσο βρισκόταν στο κέντρο ασύλου. Παρ’ όλα αυτά, έμαθε λίγα ολλανδικά από κάποιους φίλους και εθελοντές στο κέντρο ασύλου. Γι’ αυτό, είναι πολύ ευγνώμων. Η Neslihan ήθελε να ενσωματωθεί και να αφομοιωθεί, οπότε η κατανόηση της γλώσσας ήταν κάτι βασικό γι’ αυτή. Μετά από πολλή προσπάθεια, μπόρεσε να δανειστεί χρήματα και να παρακολουθήσει μαθήματα.

Κάποιες φορές ακόμα έχει πρόβλημα με την ολλανδική γλώσσα, ειδικά το er με τις διαφορετικές προθέσεις το βρίσκει δύσκολο. Επιπλέον, ακόμα δεν καταλαβαίνει κάποιες εκφράσεις στα ολλανδικά, αλλά πιστεύει ότι στο τέλος θα τα καταφέρει.

Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο τουρκικό και στο ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα; 

«Δεν υπάρχουν πολλές διαφορές, πιστεύω. Φυσικά, σε κάποια σημεία υπάρχουν ομοιότητες. Για παράδειγμα, οι έφηβοι είναι έφηβοι και συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο, αλλά οι μαθητές στην Ολλανδία πάντα έχουν την ευκαιρία να συνεχίσουν εξαιτίας των διαφορετικών επιπέδων στα σχολεία. Επομένως, το σύστημα στην Ολλανδία είναι καλύτερο, επειδή δίνει ευκαιρίες». Η Neslihan εξηγεί ότι στην Τουρκία υπάρχει μόνο ένα επίπεδο και όλοι οι μαθητές πρέπει να μάθουν τα ίδια και να δώσουν τις ίδιες εξετάσεις. Έτσι, αν το επίπεδο είναι πάρα πολύ υψηλό, δεν έχεις άλλη επιλογή να συνεχίσεις τις σπουδές σου, κάτι που εξηγεί γιατί πολλοί νέοι παρατάνε το σχολείο.

Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι δεν υπάρχει ιεραρχία στην Ολλανδία. «Ο διευθυντής μου και ο επικεφαλής της ομάδας μου είναι απλώς συνάδελφοί μου. Είμαστε το ίδιο και αντιμετωπιζόμαστε το ίδιο. Μπορώ να τους μιλήσω με το όνομά τους. Στην Τουρκία πρέπει να αποκαλείς κάποιον ή κάποια κύριο ή κυρία. Δεν θέλω άλλη την ιεραρχία στην Τουρκία. Θα ήθελα να αλλάξει αυτό».

Θα θέλατε να μοιραστείτε κάτι; 

«Θα ήθελα να πω ότι όλοι είμαστε άνθρωποι που μπορούμε να συνυπάρξουμε, πρέπει να σέβεται ο ένας τον άλλο. Πρέπει να αντιμετωπίζεις τον άλλο με σεβασμό και να δημιουργείς μια ασφαλή και ωραία ατμόσφαιρα. Ήρθαμε εδώ για την ελευθερία μας και η Ολλανδία μας έδωσε πολλά δικαιώματα. Επομένως, πρέπει να κάνεις κάτι για την Ολλανδία, πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις ικανότητες σου για να βοηθήσεις εδώ, να ενσωματωθείς. Το πρώτο βήμα είναι εύκολο: να χαιρετάς τους γείτονες σου ,να  μιλάς με κάποιον και να είσαι καλός».

Η Neslihan ήθελε να υπενθυμίσει σε όλους ότι πολλοί άνθρωποι απειλούνται ακόμα στην Τουρκία ή είναι ξεχασμένοι στη φυλακή. Πάντα μπορείς να κάνεις κάτι για αυτούς, για παράδειγμα να μοιραστείς κάτι στο Twitter ή να μιλήσεις γι’ αυτό.

Μετάφραση από την Αλεξία Καψαμπέλη (Translated by Alexia Kapsabeli) from the original https://brokenchalk.org/story-of-neslihan-ozcan-sahin-after-all-her-struggle-a-refugee-teacher-begins-to-teach-again/

Ο Μουσταφά Σιμσεκλέρ και η Ακαδημία των Μικρών Μηχανικών 

Συνέντευξη με έναν νέο άνθρωπο από την Τουρκία που εμπνέει στον χώρο της εκπαίδευσης 

Είμαστε σ’ ένα κέντρο πολιτισμού στην πόλη Ουτρέχτη της Ολλανδίας.

Ο Μουσταφά Σιμσεκλέρ έχει δίπλα του 20 περίπου παιδιά ηλικίας 3 έως 10 ετών μαζί με τους γονείς τους. Μέσα σε 1 ώρα, ως μέρος των εκπαιδευτικών εργαστηρίων ρομποτικής, έχει ως σκοπό να τους διδάξει πώς να κατασκευάζουν το πιο γρήγορο μοντέλο αυτοκινήτου. 

Little Engineers Academy

Ανάμεσα σε μπαταρίες, μηχανές και χρωματιστές κάρτες μπορεί κανείς να δει τα χαμόγελα τόσο των παιδιών όσο και των γονιών τους που φαίνεται να το διασκεδάζουν εξίσου. 

Η οργάνωσή του ονομάζεται ”Ακαδημία Μικρών Μηχανικών”. Περιλαμβάνει μια σειρά εκπαιδευτικών εργαστηρίων ρομποτικής κατά την διάρκεια των οποίων τα παιδιά μπορούν να μάθουν όχι μόνο να κατασκευάζουν με τα χέρια τους, αλλά και να λύνουν αληθινά προβλήματα.

Μίλησα με τον Μουσταφά για την ζωή του και τις λειτουργίες της οργάνωσής του. 

”Μπορείς να μου μιλήσεις για σένα; 

Σπούδασα ηλεκτρολόγος μηχανικός στην Ιταλία και νομική στην Τουρκία. Έκανα ένα μεταπτυχιακό στην ρομποτική και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών. 

Στην συνέχεια, εργάστηκα σε μια αεροναυπηγική εταιρεία Boeing στις ΗΠΑ σε 3 διαφορετικά μέρη: στο Λος Άντζελες, στη Βοστώνη και στο Σιάτλ. Ύστερα εργάστηκα στην Χιλή και η τελευταία μου δουλειά ήταν στην Γαλλία. Συμμετείχα και σε έρευνες του ΝΑΤΟ. Μετά, γύρισα στην Τουρκία όπου εργάστηκα για την αεροπορία της χώρας. 

