CASE OF TURAN AND OTHERS v. TURKEY – a summary of the case

The case highlighted applications mainly concern the arrest and pre-trial detention of the applicants – all of whom were sitting as judges or prosecutors at different types and/or levels of court.

Background to the case were as follows:

  1. During the night of 15 to 16 July 2016 a group of members of the Turkish armed forces calling themselves the “Peace at Home Council” attempted to carry out a military coup aimed at overthrowing the democratically installed National Assembly, government and President of Turkey.
  2. The day after the attempted military coup, the national authorities blamed the attempt on the network linked to Fetullah Gülen, a Turkish citizen living in Pennsylvania (United States of America) and considered to be the leader of FETÖ/PDY.


  1. On 16 July 2016 the Bureau for Crimes against the Constitutional Order at the Ankara public prosecutor’s office initiated a criminal investigation ex proprio motu into, inter alios, the suspected members of FETÖ/PDY within the judiciary. According to the information provided by the Government, this investigation against judges and prosecutors, including members of high courts, was initiated in accordance with the provisions of the ordinary law, on the ground that there had been a case of discovery in flagrante delicto falling with the jurisdiction of the assize courts.



  1. instructions issued to the Directorate General of Security on the same day, the Ankara Chief Public Prosecutor noted that the offence of attempting to overthrow the government and the constitutional order by force was still ongoing and that there was a risk that members of the FETÖ/PDY terrorist organisation who were suspected of committing the offence in question might flee the country. He asked the Directorate General of Security to contact all the regional authorities with a view to taking into police custody all the judges and public prosecutors whose names were listed in the appendix to the instructions – including some of the applicants –, and to ensure that they were brought before a public prosecutor to be placed in pre-trial detention under Article 309 of the Criminal Code.
  2. On 20 July 2016 the Government declared a state of emergency for a period of three months as from 21 July 2016; the state of emergency was subsequently extended for further periods of three months by the Council of Ministers.


  1. During the state of emergency, the Council of Ministers passed several legislative decrees under Article 121 of the Constitution (see Baş, cited above, § 52). One of them, Legislative Decree no. 667, published in the Official Gazette on 23 July 2016, provided in its Article 3 that the High Council of Judges and Prosecutors (Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu ‑“the HSYK”) was authorised to dismiss any judges or prosecutors who were considered to belong or to be affiliated or linked to terrorist organisations or organisations, structures or groups found by the National Security Council to have engaged in activities harmful to national security.


  1. On 18 July 2018 the state of emergency was lifted.



Actions against judges/prosecutors by the Turkish state:

Laws under which the Turkish state took action:

The following laws were used to take action against the prosecutors / judges by the Turkish state.


Section 76

  1. The initial investigation in respect of offences committed by the President, the Chief Public Prosecutor, the deputy presidents, the chamber presidents and the members of the Supreme Administrative Court in connection with or in the course of their official duties shall be conducted by a committee composed of a chamber president and two members selected by the President of the Supreme Administrative Court.


The procedure for the prosecution of personal offences

Section 82

  1. The proceedings regarding the personal offences committed by the President, the Chief Public Prosecutor, the deputy presidents, the chamber presidents and the members of the Supreme Administrative Court shall be conducted in accordance with the provisions concerning the personal offences committed by the President, the Chief Public Prosecutor and the members of the Court of Cassation.


Outcome of the Judicial action by the Turkish state against prosecutors/ judges:

The Turkish state has taken judicial action against prosecutors/judges concerning the arrest and pre-trial detention of the applicants.


In the case Turan vs The State of Turkey the court noted the following:


  1. Decides, unanimously, to join the applications;
  2. Declares, unanimously, the complaint under Article 5 § 1 of the Convention concerning the lawfulness of the applicants’ initial pre-trial detention admissible;
  3. Holds, unanimously, that there has been a violation of Article 5 § 1 of the Convention on account of the unlawfulness of the initial pre-trial detention of the applicants who were ordinary judges and prosecutors at the time of their detention;
  4. Holds, unanimously, that there has been a violation of Article 5 § 1 of the Convention on account of the unlawfulness of the initial pre-trial detention of the applicants who were members of the Court of Cassation or the Supreme Administrative Court at the time of their detention;
  5. Holds, by six votes to one, that there is no need to examine the admissibility and merits of the applicants’ remaining complaints under Article 5 of the Convention;
  6. Holds, unanimously,

(a) that the respondent State is to pay each of the applicants, within three months from the date on which the judgment becomes final in accordance with Article 44 § 2 of the Convention, EUR 5,000 (five thousand euros) in respect of non-pecuniary damage and costs and TURAN AND OTHERS v. TURKEY JUDGMENT 29 expenses, plus any tax that may be chargeable on these amounts, which are to be converted into the currency of the respondent State at the rate applicable at the date of settlement;

(b) that from the expiry of the above-mentioned three months until settlement simple interest shall be payable on the above amount at a rate equal to the marginal lending rate of the European Central Bank during the default period plus three percentage points;

  1. Dismisses, unanimously, the remainder of the applicants’ claim for just satisfaction. Done in English, and notified in writing on 23 November 2021, pursuant to Rule 77 §§ 2 and 3 of the Rules of Court.


The state of judges/prosecutors in Turkey – a summary:


The actions by the Turkish state shows that its actions to initiate actions against Judges/prosecutors was arbitrary. This is why the court decided to impose fines on such actions. While, military coup is definitely hostile action against the executive, the arrest of judges and prosecutors were broad and arbitrary in its scope. Judges and Prosecutors are representatives of the critical third pillar of a country that is the Judiciary. Judiciary often acts as a check against overreach by the executive and legislature. In this way it ensures that people’s fundamental rights do not get trampled due to the actions of legislature/ executive whether knowingly/unknowingly.


