The parents of the quintuplets were arrested due to membership in the Gülen movement.

The Gülen Movement: Promoting Education and Human Rights

The Gülen Movement, named after its founder, Fethullah Gülen, is an influential cluster of religious, educational, and social organisations. Founded in the late 1960s in Turkey, the movement aims to provide faithful Muslims with a modern education while emphasising traditional religious teachings. With a network of schools and centres in over 100 countries, the movement has significantly contributed to education and intercultural dialogue worldwide.

The movement gained international attention in the aftermath of the failed coup attempt on July 15, 2015, in Turkey. The coup attempt, attached to a faction within the Turkish military, led to a turbulent period in the country. In the wake of the coup, many individuals associated with the Gülen Movement, including educationists and teachers, faced severe repercussions.

Soldiers with their hands up on Istanbul's Bosporus Bridge


Following the coup attempt, educationists and teachers associated with the Gülen Movement became targets of government crackdowns. Thousands of educators were dismissed under a state of emergency decrees (KHK), leaving them without job security and facing social stigma. The government accused them of being members of a terrorist organisation, specifically the Gülen movement, and subjected them to legal proceedings.

One notable case in this context is the decision of the European Court of Human Rights (EHRC) regarding teacher Yalcinkaya. The EHRC recognised that Yalcinkaya’s dismissal from her teaching position violated her rights to freedom of expression and association. This decision shed light on the challenges faced by educators associated with the Gülen Movement and highlighted the need to safeguard human rights after the coup attempt.


It is important to note that accusations against the parents of the quintuplets and their siblings, Abdülkadir and Nurcan Arslan, who were arrested and subsequently imprisoned, are not considered crimes in any part of the world. It was stated that Abdülkadir Arslan worked at a private teaching institution previously closed by a decree law, and his wife was a housewife. The couple was accused of being members of the Gülen movement, resulting in their separation from their children. This situation raises concerns about the well-being of the children and the impact of parental absence on their development. Furthermore, one of the children has a health problem, which adds to the complexity of their situation. The absence of their parents and the challenges they face as a result of the coup attempt have undoubtedly affected their overall well-being and access to necessary medical care.

Despite these difficulties, some people in Turkey have shown support for the family through social media platforms. By raising awareness and advocating for their rights, individuals have come together to provide assistance and solidarity to the quintuplets and their siblings. This support demonstrates the power of social media in mobilising communities to address the challenges faced by individuals affected by the aftermath of the coup attempt.

The Gülen Movement’s commitment to education has been a cornerstone of its efforts. The movement has established numerous educational institutions worldwide, focusing on providing a comprehensive education that combines modern subjects with an emphasis on religious values. These Gülen-inspired schools have been successful in countries such as Germany, where they cater to Turkish immigrants and their offspring. The movement’s educational agenda aims to equip students with the skills and knowledge necessary to thrive in the modern world while maintaining a solid connection to their religious heritage.

However, the educational initiatives of the Gülen Movement have faced significant challenges after the failed coup attempt. The government’s crackdown on the movement’s members and institutions has resulted in the closure of many Gülen-inspired schools and educational centres. The dismissal of teachers and educationists associated with the movement has disrupted the education of countless students who relied on these institutions for their learning.

The impact of the coup attempt and subsequent government actions on the education sector goes beyond the closure of schools. The stigmatisation and persecution of educators associated with the Gülen Movement have created an atmosphere of fear and insecurity within the education community. Teachers, once respected and valued for their dedication to education, now find themselves marginalised and targeted. This not only hampers the progress of education but also undermines the fundamental principles of human rights and freedom of expression.

The plight of the quintuplets and their sibling, left without their parents due to their alleged affiliation with the Gülen Movement, highlights the human cost of the political turmoil in Turkey. Separated from their loved ones, these children face an uncertain future and the challenges of growing up without parental guidance. The emotional and psychological impact of their situation cannot be underestimated, particularly considering that one of the children has a health problem that requires extra care and support.


