Los desafíos educativos en Ecuador

El sistéma de educación del Ecuador ha experimentado una serie de reformas e inversiones significativas que han mejorado el acceso a y la calidad de la educación. Sin embargo, hay obstáculos dominantes que el Ecuador debe superar. Este artículo abordará algunos de los desafíos del Ecuador en la actualidad.  

La calidad de la educación 

A pesar de las importantes mejoras en el acceso a la educación primaria y secundaria en el Ecuador, los resultados de la educación muestran brechas considerables asociadas a la ubicación géográfica, a la condición socioeconómica y a la identitad étnica. 1 Por ejemplo, entre las poblaciones negra e indígena, la educación conseguida llega a 3 o 4 años menos que el promedio naciónal -7,3 años. 2 Los índices de abandono escolar de la enseñanza superior permanecen altos, pese a las importantes mejoras en sus tasas brutas de matriculación. 3 Esto puede ser debido a los bajos niveles de preparación académica  de algunos estudiantes o a prolongados programas de enseñanza superior, que duran más de cinco años, y, por lo tanto, pueden cansar a los estudiantes, lo que resulta en mayores índices de abandon escolar.4 Además, las escuelas son a menudo abarrotadas y los profesores son abrumados por el número de estudiantes por aula.5  

Los índices de analfabetismo han mejorado, pero siguen siendo altos dentro de la población indígena así como también por las personas de ascendencia africana, en comparación con los índices de analfabetismo conectados a la población mestiza.6 El Programa para la Evaluación Internacional de las Competencias de los Adultos de la OCDE ha emprendido la Evaluación de las Competencias de los Adultos, que ha mostrado que menos de 1 de cada 10 adultos son competentes al Nivel de Alfabetización 3 o  a un nivel más alto en el Ecuador.7 La evaluación ha también recalcado que el Ecuador es uno de los países con las mayores proporciones de adultos (71,2 %) que han logrado el Nivel de Alfabetización 1 o un nivel más bajo, tenendo una habilidad de lectura básica. 8 La expansión de la oferta educativa es actualmente desigual ya que, en las zonas rurales, las poblaciones indígenas y la comunidad negra a menudo se quedan atrás. 9 

El absentismo y las frecuentes huelgas de los profesores afectan las tasas de retención escolar y la calidad de la educación. 10 Las huelgas de los profesores principalmente afectan las escuelas primarias y secundarias. En 2003, un articúlo expuso que, en las áreas más pobres, un promedio de nueve escuelas por mes se desperdician a causa de las huelgas y del absentismo de los profesores. 11 A finales de 2003, las escuelas públicas fueron cerradas por dos meses por una huelga de los profesores sobre un incremento salarial.12 Aunque no hay evaluaciones actuales para comprobar el impacto de estas huelgas, ellas representan un tema importante que Ecuador debe abordar.13 

Las Escuelas del Milenio (EDM) es uno de los proyectos gubernamentales más significativos para  mejorar la educación pública. Cada escuela tiene pizarras digitales, cocinas, áreas recreativas, comedores, laboratorios de ciencias, bibliotecas virtuales y laboratorios informáticos con internet de banda ancha.14 Aunque se trata de un logro excelente del gobierno para mejorar la educación pública, los profesores consideran que estos recursos no se utilizan efficazmente a causa de la falta de capacitación para los profesores y, en algunos casos, de profesores.15 

Pobreza y discriminación en la educación 

La pobreza es enormemente perjudicial para el acceso al aprendizaje y las oportunidades de los estudiantes. Ella afecta factores como la salud y el bienestar del estudiante, la alfabetización y el desarrollo del lenguaje, el acceso a los recursos físicos y materiales, y el nivel de movilidad. 16 Actualmente, existen regiones en el Ecuador, particularmente en las áreas rurales, donde el 50 % de los niños, niñas y adolescentes viven en hogares pobres sin acceso a agua potable, saneamiento, o centros sanitarios.17 El 35% de los ecuatorianos residentes en zonas rurales viven en viviendas hacinadas. 18 