The state of judges/ prosecutors in Turkey can be seen as vulnerable. The judges are vulnerable to actions by the Turkish state which believes in detention, arrest of judges without verifiable reason. This may be of significant concern because it leads to chilling stifling of judicial independence. The fundamental fact is that after the 2016 coup the arrest of prosecutors/ judges were based on suspicions of being a part of a movement that was allegedly responsible for a coup overthrowing the executive. While, overthrowing of a democratically elected government cannot be justified, the arrest of all judges who a part of a particular list shows a lack of respect for established forms. The Turkish government decided to ask the Directorate General of Security to contact all the regional authorities with a view to taking into police custody all the judges and public prosecutors whose names were listed in the appendix to the instructions – including some of the applicants –, and to ensure that they were brought before a public prosecutor to be placed in pre-trial detention under Article 309 of the Criminal Code. This is a complete violation of a proper process of prosecution in which there should have been investigation, enquiry, evidence gathering. After this there should have been arrest and then placing the evidence in court. None of this happened.


The Turkish authorities have shown complete lack of respect either for judges as individuals who have fundamental freedoms nor have they considered the impact it will have on the ability of judiciary to restrain harmful government action. In summary this is what the case and its verdict as well as Turkish govt’s actions highlight after a coup. While, coup against the state is unjustifiable detention of judges without proof of involvement in coup is also unjustifiable.


Retrieved from:

A dishonourable shame – How the disappearences of teachers and educators spell the complete lack of honour and respect for teachers and educators in Turkey

In every individual’s life education and the learning of value systems contributes to a critical part of the development of an individual. Values teaches individuals habits, manners, appropriate behavior, respect for individuals among many other important life skills.


The people who play a key role in imparting these values is teacher / professor. Most individuals attain education during which time people come across some sort of a teacher / educator who teaches the critical values of life. Such education continues in some way or the other until a person finishes university. For their contribution they get the honoured across the world.


However, one needs to consider one question. What if someone instead of honouring them for these contributions decides to place such people in lock up. Unfortunately, the Turkish government does exactly this.


A report by the working group on involuntary disappearances which reports to the United Nations Human Rights commission mentions about how the Turkish state abducts such teachers just because they are opposed to the government in Turkey. The report states that:


“When Turkish authorities fail to secure the extradition through legal means, they resort to covert operations, in cooperation with law enforcement agencies from the third countries, including intelligence agencies and police. This primarily includes swift illegal actions to place vulnerable individuals outside the protection of the law and their subsequent transfer. In some cases, these acts have directly contravened judicial orders against illegal deportation. Faced with increasing pressure to comply, host states conduct around-the-clock surveillance, followed by house raids and arbitrary arrests in undercover operations by law enforcement or intelligence officers in plainclothes. The individuals’ names are cross-checked against prepared lists, before being taken to unmarked vehicles by force”.


Moreover, the basic rights of such people are denied.





In most of such disappearences, “Their family members are unaware of their fate and whereabouts. According to testimonies obtained, the victims of these operations have recounted unabated abuse perpetrated by intelligence agents, primarily aimed at obtaining forced confession. Most prevalent forms of torture include food and sleep deprivation, beatings, waterboarding, and electric shocks. This is coupled with threats against lives, security and personal integrity of family members and relatives”.


There are several specific examples where the victims have endured the brunt of the Turkish state for speaking against and opposing it. In Gabon for instance three “Turkish nationals and teachers, their three spouses and seven children were arrested and held in incommunicado detention for 23 days, before they were forcibly returned to Turkey due to their alleged affiliation with a foreign terrorist group. They were deported from Gabon to Turkey”. This is not the only case.


Another teacher was “abducted by Pakistani state intelligence, held in secret or incommunicado detention for 17 days, and then involuntarily returned to Turkey. The house of the Kaçmaz family was raided by intelligence agents in the middle of the night while the family was asleep, presumably after days of surveillance. According to the source, the agents behaved brutally, having pushed, shoved and slapped the parents and the children. The family was deprived of any contact with the legal counsel or the extended family, while their identification documents were forcibly taken during the arrest. Whilst being detained incommunicado, the family was reportedly subjected to physical and verbal abuse aimed at coercing them to voluntarily return to Turkey”. While, these are only a few examples there are many such teachers who are getting abducted.


No teacher/ educator should face the consequences of being educators. In fact in most countries provide full respect to their teachers / educators. It should be the duty of human rights organizations, defenders and the society to ensure that there is respect for its educators. Only then can a society continue to progress in various periods.



quotes from:

Double speak – the hypocrisy of EU’s woeful lack of recognition of pathetic treatment of refugees

The European Union is largely recognized to be a successful union of 27 member states. All the 27 member states have the right to free movement of goods, services, people, and so on. By EU law and practice this also extends to the movement of refugees. However, law and practice in many cases have nothing in common. 


The latest actions of the European Union highlight the doublespeak wherein there is a narrative for public consumption. However, the practical on-ground reality is something vastly different from the on-ground reality. Some latest reports highlight that an eight-month probe by journalists from seven countries uncovered a system run by special units who usually hide their identity by wearing unmarked uniforms and face-covering balaclavas. 


The Der Spiegel news magazine in its investigation obtained and highlighted videos of 11 pushbacks described by Der Spiegel allegedly show men beating refugees before bringing them back across the border into Bosnia-Herzegovina. However, Der Spiegel is not the only magazine that has highlighted this pathetic treatment of the refugees to state the least. Other videos and witness testimonies point to special Greek coastguard units detailed to intercept asylum seekers’ boats in the Aegean Sea and set them adrift aboard orange life rafts, some paid for with EU cash.