In such difficult circumstances, social media has become a powerful tool for mobilising support and raising awareness. People from all walks of life, both within and outside Turkey, have used social media platforms to express solidarity with the quintuplets and their siblings. Through hashtags and online campaigns, individuals have shared their concerns, donated resources, and advocated for their rights. This outpouring of support demonstrates the potential of social media to galvanise communities and bring attention to pressing human rights issues.

In conclusion, the Gülen Movement, focusing on education and intercultural dialogue, has significantly contributed to society globally. However, the movement and its members have faced challenges and human rights issues in the aftermath of the failed coup attempt in Turkey. It is crucial to recognise the impact on educationists and teachers associated with the movement, the separation of families, and the importance of safeguarding human rights in such circumstances. The support individuals show through social media platforms highlights the resilience and solidarity among communities in times of adversity. As the international community grapples with the aftermath of political turmoil, it is vital to prioritise human rights and ensure that education remains a fundamental right for all children, irrespective of their parents’ affiliations.

Talk with Dr Ismail M. Sezgin on Fethullah Gülen and Hizmet Movement

After the 2016 failed coup attack in Turkey, the Turkish government accused Fethullah Gülen and Gülen’s “Hizmet” movement as the masterminds of the failed coup attack. Then, many teachers, professors, government officials, prosecutors, army members, police officers and human rights activists were detained, persecuted, and oppressed for their alleged link to the Hizmet movement. But what is the Hizmet Movement? Who is Fethullah Gülen? In addition, why is the current Turkish regime accusing Gülen of plotting the failed coup attack in 2016?

Broken Chalk is a non-profit organisation that fights against all types of discrimination, particularly human rights violations in education. As a fast-growing organisation, Broken Chalk strives to remove existing barriers in the educational sphere worldwide, collaborating with communities and organisations that share a similar mission and becoming a leading organisation that sustainably addresses human rights violations.

As part of Broken Chalk’s mission to defend human rights in the field of education, the “Broken Chalk Talks” program, launched on Monday, is a mini-seminar series for a 3-week period, whereby Dr Ismail M. Sezgin gives a lecture. As the Executive Director and Co-Founder of the Center for Hizmet Studies and research assistant at Regent’s Park College, his purposes with this initiative are to educate people about Fethullah Gülen – a Turkish Islamic scholar who self-exiled in the USA since 1999 -, about Hizmet Movement, and on the oppression of Hizmet Movement members, for many of them have been detained and stripped away from their jobs and positions.

In the first week of the seminar, Dr Ismail briefly introduced Fethullah Gülen’s life and activism since an early age, the atmosphere in Turkey during the 1990s, and how he was forced to emigrate to the United States to protect himself from his potential assassination. Dr Ismail provided a brief history of the Hizmet movement and its activism and dedication to human rights and charity works to improve marginalised people’s education, health, and living conditions. For the next two weeks, the seminar will discuss the Hizmet Movement and the ‘AKP’ – the current ruling party in Turkey and explain the reason for the AKP’s accusations towards Gulen and the Hizmet Movement on the grounds of ‘terrorism’. He will additionally dive into the reason for the Hizmet Movement’s support for AKP and Erdogan from 2002 until 2013, why the Hizmet movement stopped supporting the AKP, as well as the persecution of the Hizmet Movement in Turkey after the failed coup attack in 2016.

Turkish Interior Minister Soylu announced: 704 detention orders in 59 cities against Gülen followers

Turkish police detained 543 of 704 arrest warrants as part of an investigation into the financial activities of followers of the Gülen movement, according to the ministry of internal affairs, citing the country’s interior minister. The operation is carried out simultaneous across 59 cities. (1)

Interior Minister stated that the operation, which started in the morning after 8 months of meticulous work, was carried out to decipher the current structure of the Gulen Movement, the supply of new personnel and financial resources. According to Interior Minister Soylu, the operation was carried out by the Anti-Smuggling and Organized Crime Department (KOM), the Counterterrorism Bureau (TEM) and the Cybercrime Department in coordination with the Security General Directorate’s intelligence unit and the Financial Crimes Investigation Board (MASAK). (1)

