Melek Kaymaz is een vluchteling uit Turkije en werkt momenteel als wiskundedocent in een internationale middelbare school in Amsterdam. Daar geeft ze les in het Nederlands aan de mavo, havo en de vwo.
Hoe ben je in Nederland terechtgekomen? Melek is samen met haar man uit Turkije gevlucht. Voordat ze naar Nederland zijn gekomen, woonden ze drie jaar in Irak, waar Melek als wiskunde docente werkte. Toen Melek zwanger raakte, wisten ze dat de terugkeer naar Turkije en het verblijf in Irak geen opties meer waren. Ze wilden iets doen voor hun dochter, voor een betere toekomst. In eerste instantie hadden ze geen idee waar ze heen konden, zo vertelde Melek: “We hadden geen visa voor een Europees land en ook geen ‘green card’ om naar Amerika te verhuizen”. Na wat zoeken op het internet kwamen ze erachter dat Nederland een land is waar vluchtelingen worden opgenomen, waar ze hulp kunnen krijgen en waar ze vrij zijn. “Vrijheid, dat is heel belangrijk voor mij, daarom zijn we gekomen”. Nu woont Melek samen met haar man al vijf jaar in Nederland.
“Deze stap was enorm en in het begin had ik het heel moeilijk, ik had geen idee wat het betekende om in Nederland te wonen. Ik kende de taal nog niet en wist niks van de Nederlandse cultuur”. Ook zijn haar man en Melek alleen naar Nederland gekomen, ze hebben namelijk geen familieleden of kennis die in Nederland wonen.
Waarom ben je wiskundedocent geworden?
“Toen ik klein was, was het niet mijn droom om wiskunde docent te worden. Op latere leeftijd moest ik toch een keuze maken, welke richting ik op wilde gaan. Ik wist dat ik van wiskunde hou. Ik zie wiskunde als een soort spel of puzzel dat ik wil oplossen. Daarnaast wist ik ook dat ik graag wiskunde aan andere mensen wiskunde bijbreng. Vaak moest ik dingen aan mijn broertjes of familie uitleggen en dit vond ik eigenlijk wel leuk. Daarom was de keuze om wiskunde docent te worden, een hele goede keuze”.
Welke uitdaging heb jij ondervonden?
Toen Melek en haar man naar Nederland zijn gekomen, moesten ze van nul af aan beginnen. Ze hadden geen idee van de Nederlandse taal of cultuur. In een AZC in Amsterdam heeft Melek zichzelf de basis van de Nederlandse taal bijgebracht met behulp van een boek dat ze daar kon krijgen. In het AZC woonde ze uiteindelijk 10 maanden met haar man en haar net geboren dochter. Nu woont ze in een huis met haar familie in Amsterdam Zuidoost. Om haar Nederlands te verbeteren heeft ze een gratis cursus gevolgd die aangeboden werd door de gemeente Amsterdam. Ook heeft ze het ‘Oriëntatietraject Statushouders voor de Klas’ aan de Hogeschool van Amsterdam afgelegd. Door dit traject heeft ze niet alleen de Nederlandse taal onder de knie gekregen, maar kreeg ze ook les over het Nederlandse onderwijssysteem en heeft ze daarmee een stage kunnen krijgen op een middelbare school.
Nu werkt ze nog steeds op dezelfde middelbare school als wiskundedocent. Dit proces klinkt makkelijker dan het was. Melek vertelde ons dat ze het onwijs lastig vond om in eerste instantie een baan als docent te vinden. Zo heeft ze voor meer dan 40 scholen gesolliciteerd waarvan er maar 5 scholen een reactie terug stuurden. Uiteindelijk had ze de keuze uit twee scholen. Ze vond het heel jammer dat sommige scholen helemaal niet hadden gereageerd. “Ik ben anders, dat snap ik, maar ik verwacht wel een reactie, vooral omdat Nederland een lerarentekort heeft”.
Melek had het gevoel dat Nederlanders haar in het begin niet vertrouwden. “Ze zijn bang voor andere mensen, ze geloven je in het begin niet, maar als je eenmaal hun vertrouwen wint, dan is het goed en zijn ze heel aardig en lief”.
Welke verschillen zijn er tussen het Turkse en Nederlandse onderwijssysteem? 