Lighthouse reports which wrote the report concerning EU’s doublespeak highlighted that In Romania, we captured for the first time how Romanian police units are pushing people, back people, to Serbia. The videos, published by Libération, were supported by testimony from people who had been summarily expelled who also reported serious assaults during these same incidents captured on film. DW reports that According to human rights organizations, there were more than 16,000 pushbacks at the Croatian-Bosnian border last year alone. Similar incidents have recently been observed at the border between Belarus and Poland. There are also frequent reports of such operations at the Turkish-Greek border and on the high seas.


There are two types of refugees in the EU. One section of them uses a border of a country that has a border to Europe. A second category is refugees from a country that has a border with the EU. It is the second category of refugees who are at risk because when they get pushed back they get arrested in a country that is a country that is not a part and thus is not bound by EU law. The refugees may face human rights violations in non-EU countries like torture.


However, there is very little being done by the European Union to take action against authorities who openly violate EU laws and guidelines and treat the refugees in a pathetic and despicable manner. The state by EU Home Affairs Commissioner Ylva Johansson has said that “This must be investigated” in the context of the pushbacks by refugees and she has also stated that “There is also convincing evidence of misuse of EU funds”, not all EU member states seems to agree. For example, the Greek foreign minister refused to “apologize” for Greece’s ongoing involvement and stated categorically that “Greek borders are the borders of the EU and we act within the framework of international and European law to protect them”. 


These varied actions and statements expose Doublespeak. The hypocrisy of the EU’s woeful lack of recognition of pathetic and crass treatment of refugees. The statement by the EU Home Affairs Commissioner is not tantamount to placing pressure on countries whose border security officials are trying to physically push back migrants. After all, there isn’t a lack of unity by member states on the issue of what to do with errant police officers. The Greek Foreign minister is on record refusing to apologize for the actions of the Greek border guard. It is this doublespeak of the Greek border guard and the overall attitude of the European Union which emphasizes open borders and rights for people to be granted refugee status as soon as they enter EU territory. The double-speak is a woeful lack of recognition of the serious rights violations faced by refugees when police forces use force to push them out of the EU. It is a blatant violation of EU and International law and the EU’s silence in this instance and their general statements on welcoming refugees is hypocrisy and it is this double-speak between the statements and reality as seen in Greece and other EU countries.


Sources from which information was retrieved:




Mijn verhaal – 1

We kwamen drie en een half jaar geleden in Nederland aan. Dat was eind April 2018. We hebben in vier AZCs gewoond. Allereerst in Ter Apel, maar dat was maar voor tien dagen. Daarna verhuisden we naar Budel waar we drie maanden verbleven. Vervolgens naarGilze voor een maand. Daar hebben we ook ons interview met IND gehad. Als laatste kwamen we aan in het AZC in Leersum. Daar hebben we AZC bijna twee jaar gewoond. Onze kinderen gingen daar ook naar school. Daar hebben ze ook goed Nederlands geleerd. Mijn jongste zoon zit in groep 6, en mijn oudste zoon zit in de tweede klas van het Gymnasium. Het was echt moelijk om in de AZCs te winnen. Want we leefden met het hele gezin in een kamer. We deelden de keuken, badkamer en wc met andere gezinnen. Nu woon ik met mijn vrouw en twee zonen in onze huis in Bilthoven. Ik ben Turks van geboorte maar we woonden niet meer in Turkije sinds 2003. Ik heb als docent wiskunde en schoolleider in drie verschillend landen gewerkt: Ghana, Irak en Nigeria. Onze kinderen zijn in Nigeria geboren. We waren gelukkig v toen we in die landen woonden. We hebben geen probleem gehad met de mensen in die landen. Alle mensen hielden van ons.
Nu wil ik graag uitleggen waarom we hier zijn. En waarom we hier asiel gezocht hebben en waarom we onze familie en vrienden hebben achter gelaten. De paspoorten van onze kinderen waren bijna verlopen. De Turkse ambassade heeft de paspoorten van onze kinderen niet verlengd. Vervolgens werden de paspoorten van mijn vrouw en van mij geannuleerd of ingetrokken. Jullie zouden je af kunnen vragen wat daarvoor de reden was. Dat kwam omdat de school waar ik voor werkte bij de Gulen Beweging hoorde. De Turkse regering onder leiding van president Erdogan verklaarde de Gulen Beweging als een terroristische organisatie. Daarom werden onze passpoorten ingetrokken en de paspoorten van onze kinderen niet verlengd. De Turkse overheid ontvoert de docenten overal in de wereld. Het Ministerie van binnenlandse zaken zegt dat Turkse nationale inlichtingendienst meer dan 100 docenten uit 18 verschillende landen heeft ontvoerd.
We moeten iets doen om onze probleem op te lossen. Ik heb geprobeerd om naar andere landen te gaan waar er meer vrijheid en respect voor mensenrechten is. We konden geen visa voor andere landen krijgen. Als je met de scholen van de Gulen beweging werkt, dan je kan je geen visum krijgen. We hadden geen andere optie. De paspoorten van onze kinderen waren nog drie maanden geldig. We moesten iets doen voor dat de paspoorten zouden gaan verlopen. We probeerden naar Roemenië te reizen via Amsterdam met de KLM. Het werkte. We kwamen op Schiphol aan en dan hebben we gewacht om zo onze volgende vlucht te missen. Daarna gingen we naar de politie op Schipol, vroegen we voor asiel aan.
De periode van wachten in de AZC’s was erg lang. Ik vond dat ik iets moet doen. Ik heb veel e-mails naar scholen verstuurd. Maar helaas kreeg ik altijd een negatieve antwoord. Ze zeiden ‘sorry’ omdat ik geen statushouder was. Ik probeerde om Nederlans les te krijgen maar dat was echt duur voor mij. Ik heb drie verschillende ICT opleidingen gedaan. Dat waren Data Science, Full Stack Web Developer and Microsoft Azure Cloud Enginner. Na mijn opleiding deed ik mijn stage bij Fujitsu. Gelukkig bood Fujitsu mij een vast contract aan. Dat heb ik aangenomen. En nu werk ik alweer meer dan een jaar als systeem-engineer bij Fujitsu.
Ik ben lid van Broken Chalk en Amnesty International als vrijwillegers.