Los índices de abandono escolar siguen siendo un problema, ya que los dos grupos más vulnerables son las adolescentes embarazadas y las poblaciones indígenas, que tienen las tasas  más bajas de finalización de estudios secundarios. 19 Con respecto al acoso y a la violencia en la escuela, casi un tercio de los niños, niñas y adolescentes sufren tratos violentos o castigos disciplinarios. Esto aumenta de manera alarmante entre los niños y niñas mestizos e indígenas, de los cuales el 42 % sufre estas formas de violencia. 20 Los niños afroecuatorianos son a menudo objeto de discriminación en el acceso a la educación, y, en algunos casos, los padres están obligados ilegalmente a pagar una suma de dinero para matricular a sus hijos en una escuela pública “gratuita”. 21 Los niños de familias de bajos ingresos, principalmente afroecuatorianos e indígenas, abandonan la escuela para brindar apoyo financiero a sus familias.22  

Las escuelas públicas en las zonas urbanas a menudo presentan condiciones que dificultan el aprendizaje, como el gran tamaño de las clases y la escasez del personal docente.23 Solo hay un profesor por cada nivel- compuesto por 50 a 60 estudiantes. A veces no hay suficientes aulas para cada nivel de grado, así que los niños de diferentes grados aprenden en la misma aula. 24  

Violencia sexual en la educación 

Entre 2015 y 2017, hubo 4 584 denuncias de abuso sexual en las escuelas ecuatorianas, y los profesores fueron registrados como los principales agresores.25 Tres de cada diez adolescentes en América Latina han sufrido acoso sexual en la escuela, y 1,1 milliones de chicas en la región han sufrido alguna forma de violencia sexual. 26 

Aunque Ecuador ha tomado importantes medidas para manejar el problema y accelerar la justicia desde 2017, las políticas y los protocolos no son adequatemente aplicados en muchas escuelas. 27 Human Rights Watch ha encontrado que los profesores, el personal escolar, los conserjes y los conductores de buses escolares están entre los que cometen actos de violencia sexual contra niños y niñas de todas las edades, incluidos los niños y niñas con discapacidades, tanto en las escuelas públicas como en las privadas.28 Ecuador a declarado una política de tolerancia cero, exigiendo a los profesores, consejeros escolares y otro personal que denuncien los casos de violencia sexual de los que son al corriente en un plazo de 24 horas. Human Rights Watch ha encontrado graves lagunas en la aplicación de esta política y en el cumplimiento de su protocolo vinculante.29  

Traducido en español por Eliana Riggi del artículo en inglés.

Featured Image from Broken Chalk. 

 

Bibliografía  

Angel-Urdinola, D. F., & Vera Jibaja, P. (2018, May 29). Achievements and challenges of Ecuador’s education sector in the 21st Century. SSRN. 

Budge, Kathleen & Parrett William. (2016). How Does Poverty Influence Learning? 

Coral, Martinez Catalina & Martinez, Cecilia Carmen. (2021). Sexual Violence against girls in schools as a public health issue.

Castellano, J. M., Stefos, E., & Goodrich, L. G. W. (2017). The educational and social profile of the indigenous People of Ecuador: A Multidimensional Analysis

Education – un.org. (2004). 

Fajardo-Dack M Tammy. (2016). Teacher Disempowerment in the Education System of Ecuador. 

Human Rights Watch. (2020). Ecuador: High Levels of Sexual Violence in Schools 

Skills Matter: Additional Results From The Survey Of Adult Skills Ecuador – OECD. (2018, April).

Torrez, M. R. (n.d.). Real options for policy and practice in Ecuador

Villafuerte, J., Perez, L., Boyes, E., Mena, L., Pinoargote, J., Riera, A. R., Soledispa, E., & Delgado, D. (2018). Challenges of the basic education system in Ecuador; the voices of the future teachers.