Interior Minister Soylu made a statement on the operation together with Turgut Aslan, the Chief Advisor to the President. Soylu said, “This money transfer, which took place over 8 months, both via cargo, ATM and people who do not know each other, is entire of foreign origin. Financial Crimes Investigation Board (MASAK) really has a great contribution here, the successful follow-up of each of the security units separately. This systematic and regular money transfer has been determined as a result of an operational and operational understanding. There is a system that is transferred to the members of this organization by the managers of the organization abroad, between 3 and 6 thousand liras (160 to 320 euros), in order to keep the organization in Turkey alive and to maintain the financial structure of the organization. Among the methods are cardless transactions, hiding in cargo and physical meetings.(2)

The suspects are accused of distributing or receiving financial aid sent by Gülen followers abroad to the families of those imprisoned or suspended from public office for affiliation with the Gülen movement.

After the coup attempt, the Turkish government declared a state of emergency and carried out a major purge of state institutions under the pretext of fighting the coup. More than 130,000 public officials, including 4,156 judges and prosecutors, as well as 29,444 members of the armed forces,   were summarily dismissed from their jobs for alleged membership of or affiliation with “terrorist organizations”, with the emergency decree laws that are not subject to neither judicial nor parliamentary control. .

Victims of Turkey’s post-coup oppression say that they and their families face serious financial and psychological problems because of what the government and its supporters call hate speech, which prevents them from living a normal life, finding a job and supporting their families.


Human Rights activist and Deputy HDP Omer Faruk Gergeelioglu shows his reaction against the operation with the following words

“We are experiencing fires in our hearts for the young people who committed suicide, they are trying to break the hands reaching out to those who can commit suicide!!!

We call it a “crime against humanity”, they are killing the last crumbs of their humanity with their hands!!!”



Nuriye Gülmen: Një luftë gjashtë-vjeçare kundër abuzimeve sistematike

Nuriye Gulmen

Gati gjashtë vjet më parë, Turqia u trondit nga tentativa e supozuar për grusht shteti më 15 korrik 2016. Një ditë pas përpjekjes, qeveria turke vendosi me shpejtësi gjendjen e jashtëzakonshme dhe miratoi dekretet ekzekutive të emergjencës nr. 667-676 që censuruan kryesisht mediat dhe gazetarët,[i] por më pas e shtriu ate në mijëra nëpunës civilë, oficerë policie, personel të forcave të armatosura, profesorë universiteti dhe personel me emër në anekset e Dekretit 679 më 6 janar 2017.[ii] Kjo rezultoi në gjithsej më shumë se 150,000 njerëz që humbën punën e tyre, aksesin në shërbimet sociale, u kufizua liria e lëvizjes, jeta e tyre u njollos nga akuzat e qeverisë se ata ishin të lidhur me grushtin e shtetit të shkaktuar nga Fetullah Gulen, një studiues turk. klerik që jeton në mërgim në SHBA që nga viti 1999 dhe që e ka mohuar me këmbëngulje akuzën që vjen nga Ankaraja.[iii]

Një person i prekur nga keto  ngjarje është Nuriye Gülmen, një ish-pedagoge turke e letërsisë krahasuese në Universitetin Selçuk në vitin 2012, që para përpjekjes për grusht shteti, u emërua si asistente kërkimore në Universitetin Eskişehir Osmangazi në 2015.[i]