Wie is Broken Chalk?

In Turkije zijn er veel overtredingen van mensen rechten in de afgelopen vijf jaren. President Erdogan word elke dag meer dictator. Als iemand tegen hem of zijn overheid praat,  verklaard  hij ze als terrorist. Vaandag in Turkije, niemand kan tegen Erdogan en zijn overheid praten.


Mijn vrienden, vriendinnen en ik heben stichting Broken Chalk opgericht. We als opgerichten van Broken Chalk hebben veel overtreding van mensen rechten in onze land gehad. We zij nu blij in Nederland, en hier hebben we meer vrijheid en respect voor mensenrechten gevonden. Maar onze vrienden en vriendinnen die in Turkije wonen hebben overtreding van mensen rechten. Het leven werd elke dag moelijker voor hun. We moeten iets doen voor hun. We kunnen onze leven niet voort zetten door hun te vergeten. Daarom hebben we de stichting Broken Chalk opgericht. Na de mislukte coup aanval, in de afgelopen vijf jaaren, meerdan thousand  prive scholen werden gesloten door de Turkse overheid met decree law.  Volgens de gegevens verzameld door de Unie van Onderwijs (Egitim-Sen), heeft de regering 41.005 leraren uit hun beroep gezet, en hun docent certificaten werden geannulleerd. Deze docenten kunnen niet hun bereopen doen. Daarnaast werden ook zestien universiteiten, waar meer dan 56.000 studenten hoger onderwijs volgden, gesloten, waardoor 5.342 mensen, waaronder 2.465 academici, hun baan verloren. Alles door de Turkse overheid met decree law. Op een andere manier zijn alle bevengenoemde instellingen of mensen verbonden met de Gulenbeweging. Dat was de reden waarom ze werder gesloten of van het werk werden gestuurd.


We begonen als platform maar het was niet genoeg om onze werk te doen. Dan de afgelopen jaar in September maakten we deze paltform als sticting. Nu kunnen we meer dingen doen voor mensen rechten.

Broken Chalk stelt rapporten op over overtredingen van mensen rechten in het onderwijs. We dienen onze rapporten in bij de mensenrechten organisaties van de United Nations en de Eurpoen Union. Broken Chalk organiseert straatprotesten om de aandacht van het publiek te trekken en regeringen onder druk te zetten.Publiceer persberichten over de overtredingen van rechten in het onderwijsveld en stuur brieven naar de regeringen en vraag om hulp in de zaken. Organiseren en geven van trainingsprogramma’s voor de vluchtelingenleraren, enz.

We deden al onze werk met onze vrijwillegers. Als u wilt kunt u een vrijwilleger van Broken Chalk worden.

Turkey Tribunal judges concluded that “the acts of Turkish Government, could amount to crimes against humanity”

On 24th September 2021, the Judges who formed a part of the Turkey tribunal gave their final judgment on the situation of the freedom of the press, abductions, impunity, judicial independence, and torture. The judges also gave their opinion on whether witness testimony against the Turkish government amounted to the Turkish state conducting potential crimes against humanity against the victims.

The Turkish government had an opportunity to depose in front of the tribunal and present its point of view. However, the government had not sent any representative for the hearing of the Turkey tribunal. Therefore, the tribunal hearing took place without two sides to represent its point of view as would be the case during a normal hearing in a court or a tribunal.

The judges came to some scathing conclusions about the role/involvement of the Turkish state in its disrespect/contempt for human rights. In the case of torture, the judge noted that “The Tribunal is of the view that there is a systematic and organized use of torture in Turkey” and that there is the widespread use of torture against “people suspected of ordinary crimes”. This can be seen as a sign of contempt and disrespect for human rights because the right to a fair trial is a human right under the Universal Declaration of Human Rights. An important concept of a free and fair trial as laid out by article 11 section 1 is that

Everyone charged with a penal offense has the right to be presumed innocent until proved guilty according to the law in a public trial at which he has had all the guarantees necessary for his defense.

Torture of an individual due to suspicion is an egregious human rights violation because the police are not tasked with taking law and order into their own hands. In a normal democracy, it is for the courts to decide who exactly is guilty or not.

In this context, it is therefore important to note the scathing remarks of the judges on the issue of judicial independence. The judges note that “even though the applicable legal framework provided effective safeguards, the rule of law was destabilized very swiftly by the government’s reaction to the Gezi Park protest in June 2013 and furthermore to the concrete threat of prosecution of high-ranking state officials for corruption in December 2013”. The judges also notes that “the Tribunal notes with concern the mass dismissals of approximately 4.560 judges and prosecutors in the aftermath of the attempted coup d’état, based on a list drawn up by the High Judicial Council”. In addition the judges also noted that “multiple judges and prosecutors who had adopted decisions or performed investigations disapproved by the government, were summarily arrested and placed in pre-trial detention on suspicion of membership of a terrorist organization after the attempted coup d’État. This constitutes, in the view of the Tribunal, severe intimidation of the judiciary”. While there are several other points on the independence of judiciary made by the judges in the tribunal, the reality as noted by the judges is that judicially in Turkey is being systematically intimidated. Therefore, it gives an opportunity for the police to torture individuals with a judiciary which may not do much to hold the police accountable.

In regards to other human rights issues in Turkey, the judges made some other scathing remarks. As far as abductions are concerned the judges note that:

“The Tribunal furthermore observes a recurring pattern used to execute the enforced disappearances. Regarding domestic enforced disappearances, firstly, the perpetrators do not seem to be worried about an intervention by the law enforcement authorities since the forcible deprivations of liberty are carried out in broad daylight, in the presence of eyewitnesses or security cameras; secondly, the abductions are carried out in a similar manner, namely using the same type of vehicles, often by provoking a car accident and by a bag being put over the heads of the alleged victims after which they are pushed into a black transporter van”.