 

 

Gürcistan’daki Eğitim Zorlukları

 

Writer/Yazar: Alexandra Drugescu-Radulescu
Translator/Çeviren: Derin Erk

 

GİRİŞ

Gürcistan’da eğitim üç seviyede iade edilmektedir: ilk iki seviye zorunlu olmak üzere, ilkokul (I-IV. sınıflar), temel (VII-IX. sınıflar) ve ortaöğretim (X-XII. sınıflar). Çocuklar temel okulda not almaya başlarlar ve 1 ila 10 puanlık bir ölçekte değerlendirilirler. Her okulun, özel ihtiyaçları olan öğrenciler gibi istisnai durumlarda değiştirilebilen ulusal müfredatı takip etmesi gerekir. Müfredat, çocukların zorlandıkları konulara göre değiştirilmektedir. Ayrıca çocuğun okula kaydolması ancak evden bir çalışma planı izlemesi gibi durumlarda evde eğitime izin verilmektedir. Ancak Gürcistan eğitim sisteminde özel ihtiyaçları olan çocukların karşılaştığı sistematik zorlukları ortaya koyan gerçek kanıtlar bulunmaktadır. Önemli ilerlemeler olmasına rağmen, mücadeleler hala devam ediyor. UNICEF’e göre Gürcistan’ın karşı karşıya olduğu en büyük sorunlardan biri eğitimin kalitesi ve ülkenin harcamalarının aynı GSYH’ye sahip diğer ülkelere göre daha düşük olması. Eğitim sisteminin çeşitli zorluklarını analiz etmeden önce Gürcistan’ın çalkantılı tarihini akılda tutmak önemlidir. Gürcistan, SSCB yönetimi altında geçirilen uzun sürenin bir sonucu olarak hâlâ sistematik aksaklıklarla yüzleşmek zorundadır. 1991 yılında bağımsızlığını kazanmış, nispeten yeni bir demokrasi olan devletin, önümüzdeki onyıllarda eğitim sistemini daha da geliştirme potansiyeli hala mevcut.

 

Özel İhtiyaçlı Çocuklar

Special-needs teacher Lia Tabatadze assists a boy in a seventh-grade math class in Tbilisi’s School #124 on Oct. 20. Since 2013, Georgia’s education ministry has provided training for 4,700 school professionals and psychologists in special-needs education. (Photo: Monica Ellena)

Yukarıda belirtildiği gibi Gürcistan’da her çocuğun akademik başarıya ulaşmasını sağlayacak güçlü yasalar bulunmaktadır. Milli Eğitim Bakanlığı’nın internet sitesi dikkate alındığında gençlerin kaliteli eğitime eşit erişime sahip olması beklenilir. Gürcistan’ın BM Engelli Hakları Sözleşmesini onaylamasıyla bu fikir güçlendirilir. Sözleşmenin 24. maddesinde devletlerin fırsat eşitliği temelinde ayrımcı olmayan bir eğitim sağlaması gerektiği vurgulanıyor. Bu Sözleşme yasal olarak bağlayıcı bir karaktere sahip olmasa da, Gürcistan da dahil olmak üzere imzacıların kapsayıcı eğitimin öneminin kabulünü göstermektedir. Uluslararası normların bu onayı ulusal mevzuatla pekiştirilmiştir. 2005 yılında Gürcistan, çocuklara başarılı gelişim için temel temeli sağlayabilecek kapsayıcı eğitimin önemini vurgulayan Genel Eğitim Yasasını onayladı. Ancak özel ihtiyaçları olan çocukların karşılaştığı zorluklar göz önüne alındığında bu idealö gerçekte uygulanmamaktadır.