Και ύστερα; 

Το 2016 με απέλυσαν, επειδή δεν κάναμε ό,τι μας ζητούσε η κυβέρνηση και ήμουν αντίθετος σε ένα ενδεχόμενο πόλεμο Τουρκίας-Συρίας και αυτό δεν άρεσε στην κυβέρνηση. Έτσι, έχασα την δουλειά μου. Η κυβέρνηση μας χαρακτήρισε τρομοκράτες, τ’ αδέρφια μου πήγαν φυλακή, έχασαν όλοι τις δουλειές τους και ένας αποκλείστηκε από το πανεπιστήμιο… Ο πατέρας μου δεν το άντεξε και πέθανε. Ήταν δύσκολο για εμάς κάτω από την πίεση της κυβέρνησης… Τότε ίδρυσα την οργάνωση ” την Ακαδημία των Μικρών Μηχανικών” πριν από 7 χρόνια. 

Με τους συναδέλφους μου αξιοποιήσαμε την ακαδημαϊκή εργασία στη ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών και η οργάνωση έγινε πολύ δημοφιλής στην Τουρκία. Η διδασκαλία μας βασίζεται στο παιχνίδι. Πράγματι, τα παιδιά έχουν μια δουλειά και η δουλειά τους είναι να λύσουν το παιχνίδι. Σ’ αυτά τα παιχνίδια προτείνουμε στα παιδιά παιχνίδια χωρίς φορητούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα ή οποιασδήποτε μορφής οθόνη που κάνουν κακό σ’ αυτή την ηλικία. 

Little Engineers Academy

Γιατί έφυγες από την Τουρκία;

Ίδρυσα αυτή την οργάνωση στην Τουρκία, όπου έγινε τόσο δημοφιλής και απασχολούσε 20 άτομα. Αφού η κυβέρνηση ζήτησε την συμβουλή μας, μετά μου έστειλαν δικαστική απόφαση που με κατηγορούσε ως τρομοκράτη. Έτσι, αποφάσισα να φύγω. Άρχισα να κολυμπάω από την Τουρκία στις 12 και έφθασα στην Ελλάδα στις 6. Μετά πήγα στην Ιταλία, όπου είχα την ταυτότητα από τότε που σπούδαζα και τελικά έφθασα στην Ολλανδία το 2021, είναι περίπου 15 μήνες από τότε. 

Ήρθα ως πρόσφυγας και πήγα σε μια δομή και μου φαινόταν τόσο περίεργο που περνούσα την ώρα μου στο κρεβάτι και έτσι άρχισα να κάνω μαθήματα στα παιδιά της δομής. Ξεκίνησα εθελοντικά και ήρθα σ’ επαφή με την δήμαρχο της Ουτρέχτης Sharon Dijksma η οποία πραγματικά με βοήθησε. Άρχισα να κάνω μαθήματα σ’ όλη την χώρα και πλέον διδάσκω σε 14 διαφορετικά μέρη της χώρας. Ακόμα και αν εταιρείες υψηλής τεχνολογίας μου δώσουν καλύτερες απολαβές, είμαι ικανοποιημένος με την δουλειά μου, θέλω να κάνω κάτι με παιδιά, γι’ αυτό το επέλεξα. Είναι ένας τρόπος να πω ευχαριστώ στην χώρα.

Πώς λειτουργεί το εργαστήριο σου;

Γενικά, όλες οι εταιρείες ρομποτικής χρησιμοποιούν έτοιμα υλικά και προγράμματα που εξαρτώνται από την οθόνη η οποία κάνει πολύ κακό στα παιδιά σε τόσο μικρή ηλικία. 

Σκοπός μας είναι να δώσουμε στα παιδιά μόνο την μηχανή και την μπαταρία, αφού όλα τα άλλα υλικά υπάρχουν στη φύση και μπορούμε να τα βρούμε εκεί. Για παράδειγμα, κατασκευάζουμε κάποια ρομποτ από ρίζες, πέτρες, κάστανα… Τα παιδιά μπορούν να κάνουν ρομποτική με οτιδήποτε, δεν χρειάζονται επιπλέον υλικά. Και κάνουμε κάτι που θα χρησιμοποιούν στο σπίτι τους, στο αεροπλάνο, στο δωμάτιο τους. 

Τώρα εκπαιδεύουμε 1.000 παιδιά στην Ολλανδία και περισσότερα από 6.000 σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό το πρόγραμμα εκπαίδευσης φθάνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ολλανδία και στην Τουρκία. 

Σκοπός μας είναι να διδάξουμε στα παιδιά πώς να λύνουν προβλήματα, χωρίς κωδικούς και προγράμματα. Οι άνθρωποι βλέπουν τους κωδικούς και τα προγράμματα ως στόχο, αλλά δεν είναι ο στόχος, είναι η ανάπτυξη του εγκεφάλου, τους βοηθάμε να βελιτώνουν τις ικανότητες τους για να λύνουν προβλήματα. Αυτό γιατί στο μέλλον δεν ξέρουμε ποια ζητήματα και ποιες τεχνολογίες θα έχουν να αντιμετωπίσουν, αλλά ξέρουμε ότι θα έχουν προβλήματα στην ζωή τους. Αν είσαι καλός στο να λύνεις τα προβλήματα στην ζωή σου, σε κάθε περίπτωση, όταν είσαι αγχωμένος ή σου ασκούν κριτική οι άλλοι, τότε θα μπορείς να λάβεις τις σωστές αποφάσεις. 

Little Engineers Academy

Translated by Alexia Kapsabeli from the original Mustafa Simsekler and the Little Engineers Academy


Η μαρτυρία του Marcel Voorhoeve ενός ανθρώπου από τον χώρο της παιδείας στην Ολλανδία που εμπνέει 

Συνέντευξη με τον Marcel Voorhoeve τον υπεύθυνο για τους δασκάλους  πρόσφυγες στην Ολλανδία 

Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως δάσκαλος μαθηματικών και φυσικής και αναπληρωτής διευθυντής ενός γυμνασίου, ο Marcel Voorhoeve ίδρυσε την οργάνωση DVDK, δηλαδή τον δάσκαλο πρόσφυγα στην τάξη. 

Σε συνεργασία με την Ολλανδική Ένωση Δασκάλων Μαθηματικών και το Ολλανδικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, οι εθελοντές προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι οι δάσκαλοι πρόσφυγες μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους στην Ολλανδία. 

Με αφορμή την Ημέρα Παιδείας 2023, το Broken Chalk αποφάσισε να μιλήσει με τον Marcel Voorhoeve για την εμπειρία του, την δημιουργία του DVDK  και τις προτάσεις του σε όσους θέλουν να συμβάλουν στην προώθηση ”της διδασκαλίας από δασκάλους πρόσφυγες.