Gülmen nuk është vetëm një akademike, por gjithashtu ka një histori aktivizmi dhe betejash ligjore kundër abuzimit me institucionet në Turqi për shkak të një procesi gjyqësor politik pas emërimit të saj qe e la të burgosur për 109 ditë, duke vonuar studimet dhe rivendosjen e saj në Eskişehir.[ii] Dita kur ajo u emërua përsëri në pozicionin e saj kërkimor ishte dita e tentativës për grusht shteti, e cila çoi në pezullimin e saj nga Eskişehir të nesërmen. Kjo për shkak të dekreteve të reja që e shpallën atë të akuzuar, si mijëra të tjerë me të, si anëtare të FETO-s, të ashtuquajturës organizatë e mbështetësve të Gylenit të mërguar që Erdogan dhe qeveria e tij e akuzuan si organizatë terroriste. Kjo shkaktoi fazën tjetër të historisë së saj aktiviste dhe që nga 9 nëntori 2016, ku ajo kishte protestuar kundër pezullimit, shkarkimit eventual të saj dhe kërkonte me këmbëngulje punën e saj në Eskişehirback çdo ditë përpara Monumentit të të Drejtave të Njeriut që ndodhet në rrugën Yüksel, Ankara. ku ndodhet Këshilli i Arsimit të Lartë dhe kush duhet t’u përgjigjet kërkesave të saj.[iii] Gülmen shpjegon se kjo është një ‘traditë revolucionare’ e vendosur për të tërhequr vëmendjen dhe për të marrë atë që dëshironi, duke kërkuar në këtë rast përfundimin e gjendjes së jashtëzakonshme, duke lejuar punëtorët publikë demokratikë revolucionarë që u pushuan nga puna të kthehen në punë, të fillojnë sigurinë për 13,000 asistentët e kërkimit OYP, dhe duke kërkuar sigurinë e punës për të gjithë punonjësit e arsimit dhe shkencës.[iv] Gülmen e filloi protestën e saj kryesisht vetë, duke u arrestuar gjithsej 26 herë, gjë që mund t’i atribuohet vëmendjes në rritje nga spektatorët e huaj dhe vendas që vëzhgonin veprimet e saj, duke lexuar përvojën e saj në blogun e saj në WordPress në internet dhe përfundimisht u emërua nga CNN si një nga tetë femrat e shquara të vitit 2016 në ditën e saj të 50-të të protestës.[v]


Kjo vëmendje u rrit në masë të madhe pas Dekretit të 6 janarit 2017, kur Gülmen u shkarkua nga Eskişehir, duke rezultuar në zhvendosjen e strategjisë së saj, duke u përfshirë në një grevë urie më 9 mars 2017. Gülmen, ndërsa ishte në paraburgim nga policia së bashku mësuesin e fillores Semih Özakça, ajo përjetoi reagimin e ashpër të Dekreteve të Emergjencës.[i]

Arsyeja e grevës ishte se protestat verbale priren të jenë normë në mjetet e aktivistëve, të cilat më shpesh nuk tërheqin vëmendjen e mjaftueshme nga autoritetet, por një grevë urie është një veprim i fortë që i pozicionon aktorët që angazhohen në të me shëndetin e rëndë. rreziqet, ngjashëm me atë që Gülmen shpjegon si “të nevojshme për të çuar rezistencën në nivelin tjetër” dhe për “të ushtruar vërtetë presion ndaj tyre për të ndërmarrë veprime”.[ii]

Në reagim ndaj grevës së urisë, më 2 maj 2017 u ngrit një aktakuzë në Gjykatën e 19-të të Veprave Penale të Rënda në Ankara, duke akuzuar si Gülmen ashtu edhe Özakça si anëtarë dhe të përfshirë në aktivitetet e paligjshme të Frontit të Partisë Revolucionare Popullore Çlirimtare. (DHKP-C), gje që çoi në paraburgimin e tyre në burgun Sincan në Ankara deri më 23 maj 2017.[iii] Gjykata e shpalli çiftin fajtor sepse ‘nëse nuk do të paraburgoseshin, do të dëmtonin rrjedhën e drejtësisë‘, një linjë që duket kontradiktore duke pasur parasysh mungesën e provave në akuzat e ngritura dhe kur të dy mësuesit qëndrojnë vigjilentë duke mohuar çdo përfshirje me DHKP-C, madje avokati i tyre publikoi të dhënat e tyre kriminale si provë se nuk ekziston një përfshirje e tillë dhe kundërshtoi përpjekjet e Ministrit të Brendshëm Suleyman Soylu dhe qendrës kërkimore dhe studimore të ministrisë së tij për të provuar dhe forcuar akuzat.[iv]