Gürcistan 14 ve 24 yaş arası okuryazarlık oranının neredeyse %100 olmasıyla övünürken, nüfus sayımı, engelli erkekler ve kadınların dahil edildiğinde bu sayının yüzde 86,2’ye düştüğünü, ve engelli erkek ve kadınlar arasında yüzde 87,0 olduğunu ortaya koyuyor. Ayrıca Sosyal Hizmet Kurumu’na kayıtlı 11,765 engelli çocuktan sadece 1,244’ünün okula kayıtlı olması ise daha da sıkıntılı bir bulgudur. Gürcistan’da kapsayıcı eğitim 10 yıl önce uygulamaya konmuş olsa da, devlet okullarının yalnızca %65’inde özel eğitime ihtiyaç duyan öğrencilerin olduğu bildiriliyor. Devlet örgün eğitim dışındaki çocuklarla ilgili istatistik toplamadığı için başarı oranlarına ilişkin güvenilir bir analiz yapılamıyor. Bu, her çocuğun verimli gelişimini sağlamak için gerçek kanıtlara dayalı net bir stratejinin oluşturulamayacağı anlamına geliyor.

Hükümet müfredatta bazı değişikliklere izin verirken, Gürcistan Genç Avukatlar Derneği adlı STK, ulusal müfredatın özel ihtiyaçları olan çocuklar için bir alternatif öğrenim sunmadığını belirtiyor. UNDP tarafından oluşturulan Gürcistan’daki Engelli Kişilerin Hakları Durum Analizi, eğitim sistemindeki bu dengesizliğin temel nedeninin engelli çocuklara sunulan kaynakların eksikliği olduğunu belirtiyor. Daha iyi bir altyapı, öğrenme materyalleri ve bu alanda çalışan profesyonellerin eğitimi, engelli çocukların başarılı bir akademik deneyim yaşama şansını artırabilir.

Sistemin yeniden düzenlenmesine yönelik yasal adımlar atıldı. Bunun bir örneği, yukarıda bahsedilen Genel Eğitim Kanununda yapılan ve engelli öğrencilerin ihtiyaçlarını karşılamak amacıyla eğitim kurumlarının finansmanına yönelik açık bir plan öneren 2018 değişikliğidir. Bir diğer hayati gelişme ise engelli çocukları denetlemek üzere özel olarak eğitilmiş personel sayısının 2018’den 2019’a dört kat artmasıdır. Bu yeni yasal çerçeve ne olursa olsun, şu anda bu tür kaynakların ana yararlanıcılarının ayrıcalıklı bölgelerdeki çocuklar olduğu inkar edilemez. Ancak bu, iyi bir eğitim almaları teşvik edildiği takdirde yaşamları boyunca daha iyi fırsatlara sahip olabilecek çocukların yaşam kalitesinin iyileştirilmesine yönelik bir ilk adımdır.

 

BÖLGESEL FARKLILIKLAR

Administrative Map of Georgia Map based on a UN map. Source: UN Cartographic Section

Gürcistan, ilk ve ortaöğretim okullarındaki yüksek mezuniyet oranlarıyla gurur duymaktadır. İlk bakışta, liseyi tamamlama oranının nispeten yüksek olduğu, öğrencilerin %76’sının Tiflis’te mezun olduğu varsayılabilir. Ancak diğer bölgeler dikkate alındığında yoksul bölgelerin bu kadar şanslı olmadığı görülmektedir. Örneğin Kakheti’de okulu bırakma oranı %58’dir. Tamamlama oranlarında %30’un üzerindeki farklılıklarla neden bu kadar güçlü bölgesel eşitsizlikler gözlemlenebiliyor? UNICEF Çoklu Gösterge Kümeleme Araştırmasında, eğitime erişim ve eğitimin derlenmesi konusunda güvenilir veriler bulmak amacıyla Gürcülerin yanıtları analiz edilmektedir. Ana bulgulardan biri, ülkedeki en düşük tamamlama oranlarının en yoksul bölgelerde belirlenebilmesidir. Bu durum finansal kaynaklar ile eğitimin kalitesi arasındaki bağlantı konusunda tartışmaya yol açabilir. Yalnızca kırsal bölgelerdeki dezavantajlı kökenlerden gelen çocukların eğitimlerini tamamlamak için kişisel olanaklara sahip olma olasılıkları daha düşük değil, aynı zamanda kamu finansmanı da daha küçük eğitim kurumlarına pek sık sunulmamaktadır. İlkokulu tamamlama oranlarına bakıldığında bile, farklılıklar çok belirgin olmasa da, kentsel açıdan zengin bir bölgede büyüyen çocukların okulu bitirme olasılıkları daha yüksektir.