In so far as freedom of expression is concerned The Tribunal noted that “the repression against the press and freedom of expression points to a larger policy of the State to silence critical voices and limit people’s access to information”. Moreover, the judges state that “The restriction of freedom of expression, in particular press freedom, through the extensive use of criminalization, prosecution, and pre-trial detention of journalists, has been exacerbated by the events of 15-16 July 2016. These restrictions inhibit both the media and the public from actively exercising these freedoms, essential in a democratic society. In addition, they deeply impact the families and communities of their direct targets”.

In terms of impunity, The Tribunal was “of the opinion that there has been a persistent and prevailing culture of impunity in Turkey since 1980, which has reached unprecedented levels in recent years, particularly since the attempted coup d’état of 15 July 2016”. In particular, the judges noted that

The Tribunal acknowledges the Report’s identification of five interconnected causes which contribute to impunity and show the organized and institutionalized nature of the problem: (i) the deficient legal structure, (ii) the political rhetoric reinforcing the patterns of impunity, (iii) the lack of political will to hold state agents accountable, (iv) the ineffective and delayed investigations by prosecutors, and (v) the lack of an independent judiciary.

Due to these conditions, the tribunal noted that it “is of the view that the acts of torture and enforced disappearances committed in Turkey, in applications brought before an appropriate body and subject to the proof of the specific knowledge and intent of the accused, could amount to crimes against humanity”.

These judgments expose the all-around contempt and disrespect for human rights by the Turkish government. Those who question, oppose or disagree with the government or ensure that the government is bound to its limits face impunity, kidnapping, torture, persecution, purgery. This is aided by an executive that has no checks on it by either legislature, judiciary, or the media. The fundamental feature of respect i.e. accountability is all but missing in the Turkish system be it executive,  judiciary, police, or media. These structures have bent to the will of the executive and the wholesale compromise of these institutions exposes the wholesale contempt of the Turkish government because they can commit rights violations and get away with and no one can ask any questions. This is the takeaway of the judgments.

Content from:



Dag Van De Leraar

Uitnodiging voor: Spreekavond voor de gevluchte leraren
“Er zijn maar weinig mensen die de macht hebben om de jeugd van tegenwoordig op te voeden. Je doet het best goed!”
Broken Chalk* organiseert een avond om getuige te zijn van de verhalen van de gevluchte leraren naar Nederland. Luister en praat mee met de hartverscheurende verhalen van deze vluchtelingen. Wij nodigen iedereen uit om deze moedige mensen hart onder de riem te steken.

Datum: 9 Oktober 2021
Locataie: Sara Burgerhartstraat 1, 1055 KV Amsterdam
Tijd: 19:00 – 21:00

Van harte gefeliciteerd met de  DAG VAN DE LERAAR!

5 oktober is vanaf 1994 door de United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization (Unesco) uitgeroepen tot ‘Dag van de leraar’. Dit is een bijzondere dag, namelijk een dag waar alle leraren en docenten over de hele wereld in het zonnetje worden gezet.

    Please check any of the messenger app

    Do you want to be informed of our activities with an email?

    *Broken Chalk werkt met meer dan 100 vrijwilligers. De stichting heeft als nummer 1 prioriteit de rechtenschendingen op het gebied van Onderwijs.

    Persbericht: Mensenrechtendag met thema #RecoverBetter, #StandUp4HumanRights

    De voorstanders van de mensenrechten zijn het erover eens dat de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens tweeënzeventig jaar na de uitvaardiging ervan nog steeds meer een droom is dan de werkelijkheid. Overal ter wereld zijn er schendingen. Met inbegrip van de meest ontwikkelde en democratische landen. Human Rights Watch publiceert haar rapport voor 2020; het omvat Australië, Canada en de Verenigde Staten.[1]

    Artikel 1 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens

    Alle mensen worden vrij en gelijk in waardigheid en rechten geboren.[2]

    Volgens de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens hebben alle mensen recht op toegang tot onderwijs, gezondheidszorg, economische kansen en een fatsoenlijke levensstandaard. Dat gaat niet alleen over onze toekomst, maar ook over de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen.

    De inspanningen van staatsregeringen, mensenrechtenorganisaties en mensenrechtenactivisten zijn niet voldoende om de schending van de mensenrechten te bestrijden. We moedigen alle belanghebbenden aan om zich te concentreren op artikel 26 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.

    (1) Iedereen heeft recht op onderwijs. Het onderwijs is vrij, in ieder geval in de elementaire en fundamentele stadia. Het basisonderwijs is verplicht.

    (2) Het onderwijs is gericht op de volledige ontwikkeling van de menselijke persoonlijkheid en de versterking van de eerbiediging van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden. Het bevordert het begrip, de verdraagzaamheid en de vriendschap tussen alle naties, rassen of religieuze groepen en bevordert de activiteiten van de Verenigde Naties voor de handhaving van de vrede.[3]

    Het belangrijkste probleem van de mensheid is het gebrek aan goed onderwijs.  Onderwijs blijft een ontoegankelijk recht voor miljoenen kinderen over de hele wereld. Meer dan 72 miljoen kinderen in de leeftijd van het basisonderwijs gaan niet naar school en 759 miljoen volwassenen zijn analfabeet. Zij hebben niet het bewustzijn dat nodig is om zowel hun levensomstandigheden als die van hun kinderen te verbeteren.[4]  Door het effect van de Covid-19-pandemie hadden ten minste 463 miljoen kinderen wereldwijd geen toegang tot onderwijs op afstand toen COVID-19 hun scholen afsloot.[5]

    Het licht van het onderwijs kan ons helpen het kwaad uit de samenleving te elimineren en goede gedachten te introduceren. We willen alle belanghebbenden en de aandacht van het publiek zo veroveren dat het onderwijs in verschillende delen van de wereld in gevaar is. De aanslagen variëren van het bombarderen van scholen tot het vermoorden van studenten en docenten. Ook verkrachting en seksueel geweld, willekeurige arrestaties en gedwongen rekrutering, aangezet door gewapende groepen, komen voor. Aanvallen op het onderwijs brengen schade toe aan de studenten en leraren, maar ze treffen ook de gemeenschappen, zowel op de korte als op de lange termijn.