Μιλήστε μας λίγο για την ζωή σας 

”Γεννήθηκα στο Νότο, στο Μάαστριχτ και τώρα είμαι 67. Σπούδασα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης μαθηματικά και φυσική. Μετά από 5 χρόνια σπουδών, μπόρεσα να πάρω την άδεια για να διδάξω. Τότε άρχισα να ψάχνω για δουλειά στον χώρο της εκπαίδευσης, που δεν ήταν κάτι εύκολο εκείνη την εποχή. Τελικά, βρήκα στην Ουτρέχτη, έγινα δάσκαλος σε ένα Ρωμαιοκαθολικό σχολείο και άρχισα να διδάσκω φυσική”. 

Μετά, ο Marcel έγινε δάσκαλος μαθηματικών και στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με την εξέλιξη των υπολογιστών, άρχισε επίσης να παραδίδει μαθήματα πληροφορικής. Όπως λέει ο ίδιος, τότε είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς προέκυψαν νέες ιδέες για την διδασκαλία των μαθηματικών.

”Στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης το τμήμα ανέπτυξε νέες ιδέες για την διδασκαλία των μαθηματικών. Σε αρκετά προγράμματα το σχολείο μας ήταν πειραματικό και ήταν πολύ ενδιαφέρον για εμένα, καθώς μου επέτρεπε να γίνω ένας καλός δάσκαλος. 

Σε πολλές χώρες τα μαθηματικά είναι κάτι που πρέπει να το μάθεις και να το κάνεις, η πράξη είναι το πιο σημαντικό. Αυτή η προσέγγιση δεν βοηθάει πολύ να αναπτύξεις την δική σου σκέψη, κάτι που είναι δυνατό, όταν έχεις χρόνο να δοκιμάσεις πράγματα μόνος σου, προφανώς με την βοήθεια ενός καλού δάσκαλου”. 

Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως δάσκαλος, τα τελευταία 15 χρόνια ήταν στην διεύθυνση του σχολείου. Και τα 4 τελευταία χρόνια πριν σταματήσει την δουλειά, δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών στο Άμστερνταμ ως δάσκαλος στο τμήμα εκπαίδευσης. 

Έτσι, γύρισε στην διδασκαλία μαθηματικών, συγκεκριμένα στην στατιστική και στην διδακτική μαθηματικών σε νέους φοιτητές που ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι μαθηματικών. 

Πώς σας προέκυψε η ιδέα του DVDK; 

”Σταμάτησα να δουλεύω πριν από 3 χρόνια, περίπου στην αρχή της πανδημίας του κορωνοϊού, αλλά μου άρεσε η δουλειά μου πάρα πολύ. Η σύντροφός μου και εγώ ταξιδεύαμε τότε. Τον Ιανουάριο, μετά τα Χριστούγεννα, σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω. Το να περίμενα το επόμενο ταξίδι δεν με ικανοποιούσε.”

Κάποια στιγμή ο Marcel αποφάσισε να πάει στο Plan Einstein, ένα μέρος που δημιουργήθηκε  από τον δήμο της Ουτρέχτης και την οργάνωση Vluchtelingen Werk Nederland που βοηθάει πρόσφυγες κατά την υποδοχή και την ενσωμάτωση στην πόλη. Μιλώντας με έναν εργαζόμενο, ο Marcel συστήθηκε σ’ έναν Τούρκο πρόσφυγα που ήταν δάσκαλος μαθηματικών στην χώρα του και ήθελε να διδάξει ξανά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν ήξερε την Ολλανδική γλώσσα, την διδασκαλία μαθηματικών και το σύστημα εκπαίδευσης στην Ολλανδία. 

”Γίναμε φίλοι, τον βοήθησα με την γλώσσα, να καταλάβει το σύστημα εκπαίδευσης. Μετά, μου είπε ότι ήταν μέλος σ’ ένα γκρουπ στο Whatsapp με 100 περίπου δασκάλους μαθηματικών από την Τουρκία που είχαν φύγει από την χώρα τους, επειδή είχαν πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και δεν μπορούσαν πια να διδάξουν εκεί”. 

Εκείνη την εποχή, όπως εξηγεί ο Marcel, υπήρχε στην Ολλανδία έλλειψη δασκάλων μαθηματικών. 

Αυτό δημιούργησε μια παράδοξη κατάσταση: σε μια χώρα με όλο και λιγότερους δασκάλους, υπάρχουν αρκετοί πρόσφυγες δάσκαλοι που μπορούν να βοηθήσουν την τοπική κοινωνία και συγχρόνως να ασκήσουν το επάγγελμα που αγαπούν και έχουν επιλέξει. 

Η ιδέα του DVDK προήλθε από αυτό το παράδοξο. Με την βοήθεια του Ιδρύματος Δασκάλων Μαθηματικών στην Ολλανδία και της οργάνωσης VluchtelingenWerk Nederland, ο Marcel άρχισε ένα πρόγραμμα με σκοπό να βοηθήσει τους δασκάλους από το εξωτερικό να γίνουν δάσκαλοι στην Ολλανδία. 

”Θεωρητικά σ’ όλους αυτούς τους πρόσφυγες από την Τουρκία  τους επιτρέπεται να διδάσκουν στα σχολεία μας, καθώς έχουν άδεια άσκησης επαγγέλματος που συμβαδίζει με το Ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα. Παρ’ όλα αυτά,  η γλώσσα φυσικά είναι πρόβλημα, επίσης το Ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και ακόμα ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται τα μαθηματικά στην Ολλανδία διαφέρει πάρα πολύ από ότι στην Τουρκία, το Ιράν ή την Συρία. Ακούσαμε πολλά από δασκάλους μαθηματικών, που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τα υπάρχοντα προγράμματα σ’ άλλα πανεπιστήμια και σκεφτήκαμε πως θα μπορούσαμε να έχουμε μια ιδέα για να το κάνουμε καλύτερο”. 

”Κάναμε ένα σχέδιο, το στείλαμε στο υπουργείο Παιδείας για έναν καλά δομημένο τρόπο βοήθειας προς τους πρόσφυγες από το εξωτερικό που θα ξεκινάει από την στιγμή που θα φθάνουν στην Ολλανδία βοηθώντας τους να χρησιμοποιήσουν τα πτυχία τους και όλα τα σχετικά έγγραφα στην Ολλανδία και προετοιμάζοντάς τους να γίνουν δάσκαλοι γρήγορα και αποτελεσματικά”.