Ayrıca etnik köken gibi faktörlerin de eğitime erişimde rol oynadığı görülmektedir. Örneğin, Gürcistan’ın en büyük etnik azınlığını oluşturan Azeri çocukların okula gitmeme olasılığı Gürcü çocuklara göre üç kat daha fazladır.

Çocukları dört alanda (okuma, matematik, bilim ve gerçek hayattaki zorluklarla başa çıkma becerileri) değerlendiren OECD Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı’nda Gürcü çocuklarının sonuçları analiz edildiğinde farklılıklar daha da durağanlaşıyor. Kırsal bölgelerdeki öğrenciler 2015 yılında kentsel bölgelerdeki öğrencilerden 44 puan daha az puan alıyorlar; bu bir buçuk yıllık eğitime eşdeğerdir. Bu fark aslında zamanla arttı; kırsal ve kentsel değerlendirmeye katılanlar arasındaki fark 2009’da yalnızca 33 puandı.

Yukarıda sunulan veriler Gürcistan eğitim sisteminde temel bir sorunu vurgulamaktadır. Eğitim finansmanı ve fırsatları açısından dünyanın her yerinde bölgesel eşitsizliklerin mevcut olduğu ileri sürülebilir ancak bu, ele alınması gereken bir sorundur. İmkansız alanları göz ardı etmeden, bir eğitim sisteminin başarı oranlarını analiz etmenin daha karşılaştırmalı bir yoluna duyulan ihtiyaç konusunda bir tartışma başlatılabilir.

 

EĞİTİM KALİTESİ

Children from Tbilisi’s kindergartens; Source:  https://georgiaabout.com/2014/10/21/kindergarten-autumn-festival-in-tbilisi/

Bir eğitim sisteminin kalitesini değerlendirmek için bir takım faktörlerin analiz edilmesi gerekmektedir. İlk olarak, öğretimin modernleştirilmesi, kaliteli ve güncel eğitime ulaşmada çok önemlidir. Bir sistemi modernleştirmek için, öğretme ve değerlendirme yöntemlerinde yeni teknolojileri uygulamaya istekli, iyi eğitimli profesyonellere sahip olmak gerekir. OECD Eğitimde Değerlendirme ve Değerlendirme İncelemelerine göre Gürcistan, öncelikle öğretmenlerin yaşı nedeniyle modernleşme konusunda alt sıralarda yer alıyor. Bunların dörtte biri 60 yaşın üzerindedir ve bu da daha geleneksel öğretim biçimlerinin tercih edilmesine yol açabilir. Modernizasyona ilişkin tartışma daha incelikli olsa da, yaş, eğitim personelinin düşük maaşı ve gözlemlenebilir olguların bir araya gelmesiyle birlikte, Gürcistan’ın öğretmenleri sınıfta modern yöntemleri uygulamaya teşvik etme konusundaki taktiklerini hâlâ geliştirmesi gerektiği varsayılabilir.