Egzistonte frika se të dy mësuesit do të përballeshin me shkelje të mëtejshme të të drejtave të njeriut, pasi rojet e burgut dhe mjekët lejohen ligjërisht të ndërhyjnë dhe t’i japin fund grevës së urisë pa pëlqimin e mësuesve. Ata mund të ndërhyjnë edhe kur janë të pavetëdijshëm, siç thuhet në nenin 82 të Ligjit për Ekzekutimin e Aktgjykimit Nr. 5275, qe si rezultat do të cenonte lirinë e shprehjes dhe ka të ngjarë të rezultojë në trajtim ose dënim mizor, çnjerëzor ose poshtërues.[i] Gjatë një vizite të kryetarit të Dhomës së Avokatëve të Ankarasë, Hakan Canduran dhe disa kolegëve të tij, Gülmen shprehu situatën e rëndë në të cilën janë gjetur ajo dhe Özakça, duke i thënë Canduran-it se ajo e sheh se ‘drejtësia po shuhet ashtu si muskujt e saj,” ndërsa nuk është në gjendje të mbajë qafën lart pa ndihmë, te lëvizi krahët ose mbaje një stilolaps. Nga ana tjetër, Canduran i bën thirrje qeverisë që t’i japë fund grevës së urisë përmes pajtimit shoqëror dhe të negociojë me ata që janë prekur padrejtësisht nga dekretet e emergjencës..[ii] Gjatë mesit të vitit 2017, dyshja u paraqitën në Gjykatën Kushtetuese dhe gjithashtu në Gjykatën Evropiane të të Drejtave të Njeriut për t’i dhënë fund paraburgimit me arsyetimin se greva e tyre e urisë deri atëherë kishte paraqitur rreziqe evidente për shëndetin, por të dyja gjykatat e refuzuan kërkesën e tyre sepse këto rreziqe ishin jo kërcënuese për jetën dhe ishin marrë masat e duhura mjekësore për t’i ndihmuar ata nëse kjo ndodhte.[iii]


Shëndeti i Gülmen përfundimisht u bë serioz dhe deri më 26 shtator 2017, u garantua  transferimi i saj në në Spitalin Numune. Më pas ajo u lirua nga paraburgimi në 1 dhjetor, kur Gjykata e 19-të e Veprave te Renda Penale e dënoi me 6 vjet e 3 muaj burg, por duke lejuar lirimin e saj nën kontrollin gjyqësor.[iv] Pavarësisht lirimit të tyre, Gülmen dhe Özakça vazhduan protestën e tyre përpara Monumentit të të Drejtave të Njeriut, por përfundimisht iu desh të përfundonin grevën e tyre të urisë më 26 janar 2018, pas refuzimit të një komisioni qeveritar për të shqyrtuar çështjet e tyre, dhe në vend të kësaj u përpoqën t’i përqendrojnë përpjekjet e tyre brenda sistemit gjyqësor të brendshëm duke ecur përpara, duke theksuar se rezistenca e tyre nuk kishte përfunduar dhe do të vazhdonte.[v] Pas 324 ditësh përfshirje në grevë urie, Gülmen kishte humbur një sasi të konsiderueshme të peshës së saj origjinale, duke rënë nga 59 kilogramë në 33.8 kilogramë, kjo tregon se sa serioze ishin përpjekjet e saj në ruajtjen e punës dhe respektimin e të drejtave të saj.[vi]