Τον Φεβρουάριο του 2022 μια ομάδα 15 δασκάλων, 13 δασκάλων μαθηματικών και 2 πληροφορικής άρχισαν μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών στην Ουτρέχτη βάσει της ιδέας του DVDK.

(Φωτογραφία: Δύο δάσκαλοι πληροφορικής παίρνουν οδηγίες από την δασκάλα τους για τον τρόπο διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο Vrje στο Άμστερνταμ)

Πώς λειτουργεί το  DVDK στην πράξη;

Σύμφωνα με την εκπαίδευση του DVDK  για την γλώσσα, ο τρόπος διδασκαλίας και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα μέρος αυτού που το DVDK αποκαλεί ”Περίοδος 2”

Πράγματι, ο ίδιος τόνισε πως οι πρόσφυγες που έρχονται στην Ολλανδία έχουν μια επιτακτική ανάγκη για μια φάση που θα προωθήσει αυτό τον τύπο της εκπαίδευσης. 

”Αυτοί οι πρόσφυγες που έρχονται στην Ολλανδία πρέπει να ξέρουν την γλώσσα, πριν μπουν στην Περίοδο 2. Εμείς θέλουμε να ξεκινάμε αμέσως ακόμα και πριν εγκριθεί το αίτημά τους.  Στα κέντρα ασύλου δεν τους επιτρέπεται να κάνουν μάθημα ή να διδάσκονται την Ολλανδική γλώσσα. Αυτό είναι τρομερό και αποθαρρυντικό. Φυσικά, υπάρχουν δράσεις, εθελοντές και οργάνωση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει συγκεκριμένη βοήθεια για τους αιτούντες άσυλο δασκάλους. Μια γρήγορη αρχή θα βοηθήσει τους πρόσφυγες δασκάλους να ξεκινήσουν ενθαρρυντικά, να εξερευνήσουν και να αναπτύξουν πράγματα για το μέλλον τους. 

Η ιδέα μας, αυτό που αποκαλούμε Περίοδος 1, είναι όταν ένας δάσκαλος από το εξωτερικό έρχεται στην Ολλανδία, είναι να του προσφέρουμε κάτι. Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό, επειδή δίνει την δυνατότητα να έχουν κίνητρο οι πρόσφυγες να κάνουν καλά πράγματα για τις ζωές τους”. 

(Φωτογραφία: Τον Ιούνιο του 2022 η ομάδα του Κολεγίου  στην Ουτρέχτη και μέλη του DVDK  συγχαίρουν τους συμμετέχοντες στο πρώτο μέρος του προγράμματος)

Επίσης, σύμφωνα με τον Marcel, αυτό που χρειάζεται είναι ο προσανατολισμός για το τι ακριβώς σημαίνει εκπαίδευση στην Ολλανδία, επειδή οι πρόσφυγες ίσως ξέρουν ελάχιστα ή δεν έχουν ιδέα για το τι σημαίνει να είσαι δάσκαλος στην Ολλανδία. 

”Εμείς πιστεύουμε ότι αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι η εκμάθηση της γλώσσας. Δημιουργήσαμε μια ιστοσελίδα μέσα από την οποία παρέχουμε μαθήματα ολλανδικής γλώσσας. Επίσης, οι ασκήσεις και το νόημα των μαθημάτων έχουν επαγγελματικό προσανατολισμό, ώστε να υπάρχει σχέση με το επάγγελμα του δασκάλου. Αυτό το σχέδιο έχει αποτέλεσμα και δίνει κίνητρα στους πρόσφυγες. Πολλοί δάσκαλοι στην πραγματικότητα είναι δάσκαλοι από καρδιάς και δίνοντας σ’ αυτούς την δυνατότητα να παρακολουθήσουν αυτά τα μαθήματα είναι ένας τρόπος να τους πεις ότι είναι καλοδεχούμενοι στην χώρα μας και στην εκπαιδευτική κοινότητα και ότι θέλουμε να τους βοηθήσουμε”.

Σ’ αυτό το πλαίσιο το DVDK είναι η μοναδική οργάνωση στην χώρα που ανέπτυξε τέτοιες ιδέες και υλικό την πρώτη περίοδο. 

Στο τέλος, ο Marcel μας εξήγησε για την εκπαίδευση στην τρίτη περίοδο. Σ’ αυτό το τελευταίο μέρος, αρχίζει η πράξη, όταν οι δάσκαλοι των μαθηματικών αρχίζουν να έχουν την πρώτη δουλειά τους, ενώ ακόμα χρειάζεται πολλή εκπαίδευση. 

”Ακόμα και όταν με την γλώσσα είμαστε εντάξει, ακόμα κι όταν με τον τρόπο διδασκαλίας είμαστε εντάξει, ο δάσκαλος θα πρέπει να προσαρμοσθεί στο περιβάλλον του νέου σχολείου και χρειάζεται πολλή βοήθεια. Ειδικά, στην γλώσσα, για παράδειγμα διορθώσεις στα emails και στα γράμματα, στο σχέδιο για ασκήσεις ή στο τεστ για τους μαθητές”. 

Αν έπρεπε να δώσετε κάποια συμβουλή σε άλλους ανθρώπους από τον χώρο της παιδείας, ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες και πώς γίνεται αυτό; 

”Αρκετά πράγματα. Κατ’ αρχάς, οι συμμετέχοντες πρέπει να αφιερώσουν πολύ χρόνο, κάτι που είναι δυνατό, όταν πιστεύεις πραγματικά στην ιδέα και όταν έχεις μια ομάδα ανθρώπων και οργανώσεων που επίσης πιστεύουν στην ιδέα. Είναι ακόμα σημαντικό να υπάρχει καλή συνεργασία. Μπορώ να πω ότι με ανθρώπους που είναι τώρα στο πρόγραμμα, έχουμε γίνε κατά κάποιο τρόπο φίλοι. Αυτό βοηθάει στις δύσκολες και στις εύκολες στιγμές που έχει πάντα ένα πρόγραμμα. 