    Om er maar een paar van te noemen,

    • Nigeria: 611 Leraren gedood, 910 scholen verwoest in negen jaar in het noordoosten.[6]
    • Meer dan 22.000 studenten en docenten zijn de afgelopen vijf jaar bij aanvallen op het onderwijs gewond geraakt of gedood. [7]
    • Amerika: Sinds 2009 hebben ten minste 177 van de Amerikaanse scholen een schietpartij meegemaakt.[8] Aanvallers doodden 110 studenten en leraren, 246 gewonden.[9]
    • Tussen 2015 en 2019 hebben 93 landen ten minste één aanval op het onderwijs meegemaakt, 19 meer landen dan in de vorige verslagperiode 2013-2017.[10]
    • Jemen en de Democratische Republiek Congo werden bijzonder zwaar getroffen, met 1 500 aanvallen op scholen in elk land, en Afghanistan, Palestina en Syrië kregen allemaal 500 aanvallen te verwerken.[11]
    • Oekraïne: Sinds het begin van het conflict begin 2014 zijn meer dan 750 onderwijsvoorzieningen aan beide zijden van de contactlijn beschadigd of vernield als gevolg van de vijandelijkheden.[12]
    • In Turkije: Volgens de gegevens van de Unie van Onderwijs (Eğitim-Sen) heeft de regering 41.005 opvoeders ontslagen.[13] Daarnaast werden ook zestien privé-universiteiten, waar meer dan 56.000 studenten hoger onderwijs volgden, gesloten, waardoor 5.342 mensen, waaronder 2.465 academici, hun baan kwijtraakten.[14]

    Kinderen en jongeren zijn stille slachtoffers van wereldwijde bureaucratieën, waarvan de creatieve statistieken en de ontwijkende woordenschat verhullen dat ze er niet in slagen om de gedane beloften in werkelijkheid om te zetten. De wet, die het onderwijs verplicht stelt om vrij en verplicht te zijn, is terzijde geschoven.  Mensen in opkomende landen worden gedwongen om tot een derde van hun jaarlijks inkomen te betalen om een kind op school te houden. Erger nog, kinderen moeten werken, zelfs op school, om de kosten van hun basisonderwijs te betalen.[15]

    Als Broken Chalk, met de gerenommeerde gemeenschap en de persleden, blijven we de rechten op onderwijs opeisen via de nationale en internationale rechterlijke macht. We willen de aandacht van regeringen, belanghebbenden, niet-gouvernementele organisaties en mensenrechtenactivisten vestigen op de strijd tegen de mensenrechtenschendingen waarmee opvoeders worden geconfronteerd.

    We willen met deze grote Mensenrechtendagen het tijdperk van het hele individu tegen de Schendingen van de Mensenrechten in stand houden.


    Broken Chalk kondigt het met respect aan aan het publiek.


    Getekend door

    Broeken Chalk


    Persbericht: Mensenrechtendag met thema PDF
















    De Wereld Dag van de Kinderen

    Vandaag is het 20 november, de wereld dag van de kinderen.

    Vandaag zijn veel van onze kinderen, die alle schoonheden van de wereld in verschillende geografieën verdienen, helaas verstoken van zelfs de meest elementaire mensenrechten.

    Kinderen die worden getroffen door de sfeer die door de oorlog in landen als Jemen en Syrië is ontstaan. Kinderen gedwongen tot culturele assimilatie in de Oeigoerse geografie. Kinderen die lijden aan elementaire voedsel- en gezondheidsproblemen in verschillende landen van Afrika. De gevangene zuigelingen en kinderen met hun gevangen ouders in Turkije. Kinderen die in verschillende landen zijn misbruikt. En in veel andere gebieden zijn er kinderen die verstoken zijn van de meest elementaire mensenrechten.

    In de wereld van vandaag hebben volwassenen de harde levensomstandigheden die ze nauwelijks aankunnen op de zachte schouders van onze kinderen gelegd.

    Wij wensen een wereld waarin ieder pasgeborene de ogen opent voor een wereld waarin zij onder gelijke omstandigheden kunnen leven en waarin zij niet verstoken blijven van de meest elementaire mensenrechten en wij vieren de werelddag van de kinderrechten voor alle kinderen ter wereld.

    Beste kinderen, we zullen vandaag en morgen harder werken dan gisteren om jullie rechten terug te geven die jullie zijn ontnomen.

    Broeken Chalk

    Ik woon met mijn familie. Ik ben erg blij met mijn moeder, vader, broer en zus. In andere delen van de wereld leven sommige kinderen zonder hun familie. Ik wens dat alle kinderen zich herenigen met hun familie.
    Ik hou van mijn school. Daar leer ik heel veel goede dingen. Ik ben erg blij met mijn juffen, meesters en mijn vrienden.
    In andere delen van de wereld hebben sommige kinderen geen kans op onderwijs.
    Ik wens dat alle kinderen goede onderwijs kunnen krijgen.
    Ik kan hier naar de dokter gaan als ik ziek word.
    Maar in andere delen van de wereld krijgen sommige kinderen deze kans niet.
    Ik wens dat alle kinderen deze kans kunnen krijgen.
    Ik krijg gezonde eten en een warme maaltijd van mijn moeder.
    Maar in sommige delen van de wereld krijgen kinderen geen gezond eten.
    Ik wens dat alle kinderen deze warme moeder maaltijd kunnen krijgen.
    Ik kan met mijn speelgoed spelen in mijn vrije tijd. Ik hou van mijn speelgoed.
    Maar niet alle kinderen hebben dit kans in sommige delen van de wereld.
    Ik wens dat alle kinderen met hun eigen speelgoed kunnen spelen.
    Ik heb een mooi speeltuin in de buurt en daar breng ik veel plezierige tijd door met mijn vrienden.
    Maar in sommige delen van de wereld, krijgen kinderen deze gelegenheid niet.
    Ik wens dat alle kinderen in speeltuinen kunnen spelen met hun vrienden.