Herën tjetër që Gülmen ishte në qendër të vëmendjes ishte kur ajo u arrestua sërish më 11 gusht 2020, gjatë një bastisjeje të policisë në Qendrën Kulturore Idil të Stambollit më 5 gusht, një qendër që drejtohet nga grupi i majtë folklorik Grup Yurum, per arsye të cilat mbeten të pashpjeguara.[vii] Më vonë atë vit, Gülmen dhe kolegët e tjerë të saj u përjashtuan nga Sindikata e Punëtorëve të Arsimit dhe Shkencës (Eğitim-Sen) për shkak të imazhit të tyre si “rezistente të Yukselit” ose luftëtarë të rezistencës në sytë e publikut.[viii] Zhvillimi i fundit ishte më 4 nëntor 2021, kur dyshja kishin paraqitur në Gjykatën Kushtetuese, e cila më vonë hodhi poshtë pretendimet e tyre se aktakuza e 2 majit 2017 përdorte të njëjtat prova si një hetim i mëparshëm më 14 mars 2017, që çoi në arrestim, por më pas u pushua dhe u liruan nën kontrollin gjyqësor, duke treguar se aktakuza dhe paraburgimi i 2 majit më 23 maj 2017, shkelnin të drejtat e tyre për liri dhe siguri, duke deklaruar më tej se autoritetet gjyqësore që vendosën rastin nuk ishin as të pa-anshme dhe as të pavarura..[ix] Gjykata e hodhi poshtë çështjen e tyre me pretendimin se Gülmen dhe Özakça-s u mungonin provat konkrete, se të drejtat e tyre të shkelura ishin të papranueshme për t’u paraqitur dhe se ata nuk kishin shteruar të gjitha mjetet e brendshme përpara se të paraqisnin pretendimet e tyre.[x]

Ajo që është shumë e dukshme nga aktivizmi i guximshëm i Nuriye Gülmen është se që nga viti 2016, qeveria e Turqisë ka vënë në shënjestër padrejtësisht qindra mijëra individë bazuar në argumente që nuk mbajnë ujë, dhe ata që janë prekur më shumë dhe vendosin të kundërshtojnë qeverinë, do të përballen me shtypje të konsiderueshme nëpërmjet ndalimit dhe frikësimit ligjor. Broken Chalk i bën thirrje qeverisë turke dhe autoriteteve përkatëse që të rishikojnë seriozisht veprimet e saj që kanë lënë mijëra pa sigurinë e punës ose mundësinë për të lënë vendin dhe për të gjetur punë jashtë vendit. Broken Chalk kërkon veçanërisht rikthimin e Nuriye Gülmen dhe Semih Özakça, mes shumë të tjerëve, në pozicionet e tyre përkatëse të punës në sferën e arsimit, largimi i te cileve me siguri ka ulur aksesin dhe cilësinë e arsimit në Turqi.


Nga: Karl Baldacchino

Perktheu: Xhina Çekani  [Nuriye Gülmen: A Six-Year Struggle Against Systematic Abuses]



[i] Grabenwarter, C. et al. (2017) ‘Draft Opinion on the Measures Provided in the Recent Emergency Decree Laws with Respect to Freedom of the Media’. European Commission for Democracy Through Law (Venice Commission). Available online from: [Accessed on 08/03/2022], pp. 3-4.

[ii] Decree-Law No. 679 (6th January 2017) ‘Measures Regarding Public Personnel’. Available online from: [Accessed 08/03/2022], p. 1.

[iii] Jones, T. (2018) ‘Two Turkish Teachers End Almost 11-Month Hunger Strike’.  DW. Available online from: [Accessed 08/03/2022]; Işık, A. (2017) ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like my Muscles’’. DW. Available online from: [Accessed 08/03/2022].

[iv] Halavut, H. (2017) ‘Interview with Nuriye Gülmen: ‘I Have More Hope Today Than I Did on the First Day’’.  5 Harliler. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[v] Ibid.

[vi] Ibid.

[vii] Ibid.; see also Gülmen, N. (2016) ‘DİRENİŞİN TALEPLERi’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022]; see also Wikipedia (2022) ‘Nuriye Gülmen’. Available online from: [Accessed 08/03/2022].

[viii] Ibid.

[ix] Ibid.; see also Amnesty International (2017) ‘Urgent Action: Fear for Hunger Strikers’ Wellbeing’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[x] Ibid.

[xi] ‘Urgent Action: Fear for Strikers’ Wellbeing’.

[xii] Cumhuriyet (2017) ‘Criminal Record of Gülmen and Özakça, Declared ‘Terrorists’ by Minister Soylu’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022]; see also NTV (2017) ‘Statements by Minister Soylu about Semih Özakça and Nuriye Gülmen’. Available online from:,Jg2i0I634EyPWqK_cXdIbg [Accessed on 08/03/2022]; see also Milliyet (2017) ‘The Unending Scenario of a Terrorist Organisation: “The Truth of Nuriye Gülmen and Semih Özakça”’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xiii] ‘Urgent Action: Fear for Strikers’ Wellbeing’; see also ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like My Muscles’.