Δεύτερον, το DVDK εξέτασε αν η δομή του προγράμματος μπορεί να εφαρμοστεί και σ’ άλλους τομείς. Βρήκαμε πως δάσκαλοι φυσικής, χημείας, τεχνολογίας και πληροφορικής εξαιτίας της έλλειψης δασκάλων χρειάζονται επίσης δημιουργικές ιδέες, για να βρουν νέους δασκάλους. Αυτοί έχουν σκοπό να επικοινωνήσουν και αυτό σημαίνει ότι το DVDK θα επεκτείνει την δράση του και θα συμβάλει στο να αυξηθεί ο αριθμός των καλών δασκάλων. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της πολιτικής μας: να περιλάβει όσο περισσότερες οργανώσεις και συμμετέχοντες με σκοπό να είναι διαθέσιμοι όσο περισσότεροι ειδικοί. Τρίτον, υπάρχουν πολλοί ειδικοί διαθέσιμοι. Ειδικοί στην διδασκαλία της γλώσσας, στην διδασκαλία μαθηματικών ιδιαίτερα για δασκάλους, στην εκπαίδευση δασκάλων από το εξωτερικό. Το DVDK είναι ικανοποιημένο με την συμβολή των πανεπιστημίων και μάλιστα με το Κολλέγιο της Ουτρέχτης που εκπαίδευσε το πρώτο μας γκρουπ. Και τώρα περιμένουμε από το υπουργείο Παιδείας. Οι προσπάθειές μας είχαν ως αποτέλεσμα να δεσμευθεί ο νέος μας υπουργός για μια δομημένη προσέγγιση και για τις οικονομικές ανάγκες. Η εθελοντική εργασία μας συνεχίζεται .”

(Φωτογραφία: Η ομάδα των 15 δασκάλων προσφύγων που άρχισαν μαθήματα στο Κολέγιο της Ουτρέχτης τον Φεβρουάριο του 2022)

Translated by Alexia Kapsabeli/ Αλεξία Καψαμπέλη from the original The testimony of  Marcel Voorhoeve, an inspiring man operating in the education field in the Netherlands.

L’histoire de Neslihan Ozcan Sahin : Après toutes ses difficultés, une enseignante réfugiée recommence à enseigner.

Écrit par Georgette Schönberger

Neslihan est une réfugiée de Turquie qui est venue aux Pays-Bas pour construire une nouvelle vie avec son mari et ses deux enfants.

En août 2018, Neslihan a laissé derrière elle sa vie en Turquie et s’est réfugiée en Grèce. Elle y a passé trois mois avant de venir aux Pays-Bas. Elle a vécu avec sa famille dans un logement social à Amstelveen pendant quelques années. Elle a vécu avec sa famille pendant 19 mois dans différents centres d’hébergement d’urgence (AZC) à travers les Pays-Bas. “Je connais les Pays-Bas mieux qu’un Néerlandais ordinaire”, affirme Neslihan.

En Turquie, Neslihan a longtemps travaillé comme professeur de chimie, de physique et de biologie. Elle était impatiente de recommencer à enseigner lorsqu’elle est arrivée aux Pays-Bas. Heureusement, il n’a pas été difficile de trouver un emploi. Grâce au projet “Statushouders voor de Klas”, elle a appris le fonctionnement du système scolaire néerlandais, ce qui lui a permis de décrocher un stage. En outre, Neslihan a travaillé comme bénévole dans une école. Elle a travaillé comme assistante technique au lycée Apollo d’Amsterdam. Dans cette même école, elle a pu évoluer et, après un certain temps, elle a été autorisée à enseigner deux jours par semaine. L’année suivante, elle ne travaillera plus qu’en tant qu’assistante, mais en tant qu’enseignante.

Pourquoi avez-vous décidé de devenir enseignante à l’époque ?

“J’aime enseigner ; je ne vois pas cela comme un travail, car c’est une passion pour moi.” Cela fait maintenant 18 ans qu’elle enseigne et elle aime toujours autant son métier. Après avoir terminé ses études, elle a tout de suite commencé à enseigner. Elle a choisi d’enseigner la chimie, la physique et la biologie parce qu’elle avait les meilleures notes dans ces trois matières et qu’elle les trouvait amusantes.

Pourquoi avez-vous décidé de venir aux Pays-Bas ?

“Nous avons lu sur Internet et dans les journaux et nous avons souvent entendu dire qu’aux Pays-Bas, les gens sont libres et peuvent partager leurs opinions ou leurs idées. Malheureusement, ce n’est pas le cas en Turquie, où l’on n’est pas libre et où l’on ne peut pas dire ce que l’on veut. Même les enfants vont souvent en prison pour avoir révélé leurs opinions”. Pour cette raison, le frère et la sœur de Neslihan sont également venus aux Pays-Bas avec leur famille. Neslihan voit sa famille chaque semaine.

Quelles difficultés avez-vous rencontrées en arrivant aux Pays-Bas ?

Neslihan est une réfugiée politique et elle était considérée comme une terroriste dans son propre pays en raison de ses opinions. Avec toute sa famille, elle a dû fuir la Turquie par bateau. Le voyage jusqu’aux Pays-Bas a été éprouvant. Elle a dû payer beaucoup d’argent et négocier avec des passeurs, ce qui peut être très dangereux.

En outre, Neslihan voulait apprendre le néerlandais, ce qui s’est avéré assez difficile au début. Comme elle n’était pas obligée de s’intégrer à l’époque, elle n’a pas pu suivre de cours de néerlandais gratuits pendant son séjour à l’AZC. Elle a toutefois appris quelques notions de néerlandais grâce à des amis et des bénévoles de l’AZC. Elle en est très reconnaissante. Neslihan voulait s’intégrer et s’assimiler, et sa compréhension de la langue était donc fondamentale. Après une longue lutte, elle a finalement réussi à emprunter de l’argent, ce qui lui a permis de participer à un cours.

De temps en temps, elle a encore des difficultés avec la langue néerlandaise, en particulier avec le “er” et les différentes prépositions qu’elle trouve difficiles. En outre, elle ne comprend pas encore certaines expressions néerlandaises, mais elle pense que cela finira par s’arranger.

Quelles sont les différences entre les systèmes scolaires turc et néerlandais ?

“À mon avis, il n’y a pas tant de différences. Bien sûr, certaines choses sont assez similaires. Par exemple, les adolescents ne sont que des adolescents et se comportent de la même manière à certains égards, mais aux Pays-Bas, les élèves ont toujours la possibilité de passer à un autre niveau grâce aux différents niveaux scolaires. Par conséquent, le système néerlandais est mieux, car cette opportunité leur est offerte”.

Neslihan explique qu’en Turquie, il n’y a qu’un seul niveau et que chaque élève doit apprendre les mêmes matières et passer le même examen. Si le niveau est trop élevé, il n’y a pas d’autre possibilité de continuer à étudier, ce qui explique pourquoi de nombreux jeunes abandonnent l’école.

Une autre grande différence est qu’il y a peu de hiérarchie aux Pays-Bas. “Mon directeur et mon chef d’équipe sont simplement mes collègues. Nous sommes considérés et traités de la même manière. Je peux les appeler par leur nom. En Turquie, il faut s’adresser à tout le monde par monsieur ou madame. Je ne veux plus de hiérarchie en Turquie ; j’aimerais que cela change”.