    Ik houd van de natuur, vogels, bloemen en bomen. En ik kan wandelen, rennen en genieten van de natuur.
    In sommige delen van de wereld hebben kinderen niet de gelegenheid om van de natuur te genieten.
    Ik wens dat alle kinderen kunnen genieten van wandelen en rennen in de natuur.

    WGAD-besluit van de Verenigde Naties over de willekeurige detentie en illegale overdracht van 6 Turkse naties van Kosovo naar Turkije


    Betreft: WGAD-besluit van de  Verenigde Naties over de willekeurige detentie en illegale overdracht van 6 Turkse naties van Kosovo naar Turkije

    Datum: 18 november 2020




    Tijdens de 88eth  zitting van 24 tot en met 28 augustus 2020 heeft de Werkgroep willekeurige detentie van de Verenigde Naties (WGAD) advies nr. 47/2020  (A/HRC/WGAD/2020/47), het vinden van ernstige mensenrechtenschendingen gepleegd door de autoriteiten van Kosovo en de regering van Turkije tegen  Kahraman Demirez, Mustafa Erdem, Hasan Hüseyin Günakan, Yusuf Karabina, Osman Karakaya en Cihan Özkan. Het advies is in november 2020 gepubliceerd door de werkgroep willekeurige detentie.


    In zijn advies, vervat in document A/HRC/WGAD/2020/47, de Werkgroep willekeurige detentie (WGAD) van de Verenigde Naties concludeerde dat de arrestatie, detentie en gedwongen overdracht van Kahraman Demirez, Mustafa Erdem, Hasan Hüseyin Günakan, Yusuf Karabina, Osman Karakaya en Cihan Özkan,  op 29 maart 2018 in Kosovo, willekeurig was en in strijd was met de internationale mensenrechtennormen en -normen.


    Wat Kosovobetreft, heeft de werkgroep geoordeeld dat de vrijheidsberoving van de zes Turkse onderdanen in strijd was met artikel 2 (recht op gelijkheid en non-discriminatie); artikel 3 (recht op leven, vrijheid en veiligheid); artikel 8 (recht op een doeltreffend rechtsmiddel), artikel 9 (vrijheid van willekeurige arrestatie en detentie); artikel 10 (recht op een eerlijk proces); en artikel 19 (recht op vrijheid van meningsuiting) van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens. Daarom  is de vrijheidsberoving van de zes Turkse onderdanen arbitrair en valt het onder de categorieën I, II, III en V van de werkgroep.


    Wat Turkije betreft, heeft de werkgroep geoordeeld dat de vrijheidsberoving van zes Turkse onderdanen in strijd was met artikel 2 (recht op gelijkheid en non-discriminatie); artikel 3 (recht op leven, vrijheid en veiligheid); artikel 8 (recht op een doeltreffend rechtsmiddel); artikel 9 (vrijheid van willekeurige aanhouding en detentie); artikel 10 (recht op een eerlijk proces); en artikel 19 (recht op vrijheid van meningsuiting) van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, en  ook artikel  2, leden 1 en 3 [ recht op non-discriminatie en een doeltreffend rechtsmiddel]; artikel 9 (recht op vrijheid en veiligheid); artikel 14 (recht op een eerlijk proces); artikel 19 (recht op vrijheid van meningsuiting); en artikel 26 (recht op gelijkheid voor de wet) van het Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten. Daarom  is de vrijheidsberoving van de zes Turkse onderdanen arbitrair en valt het onder de categorieën I, II, III en V van de werkgroep.

    In dit verband roept de werkgroep a) de Regering van Turkije op de zes personen onmiddellijk vrijte laten ; enb) de regering van Turkije en de autoriteiten van Kosovo om de slachtoffers een afdwingbaar recht op schadevergoeding en andere schadevergoedingen toe te staan, overeenkomstig het internationaal recht. In de huidige context van de wereldwijde coronavirusziekte (COVID-19) pandemie en de dreiging die deze vormt in detentiecentra, roept de werkgroep de Turkse regering op dringend actie te ondernemen om de onmiddellijke vrijlating van de zes personen te waarborgen.


    De werkgroep willekeurige detentie dringt er verder bij de regering van Turkije en de autoriteiten in Kosovo op aan te zorgen voor een volledig en onafhankelijk onderzoek naar de omstandigheden rond de willekeurige vrijheidsberoving van de zes personen en passende maatregelen te nemen tegen degenen die verantwoordelijk zijn voor de schending van  de  rechten van de slachtoffers.


    Overeenkomstig punt 33, onder a), van zijn werkmethoden heeft de werkgroep de onderhavige zaak voorgelegd aan de speciale rapporteur inzake de bevordering en bescherming van de mensenrechten en de fundamentele vrijheden, terwijl zij het terrorisme bestrijden en verzocht zij de regeringen om het onderhavige advies met alle beschikbare middelen en zo ruim mogelijk te verspreiden.