[xiv] ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like My Muscles’.

[xv] Armutcu, O. (2017) ‘The Constitutional Court Rejected the Appeal Against the Detention of Nuriye Gülmen and Semih Özakça’ Hurriyet. Available online from: [Accessed on 08/03/2022]; see also Cakir, A. (2017) ‘ECHR Rejects Semih Özakça and Nuriye Gülmen’s Application’. Voice of America. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xvi] Bianet (2017) ‘Nuriye Gülmen Released’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xvii] ‘Two Turkish Teachers End Almost 11-Month Hunger Strike’.

[xviii] Ibid.

[xix] Duvar English (2020) ‘Dismissed Turkish Academic, Known for Hunger Strike, Arrested Again’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xx] Yeni Bir Mecra (2020) ‘Critical Decisions in Eğitim-Sen: Nuriye Gülmen was Expelled’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xi] Duvar English (2021) ‘Turkey’s Top Court Rules Dismissed Educators’ Rights Not Violated’. Available online from: [Accessed on 08/03/2022].

[xii] Ibid.

La décision de l’Organisation Internationale du Travail (OIT) suite à l’échec du coup d’etat en Turquie en 2016

Le 15 juillet 2016, un coup d’État prend place en Turquie contre le président Tayyip Erdogan, et les institutions publiques, sans succès. La désintégration du régime democratique, les droits de l’homme en péril et le sécularisme viennent justifier cette tentative de coup d’État.  C’est une section spécifique des Forces Armées turques qui conduit ce coup prénommé le ‘Conseil de la Paix Domestique’. Le gouvernement Turque assimile les comploteurs au mouvement Gülen et le qualifie de mouvement terroriste. Celui-ci est dirigé par Fethullah Gulen- un académique Turque musulman, prêtre et leader d’opinion ponctuel (dirigeant de facto du mouvement Gullen), qui réside présentement en Pennsylvanie aprés s’être imposé un exil volontaire. Gülen a nié tout lien au coup-détât. Cependant, des arrestations de masse ont suivi la tentative de coup-détat.


A group of Government Workers known as “Yuksel Direniscileri” asking to the Turkish Government to get their work back. from:

Au moins 200,000 civils Turques ont été arrêtés en raison de liens potentiels au mouvement Gülen. Les autorités turques ont demandé le rapatriement de Gülen. Toutefois, le département de la justice et l’Etat ont décrétés les preuves présentées par leurs compatriotes turques comme incohérentes et non crédibles. Parmi ces détenus, 5,000 membres du corps éducatif et 21,000 enseignants ont vu leurs licences révoqués et leurs numéros de sécurité sociale ajoutés à la base de données Turque afin de minimiser la possibilité d’emplois futurs. Néanmoins, les preuves afin de suggérer la loyauté de 200,000 individus vis-à-vis de Gullen manquait. De plus, de nombreuses théories semblent indiquer que le coupd d’état était monté. Des milliers de fonctionnaires et soldats furent éliminés la semaine suivant la tentative de coup d’État. Toutefois ‘’la liste des instigateurs présumés du coup-détat était d’un tel volume qu’il était impossible de la rassembler dans les heures suivants le coup’’[1]. Des individus ayant décédés dans les semaines et mois précédant le coup apparaissent sur cette liste. Par extension, la suspicion sur la qualité et l’honnêteté de l’enquête était grandissante. Les états-unis, les services de renseignement allemands et le gouvernement Anglais ont tous fait part de leurs préoccupations vis-à-vis du récit officiel Turque.