Y a-t-il quelque chose que vous aimeriez partager ?

“J’aimerais dire que nous sommes tous des personnes qui peuvent vivre ensemble ; il suffit de se respecter les uns les autres. Il faut traiter tout le monde avec respect et créer une atmosphère sûre et plaisante. Nous sommes venus ici pour notre liberté et la Hollande nous a donné de nombreux droits. Par conséquent, vous devez faire quelque chose pour les Pays-Bas ; vous devez utiliser vos compétences pour aider le pays et vous intégrer. Le premier pas est facile à faire : dire bonjour à ses voisins, par exemple, ou simplement discuter avec quelqu’un et être gentil.”

Neslihan tient également à rappeler que de nombreuses personnes sont encore menacées en Turquie ou oubliées en prison. Vous pouvez toujours faire quelque chose pour eux, par exemple en partageant quelque chose sur Twitter ou en en parlant.


Traduit par Laura Goubran

Translated form the original Story of Neslihan Ozcan Sahin: After all her struggle, a refugee teacher begins to teach again.

Mustaka Simsekler és a “Litte Engineers Academy”

Interjú egy inspiráló törökországi fiatalemberrel az oktatás területén való részvételéről.

Egy kulturális központban vagyunk Utrecht városában, Hollandiában.

Mustafa Simseklert körülbelül húsz, három és tíz év közötti gyerek és szülei veszik körül. Mindössze egy óra alatt, az oktatási robotikai workshop keretében, célja, hogy megtanítsa őket a
„leggyorsabb autómodell” megépítésére.

Akkumulátorok, motorok és színes kártyák halmaza közepette tisztán észrevehető ezeknek a gyerekeknek és szüleiknek a mosolya, akik szinte ugyannyira élvezik, mint gyerekeik.

Little Engineers Academy

Szervezete a „Little Engineers Academy” nevet viseli. Ez különböző robotikai workshopok sorozatából áll, amelyek során a gyerekek nemcsak kézi és gyártási készségeiket fejleszthetik, hanem problémamegoldó képességeiket is.

Beszélgetésünk során érdeklődtünk Mustafa története és szervezete iránt.

Tudnál mesélni a hátteredről?

„Olaszországban tanultam elektro- és elektronikai mérnökségi szakon, majd Törökországban szereztem egy jogi alapdiplomát. Mesterképzést is végeztem robotikából és gyermekagyfejlesztésből.

Aztán a Boeing repülőgépgyártó cégnél dolgoztam az Egyesült Államokban, három különböző helyen: Los Angelesben, Bostonban és Seattle-ben. Ezután Chilében dolgoztam, majd legutoljára
Franciaországban, ahol a NATO-nál dolgoztam kutatással. Végül visszatértem Törökországba, ahol szintén a török légierőnél dolgoztam.”

Mi történt eztkövetően?

2016-ban kirúgtak, mert nem teljesítettük, amit a kormány kért. Valamint, elleneztem a török- szír lehetséges háborút, ami nem egyezett a kormány propagandájával. A kormány elkezdett terroristáknak beállítani minket: a bátyáim börtönbe kerültek, mindannyian elvesztették a munkájukat, és egyiküket kitiltották az egyetemről. Édespám nem bírta a nyomást, és meghalt. Nehéz volt nekünk, ezért, abban a pillanatban alapítottam meg ezt a céget, a “Little Engineer Academyt” 7 éve.

Kollégáimmal nyomon követtük a gyerekek agyi fejlődésével kapcsolatos kutatásokat, ami híressé tette a cégünket Törökországban. Edzéseinket a „játékra” alapozzuk. Valójában a gyerekeknek is van munkájuk, és az ő feladatuk egy játék megoldása. Ezeken a workshopokon laptop és telefon nélküli játékokat ajánlunk gyerekeknek, mert ezek nagyon károsak kisgyermekkorban.

Little Engineers Academy

Miért kellett elmenekülnie Törökországból?

Ezt a céget Törökországban alapítottam, ahol olyan híressé vált, hogy közel 20 kollégánk volt. Egy idő után azonban a török kormány tanácsot kért tőlünk, majd ezután 6 évre ítéltek, terroristának tartottak.

Szóval, egy nap úgy döntöttem, hogy elmenekülök, 12 órakor elkezdtem úszni Törökországból, és 6 órakor Görögországban voltam.

Majd elmentem Olaszországba, mert volt egy személyi igazolványom a tanulmányi időszakból, végül Hollandiába kerültem, 2021-ben, közel 15 hónapja.

Menekültként jöttem ide, és egy táborban voltam, és akkoriban olyan értelmetlennek tűnt számomra, hogy az összes időt ágyban töltesem, ezért elkezdtem leckéket adni a táborban lévő gyerekeknek. Elkezdtem önkénteskedni munkát, valamint akkoriban kapcsolatba léptem Sharon Dijksmával, Utrecht polgármesterével is, aki valóban segített támogatást találni. Hollandiában kezdtem órákat tartani, jelenleg pedig az ország 14 különböző pontján tartok órákat. Még ha más high-tech cégek is ajánlottak volna magasabb fizetést, nagyon elégedett vagyok a munkámmal, szeretnék valamit a gyerekekkel foglalkozni, ezért választottam ezt az utat. Ez is egy módja volt annak, hogy köszönetet mondjak ennek az országnak.

Hogyan működnek a workshopjaid?

Általánosságban, az összes robotgyártó cég kész anyagokat használ, kész programokat old meg, és mindegyik olyan képernyőkre van utalva, amelyek már nagyon korán károsak a gyerekekre.

Célunk, hogy a gyerekeknek csak a motort és az akkumulátorokat adjuk, hiszen az összes többi anyag a természetből származik és mindenhol megtalálható. Gyökerekből, kövekből, gesztenyékből készítünk például néhány robotot… A gyerekek mindenből tudnak robotot építeni, nincs szükségük extra anyagokra. A fókuszunk olyan projektek végehezvitele, amit a gyerekek valóban használni fognak otthonaikban, repülőgépeikben, hálószoba lámpáiban…

Jelenleg 1000 gyermeket képeztünk ki Hollandiában és több mint 6000 gyermeket a világon. Ez az oktatási program az Egyesült Államokban, az Egyesült Királyságban, Hollandiában és Törökországban működik.