    In de afgelopen drie jaar heeft de werkgroep een aanzienlijke toename vastgesteld van het aantal zaken dat haar is voorgelegd met betrekking tot willekeurige detentie in Turkije.  De werkgroep willekeurige detentie spreekt zijn ernstige bezorgdheid uit over het patroon dat in al deze gevallen is vastgesteld en herinnert de Turkse regering eraan dat onder bepaalde omstandigheden wijdverbreide of systematische vrijheidsberoving of andere ernstige vrijheidsberoving in strijd met de regels van het internationaal recht misdaden tegen de menselijkheid kunnen zijn. reminds the Government of Turkey



    Op 29 maart 2018,  rond  7:00:00 uur per .m. ,  als onderdeel van een zorgvuldig uitgewerkt plan met verschillende hoge ambtenaren van Kosovo, werden zes politieteams naar twee verschillende steden gestuurd en de heer Demirez, de heer Erdem, de heer Günakan, de heer Karabina, de heer Karakaya en de heer Özkan werden binnen enkele uren na elkaar gearresteerd.


    De heer Yusuf Karabina werd op 29 maart 2018 om 8..m gearresteerd toen hij naar de school reed waar hij met enkele familieleden werkte, langs een zeer drukke weg. Een agent opende de deur van de passagier, pakte een lid van de familie van de heer Karabina’s en trok hem uit de auto, terwijl een ander familielid verliet de auto instinctief. Toen Mr Karabina ook de auto verliet, werd hij geboeid en met geweld in een politieauto geduwd, die zich onmiddellijk omdraaide om terug te keren naar Pristina.


    Tien (10) politieagenten in twee politieauto’s en een ongemarkeerd voertuig arriveerden op 29 maart 2018 om 08.m in Gjakovë/ Đakovica  en zijn het pand van het Mehmet Akif College binnengedrongen en arresteerden de heer Demirez, de heer Günakan en de heer Özkan. De drie leerkrachten werden geboeid op het schoolplein en direct naar het vliegveld gebracht.


    De heer Mustafa Erdem werd gearresteerd door de Kosovaarse politie op de parkeerplaats van het centraal politiebureau in Pristina, toen hij haastte om te informeren naar de arrestatie van vier leraren in zijn hoedanigheid van directeur van de school. Mr. Erdem werd door meerdere politieagenten in een auto geduwd waarin Mr Karabina al werd vastgehouden. Ze werden direct naar het vliegveld gebracht, zonder eerst naar het politiebureau te worden gebracht.


    Twee politieagenten arriveerden bij de residentie van De heer Karakaya in Pristina om 9.07 a.m. van Maart 29, 2018 vragend om “Osman de emigrant” en verzocht hem om klaar te maken en met hen te gaan om sommige documenten betreffende de vernieuwing van zijn verblijfsvergunning te ondertekenen. De heer Karakaya nam zijn documenten met hem en organiseerde voor een vriend om hem te ontmoeten op de verblijfsvergunning kantoor om te helpen met vertalingen. Hij vergezelde de twee politieagenten en werd direct naar het vliegveld overgebracht.


    De hele operatie werd volledig gepland en uitgevoerd door de Kosovo Intelligence Agency, die het politiegezag had overgenomen en de controle over politiekantoren had overgenomen, wat in strijd is met de nationale en internationale normen voor juridische procedures. Agenten van het agentschap gaven ook orders aan grenscontroleambtenaren op de luchthaven en het was het Agentschap, niet het ministerie van Binnenlandse Zaken, dat de vliegtickets verkreeg en alle logistiek van de overdracht verzorgde.


    De heren Demirez, Erdem, Günakan, Karabina, Karakaya en Özkan zijn overgedragen aan de Turkse agenten op Pristina International Airport. De zes personen arriveerden om 9.27 uur op de luchthaven.m, passeerden de grenscontrole en stapten aan boord van een vliegtuig van Birleşik İnşaat Turizm Ticaret Ve Sanayi, een bedrijf gevestigd in Turkije, dat om 10.50 uur opsteedde.m van 29maart2018. De verwarring over de identiteit van de heer Günakan bleef op de luchthaven, omdat hij was aangezien voor een andere Turkse onderdaan wiens naam op het bevel tot verklede verwijdering stond. Günakan’s identiteit werd uiteindelijk vastgesteld, maar de kosovaarse inlichtingendiensten besloten hem toch te deporteren, ook al was er geen bevel tot verwijdering.


    Gezien de omvang van de mensenrechtenschendingen tegen de zes personen werd het nationale preventieve mechanisme van  de ombudsman-instelling van Kosovo onmiddellijk in kennis gesteld en een onderzoek ingesteld. De  oprichting van een parlementaire onderzoekscommissie werd ook aangekondigd op 29 maart 2018, maar werd pas op 28 juni 2018 formeel opgericht, met een mandaat van vier maanden om een rapport op te stellen over de incidenten voor indiening bij de hoofdofficier van justitie van Kosovo voor eventueel verder onderzoek.


    In haar verslag concludeerde de ombudsman-instelling van Kosovo dat de autoriteiten door het uitzetten van de zes Turkse burgers de volgende bepalingen van nationaal en internationaal recht hebben geschonden die relevant zijn voor Kosovo: de artikelen 29,  31,  32 van de grondwet van Kosovo; De artikelen 14, 15, 16,  17 betreffende de internationale juridische samenwerking op het gebied van strafzaken; de artikelen 8 en 10 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens; De artikelen 9 en 13 van het Convenant (ICCPR); de artikelen 3, 5 en 6 van het Europees Verdrag tot rechten van de mens; Eenrticle 1, lid 1, van Protocol nr. Artikel 3 van het Verdrag tegen foltering en andere wrede, onmenselijke of vernederende behandeling of bestraffing. Daarnaastheefthij, leden van de  Kosovo Parliamentary  Investigative  Commission, verschillende belangrijke spelers in de zaak geïnterviewd en 31 schendingen van de grondrechten vastgesteld.