D’après le gouvernement Turque, plus de 135,000 fonctionnaires publiques, dont environ 40,000 enseignants, ont été licenciés ou suspendus depuis que le gouvernement a eu recours à la répression suivant l’échec du coup d’État de Juillet. Aucune source de revenu et des allégations de lien avec une organisation terroriste présumée implique non seulement des pertes financières, mais fait aussi courir un risque d’ostracisation de la société Turque pour ces individus. L’Organisation Internationale du Travail (OIT) dénonce l’emprisonnement de ces individus et maintient que ces arrestations ont été actées sans supervision adaptée des corps juridique, sans investigations appropriées, et sans ‘principe de présomption d’innocence et de droits’[1] accordée par les conventions OIT. [2]

Le gouvernement Turque a déclaré que la dissolution de la Confédération Syndicale des Travailleurs d’Action (Aksiyon-Is) associé était due à leur connection au mouvement Gülen, que le gouvernement Turque appelle l’Organisation Terroriste Fethullahiste tenu responsable pour la tentative de coup d’État. Le gouvernement maintient qu’aucune demande fut remplie auprès de la Commission d’Enquête d’Aksiyon-Is et ses syndicats associés. Ainsi, ils ont omis d’utiliser les procédures nationales à disposition.

Cependant, le comité de l’OIT a constaté que le pouvoir de déclarer un état d’urgence pour la dissolution de ces unions fut octroyé par le conseil ministériel alors que le pouvoir de décision revenait au Parlement. Cette autorisation a permis au corps exécutif d’émettre des décrets avec la force de loi, au lieu des procédures parlementaires législatives ordinaires. Par conséquent, toutes les issues domestiques permettant de poursuivre des réparations légales sont dorénavant écoulées.

L’OIT a déclaré que les membres de syndicats liés à Gülen sont complètement dans la légalité d’après l’article 2 de la convention No.87.OIT qui maintient que ces syndicats ont été constitués et actionnés légalement jusqu’à ce que l’état d’urgence soit déclaré. C’est pourquoi punir les travailleurs étant simplement membre d’un syndicat, et ceci sans preuve d’implication, d’action ou bien de connaissance qu’ils auraient pu être affiliés à une organisation présumée terroriste est illégitime. Aksiyon-Is maintient que ces licenciements ont pris place au préalable d’une enquête quelconque et sans procédure régulière. Aksiyon-Is maintient qu’aucuns des détenus ont eu la possibilité de contester cette décision auprès d’un corps neutre, violant l’Article 8 de la Convention.

Le conseil d’administration de l’Organisation Internationale du Travail datant du 24 Mars 2021, numéroté GB.341/INS/13/5/ conclut que les arrestations réalisés avec les décrets réglementaires et la fermeture des institutions Turques sont en désaccord avec les Conventions Internationales No.158 et No.87 et sont, par extension, illégales.

Le gouvernement AKP d’Erdogan est requis de rectifier ses actes illégaux. Cependant, 10 mois sont écoulés et le gouvernement AKP n’a répondu à aucune exigence de l’OIT, et n’a montré aucun intérêt vis-à-vis de son implémentation. Il est nécessaire que l’OIT maintienne sa décision et fasse pression sur le gouvernement AKP. Il semble peu probable que le gouvernement implémente cette décision sans supervision.

L’accomplissement de la décision prise par conseil administratif de l’OIT est requis autant au niveau de la loi internationale que de la loi Turque. Afin que cette décision soit pleinement implémentée la pétition suivante fournit un plan d’action détaillé pour rectifier cette décision injuste.

La pétition requiert que l’OIT maintienne sa décision et agisse pour son implémentation :

Merci de prendre une minute afin de lire et supporter cette cause. Contribuez à l’action de l’OIT et des responsables du gouvernement AKP en signant.




Michael Rubin, (2017), ‘Did Erdogan stage the coup?’,  AEIdeas
David Lepeska, (2020), The ‘gift from god’ that crushed Turkish democracy, Retrieved from

Source URL:—ed_norm/—relconf/documents/meetingdocument/wcms_775695.pdf
Source URL: Human Rights Watch,

[1] (Rubin, 2017)



Traduction par Maya Shaw, Article par Manhoor Tariq The decision of the International Labor Organization (ILO) following the failed 2016 coup in Turkey