Célunk az, hogy megtanítsuk őket a problémák megoldására, nem a kódolásra vagy programozásra. Az emberek a kódolást vagy a programozást célnak tekintik, de nem ez a cél, hanem az agy fejlesztése, ami segíti őket a problémamegoldó képesség fejlesztésében. Ez azért van így, mert nem tudjuk, hogy a jövőben milyen problémákkal és technológiákkal kell szembenézniük, de tudjuk, hogy lesznek problémák az életükben…

Little Engineers Academy

By Serena Lucia Bassi

Translated by Anna Gruber from the original Mustafa Simsekler and the Little Engineers Academy.

Interjú Marcel Voorhoeve-vel és a menekült tanárok hollandiai tanári képzéséről

Író: Serena Bassi

Marcel Voorhoeve, a hollandiai oktatás területén tevékenykedő, inspiráló ember vallomása.

Miután élete nagy részét matematika- és fizikatanárként, valamint egy középiskola igazgatóhelyetteseként töltötte, Marcel Voorhoeve megalapította a DVDK (Docentvluchteling voor de Klas), azaz “Menekült Tanárok az Osztályteremért” szervezetet.

A DVDK önkéntesei a Holland Matematikatanárok Szövetségével és a VluchtelingenWerk Nederlanddal (Holland Menekültügyi Tanács) együttműködve azon dolgoznak, hogy a tanári szakmával rendelkező menekültek Hollandiában is gyakorolhassák hivatásukat.

A 2023-as Oktatási Világnap alkalmából a Broken Chalk úgy döntött, hogy beszélget Marcel Voorhoeve-vel a tapasztalatairól, a DVDK létrehozásáról és arról, hogy milyen javaslatokat adna másoknak, akik esetleg részt kívánnak venni a “menekült tanárok tanításának” előmozdításában.

Mesélne nekem a hátteréről?

“Délen, Maastrichtban születtem, jelenleg 67 éves vagyok, az Utrechti Egyetemen tanultam matematikát és fizikát. Ez egy ötéves tanulmány volt, és utána lehetett megszerezni a képesítést, hogy tanár lehessek. Ezután elkezdtem állást keresni az oktatásban, ami akkoriban nem volt egészen egyszerű… Végül Utrechtben kaptam egyet, egy római katolikus iskolában lettem tanár, ahol fizikát kezdtem tanítani”.

Ezután Marcel matematikatanár lett, majd a nyolcvanas évek közepén, a számítógépek fejlődésével informatikaórákat is elkezdett tartani. Elmondása szerint ez egy meglehetősen érdekes időszak volt az oktatási rendszer számára, mivel új elképzelések jelentek meg a matematika tanításának módszertanairól.

“Az utrechti egyetemen a tanszék új elképzeléseket dolgozott ki a matematikaoktatásról. Iskolánk több projekt során “kísérleti iskola” volt, és ez számomra is nagyon érdekes volt, mert így jó tanárként fejlődhettem”.

Hozzáteszi: “Sok országban a matematikát tanulni és gyakorolni kell, de a legfontosabb a gyakorlás… Ez a megközelítés nem sokat segít a saját gondolkodásunk fejlesztésében, ami csak akkor lehetséges, ha van időnk arra, hogy magunk próbáljuk ki a dolgokat, természetesen egy jó tanár segítségével”.

Miután élete nagy részében tanárként dolgozott, pályafutása utolsó 15 évében Marcel az iskolaigazgatótanácsának tagja volt. Végül a munka abbahagyása előtti utolsó négy évben az amszterdami  Műegyetem tanárképző tanszékén tanított. Itt matematikai tárgyakat, különösen statisztikát és a matematika didaktikáját tanította azoknak a fiatal hallgatóknak, akik matematikatanárok akartak lenni.

Hogyan jött a DVDK ötlete?

“Három évvel ezelőtt, a Corona-időszak kezdete körül abbahagytam a munkát, de nagyon szerettem a tanítani. A párommal egy pillanatra elkezdtünk utazgatni….. Januárban, karácsony után azon gondolkodtam, hogy mit is csinálhatnék. A következő utazásra való várakozás nem volt kielégítő számomra”.

Egy nap Marcel úgy döntött, hogy elmegy a Plan Einsteinbe, amelyet Utrecht önkormányzata és a VluchtelingenWerk Nederland nevű szervezet fejlesztett ki, amely a menekültek befogadásában és beilleszkedésében segít a városban. Egy alkalmazottal beszélgetve Marcel megismerkedett egy török menekülttel, aki hazájában matematikatanár volt, és nagyon szeretett volna újra tanítani. Az egyetlen probléma az volt, hogy nem volt alaptudáa a holland nyelvről, a matematikaoktatásról és a hollandiai iskolarendszerről.

“Barátok lettünk, segítettem neki a nyelvvel, hogy megértse az oktatási rendszert. Aztán elmondta nekem, hogy tagja volt egy körülbelül 100 törökországi matematikatanárból álló WhatsApp- csoportnak, akik azért menekültek el hazájukból, mert gondot jelentettek számukra a törökországi politikai fejlemények, és már nem volt lehetőségük arra, hogy ott tanítsanak”

Ugyanakkor, mesélte Marcel, Hollandiát rendkívül problémás matematikatanárhiány sújtja.

Ez paradox helyzetet teremt: egy olyan országban, ahol egyre kevesebb a tanár, vannak hozzáértő menekült tanárok, akik segíthetnek a befogadó közösségnek, és ugyanakkor gyakorolhatják azt a szakmát, amit szeretnek és választottak.

A DVDK ötlete ebből a paradoxonból született. A Holland Matematikatanárok Alapítvány és a VluchtelingenWerk Nederland szervezet segítségével Marcel elindított egy projektet, amelynek célja, hogy a külföldről érkező tanárokat segítse abban, hogy Hollandiában tanárokká váljanak.

“Elméletileg minden Törökországból érkező menekült taníthat az iskoláinkban, mivel a holland oktatási rendszerrel kompatibilis engedéllyel rendelkeznek. Azonban természetesen a nyelv problémás, a holland oktatási rendszer is, és még az is, ahogyan a matematikát tanítják Hollandiában, óriási mértékben különbözik Törökországtól, Irántól vagy Szíriától… Sokat hallottunk ezektől a  matematikatanároktól, akik nem voltak elégedettek a más egyetemeken meglévő projektekkel, és úgy gondoltuk, hogy kitalálhatunk egy jó projektet, hogy ezt jobbá tegyük.” -mondta.

“Készítettünk egy tervet, amit elküldtünk az oktatási minisztériumnak, egy jó strukturált módszerről, amivel a külföldről érkező menekülteket segíthetjük attól a pillanattól kezdve, hogy Hollandiába érkeznek, segítünk nekik abban, hogy Hollandiában értékeljék a bizonyítványaikat és engedélyeiket, és felkészítjük őket arra, hogy gyorsan és tartósan tanárrá válhassanak”.