“Het Nederlandse onderwijs is een beetje anders dan in Turkije”. Zo legde Melek ons uit dat ook scholen in Turkije verschillende niveaus hebben. Wat wel anders is, zijn de leeftijden waarop de kinderen van niveau wisselen. Zo is de basisschool in Turkije ook acht jaar, maar gaan de kinderen in Nederland op een vroegere leeftijd naar de middelbare school. Hierdoor kreeg Melek het gevoel dat Nederlandse kinderen die net begonnen aan de middelbare school wat kinderachtig zijn. Wat Melek wel erg opvalt is dat Nederlandse kinderen veel zelfstandiger zijn. ‘De kinderen hier zijn veel actiever. In Turkije moet de docent 100 procent actief zijn en volgen de leerlingen alleen naar wat er gezegd wordt. “In Nederland werken kinderen zelfstandig aan opdrachten zonder dat de docent alles moet uitleggen”. Een ander verschil is dat er in Nederland veel meer verschillende scholen bestaan, zoals openbare, privé- of christelijke scholen. In Turkije bestaat er alleen een soort school.
Blik op de toekomst
Ook al mist Melek haar familie en vrienden in Turkije en haar cultuur enorm, ze is toch blij met haar keuze om naar Nederland te komen. Haar familie en vrienden komen gelukkig af en toe op bezoek maar zelf kan ze niet meer terug naar Turkije. Het meest belangrijke voor haar is de vrijheid die ze in Nederland heeft. Melek zou graag aan andere vluchtelingen willen meedelen dat het in het begin een hele moeilijke stap is om naar Nederland te komen en hier docent te worden, maar je mag nooit opgeven en altijd je best doen. Het wordt met mate van tijd steeds makkelijker.
geschreven door Georgette Schonberger
Multiple cases have indicated that the rights of children have been violated such as the case of Nurefsan Ketenci a differently abled girl who was pressured to leave her school due to her father being accused under the anti-terrorism laws. The family were living as refugees in Germany due to the lack of support received from the government, especially in the case of the sick girl.
Selman Çalışkan was denied proper and timely treatment abroad due to the travel ban issued to his mother by the Turkish authorities and his father who was a prisoner accused of anti-terrorism.
Similarly the case of Ahmet Burhan Atac where his father too was a prisoner accused under the anti-terrorism law. The arbitrary detention of the father denying him to be with his son at least during the treatment process coupled with the travel ban issued to his mother as well as arbitrary detention, made him receive treatment in the absence of both his parents and there was a delay in the treatment due to the abuse in the judicial systems.
Kübra Kuzan was diagnosed with a brain stem tumour at the age of four. The only wish of the family was for their daughter to overcome this severe illness with their father. The prosecutor did not even allow father Ertuğrul Kuzan to see his painful daughter. After a long time, when a short leave came, it was too late. The innocent girl could not recognize her father.
Mehmet Erdoğan, the 6-year-old son of Rasih Erdoğan, an English teacher with a statutory decree, who has been imprisoned for 2.5 years in Kahramanmaraş, could not be awakened after an operation due to a cyst on his arm and passed away longing for his father in the hospital in Ankara, where he was being treated.
İbrahim Kılcan was a child with muscle disease and a heart transplant. It was her only wish to see her teacher father, İrfan Oğuz Kılcan, who was arrested after he was expelled by statutory decree. After receiving treatment, İbrahim passed away longing for his father, whom he could not see after he was arrested.
Hamza Travac, 27 months old, was a 98% disabled baby. He died in Trabzon due to a lung infection. His father, Hasan Travac, who has been imprisoned in Giresun for 28 months, could not attend the funeral of Hamza, whom he could not be with when he was born.
Hakan Dağdeviren is an 11-year-old boy diagnosed with leukaemia whose parents are imprisoned as part of a crackdown in Turkey targeting followers of the faith-based Gülen movement. Hakan needs his parents to be able to battle his disease.
Berk Görmez, a 14-year-old disabled son of a Turkish couple, who was dismissed by a government decree under the rule of emergency, lost his life. Berk’s father Bekir Görmez has not been permitted to visit him for the last 17 months despite his and his mother’s severe health problems.
Bilal Burak, his 17-year-old congenitally disabled son, whose father was imprisoned, passed away. The arrested father was able to attend the funeral of his son Bilal Burak, who was buried, with his hands cuffed.
Currently, Gulten Sayin is a prisoner accused of anti-terrorism and her son, Yusuf Kerim Sayın, is currently suffering from cancer. She is only allowed to visit her son at the hospital for half a day since no steps have been taken by the Ministry of Justice for her release or no arrangement has been made where she can spend sufficient time caring for her child during this painful period.