2022 februárjában egy 15 tanárból, 13 matematikatanárból és 2 informatikatanárból álló csoport aDVDK elképzelései alapján indított kurzust az Utrechti Alkalmazott Tudományok Egyetemén.

(Picture: Two IT  teachers are instructed by their teacher in didactics of the Vrije Universiteit Amsterdam)


Hogyan működik a DVDK a gyakorlatban?

A DVDK szerint a hollandiai nyelvi, didaktikai és  iskolarendszerrel kapcsolatos képzések csak egy részét képezik annak, amit a DVDK csinál, az úgynevezett  “második időszakot”.

Valójában hangsúlyozta, hogy ezeknek a Hollandiába  érkező menekülteknek sürgősen szükségük van egy olyan szakaszra, amelynek meg kell előznie ezt a fajta  képzést.

“Ezeknek a menekülteknek, amikor Hollandiába jönnek, ismerniük kell a nyelvet, mielőtt elkezdenék ezt a második időszakot. Azonnal el akarjuk kezdeni, miután  megkapták a státuszukat, vagy néha még azelőtt, hogy megkapnák a státuszt. A menekültügyi központokban nem engedik meg nekik, hogy tanfolyamot végezzenek vagy gyakorolják a holland nyelvet… Ez szörnyű és demotiváló. Természetesen vannak önkéntesek által szervezett akciók, de jelenleg nincs strukturált segítség a menekültügyi tanároknak. Egy gyors indulás segítene ezeknek a menekült tanároknak abban, hogy motiválóan kezdjenek neki a dolgok vizsgálatának és fejlesztésének az új jövőjük érdekében.”

“A mi elképzelésünk, és ezt nevezzük első periódusnak, az, hogy amikor egy külföldi tanár érkezik Hollandiába, akkor valamit fel kell ajánlani ennek az embernek. Úgy gondoljuk, hogy nagyon
fontos, hogy ezt már a kezdetektől fogva megtegyük, mert ez lehetőséget ad arra, hogy a menekülteket motiválni lehessen arra, hogy jó dolgokat tegyenek a saját életükért.”

(Picture: In June 2022 the team of Hogeschool Utrecht and members of the projectgroup DVDK (Docentvluchteling voor de Klas) congratulated the participants with their first part of the course)

Marcel szerint emellett arra is szükség van, hogy eligazítást nyújtsanak arról, hogy mit jelent konkrétan az oktatás Hollandiában, mert a menekülteknek lehet, hogy kevés vagy egyáltalán nincs információjuk arról, hogy mit jelent Hollandiában tanárnak lenni.

“Azt is nagyon fontosnak tartjuk, hogy elkezdjük egy kicsit gyakorolni a nyelvet. Kifejlesztettünk egyfajta honlapot, ahol holland nyelvórákat kínálunk. Ráadásul ezeknek a leckéknek a feladatai,
gyakorlatai és tartalma szakmaorientáltak, tehát a kontextus és a feladatok a tanár szakmájához kapcsolódnak. Ez a kialakítás erősen motiválja a menekülteket. Sok tanár valóban szívből tanít, és
az, hogy lehetőséget adunk nekik arra, hogy részt vegyenek ezeken az órákon, egyben azt is jelenti, hogy azt üzenjük nekik, hogy szívesen látjuk őket az országunkban és a matematikai közösségünkben, és hogy segíteni akarunk nekik.”

Ebben az értelemben a DVDK az egyetlen olyan szervezet az országban, amely ebben az első időszakban ötleteket és anyagokat dolgozott ki.

Végül Marcel a képzés harmadik időszakáról mesélt. Ezt az utolsó részt akkor kell a gyakorlatba ültetni, amikor a matematikatanárok elkezdik az első munkájukat, mivel még sok coachingra van szükség.

“Még ha a nyelvezet teljesen rendben is van, és még ha a didaktika rendben is van, a tanárnak az új iskolai környezetben kell fejlesztenie magát, és sok segítségre van szüksége. Különösen a nyelvi
kérdésekben, például amikor visszajelzést kap a szülőknek szóló e-mailek vagy levelek megírásához, vagy a tanulók számára jó feladat vagy teszt megtervezéséhez…”.

Ha tanácsot kellene adnia az oktatás területén dolgozóknak, melyek azok a legfőbb nehézségek, amelyeket le kell küzdeni, és hogyan lehet ezt megtenni?

“Több dolog… Először is, a résztvevőknek sok időt kell szánniuk, ami akkor lehetséges, ha valóban hisznek az ötletben, és ha van egy olyan személyekből és szervezetekből álló csoport, akik szintén
hisznek az ötletben. Az is fontos, hogy jó legyen az együttműködés. Elmondhatom, hogy azokkal az emberekkel, akik most részt vesznek a projektben, tulajdonképpen egyfajta barátok lettünk. Ez segít a hullámvölgyek kezelésében is, amelyekkel egy projekt mindig találkozik.

Másodszor, a DVDK megvizsgálta, hogy a projekt struktúrája más tantárgyakra is alkalmazható-e. Felfedeztük, hogy a fizika, kémia, technika és informatika tanárainak is szükségük van kreatív
ötletekre, hogy új tanárokat toborozzanak. Össze kívánnak kapcsolódni, és ez azt jelenti, hogy a DVDK bővülni fog, és valóban hozzájárul ahhoz, hogy egyre több jó tanár álljon rendelkezésre. Ez
egy példa a politikánkra: minél több szervezetet és résztvevőt bevonunk azzal a céllal, hogy minél több szakértelem álljon rendelkezésre. És harmadszor, rengeteg szakértelem és “emberierő” áll
rendelkezésre. Szakértelem a nyelvdidaktikában (CLIL), a matematika didaktikában, különösen a tanárok számára, a külföldről érkező tanárok coachingjában stb. A DVDK örül az egyetemek és
különösen a Hogeschool Utrecht hozzájárulásának, akik az első csoportunkat képezték. Most pedig az oktatási minisztériumunkra várunk. Erőfeszítéseink eredményeként az új miniszterünk elkötelezte
magát a strukturált megközelítés és a pénzügyi igények mellett. Önkéntes munkánk folytatódni fog!”.

(Picture: Group of 15 teacher-asylants who started a course at Hogeschool Utrecht in February 2022)



Translated by Anna Gruber from the original The testimony of Marcel Voorhoeve, an inspiring man operating in the education field in the Netherlands