İkincisi, bir eğitim sisteminin niteliksel olup olmadığını değerlendirmek için eğitim performansı analiz edilebilir. Öğrencilerinin önceki bölümde bahsedilen PISA gibi uluslararası değerlendirmelerdeki performansı Gürcistan örneğiyle son derece ilgilidir. Gürcistan’ın 2009’daki performansı ile 2015’teki okuma, fen ve matematik performansı arasında açık bir gelişme görülür. Ancak bu artış dikkate değer olsa da Gürcü öğrencilerin puanları diğer çocuklardan daha düşüktür. Örneğin, çocukların yalnızca %1’i en iyi performansa sahip olarak değerlendirilebilir; bu oran, OECD ülkelerinin ortalama %8’inin altındadır. Ayrıca bilim alanında düşük başarılıların en yüksek paylarından biri de Gürcistan’dan geliyor.

Modernizasyon eksikliği ve öğrencilerin uluslararası değerlendirmelerdeki performansı birbiriyle bağlantılı olabilir ve Gürcistan eğitim sistemindeki yapısal bir sorunu ortaya çıkarabilir. Pedagojinin yapılabileceği yolların daha iyi anlaşılması, öğretmenler için daha iyi bir teşvik sistemiyle bir araya getirildiğinde öğrenci performansını potansiyel olarak artırabilir.

 

Sonuç

Gürcistan son on yılda çok sayıda reformdan geçti. Eğitim kalitesinde bir artışın yanı sıra, olgusal değişimi sürdürebilecek yeni mevzuat projeleri yaratma çabası da gözlemleniyor. Bununla birlikte Gürcistan hâlâ ülke genelinde çocukların yaşamlarını etkileyen bir takım eğitim sorunlarıyla karşı karşıyadır. Bazıları bu tür zorlukların sonuçlarını hissetmeye daha yatkın olsa da, yukarıda da belirtildiği gibi, eğitim sisteminin iyileştirilmesi herkese fayda sağlayabilir.

 

 

Reference List

Digitaldesign.Ge. (n.d.). Chapter VI.  Basic Methodological Orientations – The Portal of National Curriculum. The Portal of National Curriculum. http://ncp.ge/en/curriculum/general-part/general-part/tavi-vchapter-vi-basic-methodological-orientations

General Education. (n.d.). UNICEF Georgia. https://www.unicef.org/georgia/general-education

Li, R., et al. (2019), OECD Reviews of Evaluation and Assessment in Education: Georgia,

OECD Reviews of Evaluation and Assessment in Education, OECD Publishing, Paris, https://doi.org/10.1787/94dc370e-en.

Mizunoya, Suguru & Amaro, Diogo & Mishra, Sakshi. (2020). Georgia: Education Fact Sheets | 2020 Analyses for learning and equity using MICS data.

Situation Analysis of the Rights of People with Disabilities in Georgia. 2021 | United Nations Development Programme. (n.d.). UNDP. https://www.undp.org/georgia/publications/situation-analysis-rights-people-disabilities-georgia-2021

UN Enable – Text of the Convention on the Rights of Persons with Disabilities. (n.d.). https://www.un.org/esa/socdev/enable/rights/convtexte.htm

 

Notes

[1] http://ncp.ge/en/curriculum/general-part/general-part/tavi-vchapter-vi-basic-methodological-orientations

[2] http://ncp.ge/en/curriculum/general-part/general-part/tavi-vchapter-vi-basic-methodological-orientations

[3] http://ncp.ge/en/curriculum/general-part/general-part/tavi-vchapter-vi-basic-methodological-orientations

[4] https://www.unicef.org/georgia/general-education

[5] https://www.un.org/disabilities/documents/convention/convention_accessible_pdf.pdf

[6]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[7]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[8]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[9]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[10]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[11]https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[12] https://www.undp.org/sites/g/files/zskgke326/files/migration/ge/pwds_situation_analysis_2021_eng.pdf

[13] file:///C:/Users/druge/Downloads/FinalGeorgia-Education-Fact-Sheet-2020.pdf

[14] file:///C:/Users/druge/Downloads/FinalGeorgia-Education-Fact-Sheet-2020.pdf

[15] file:///C:/Users/druge/Downloads/FinalGeorgia-Education-Fact-Sheet-2020.pdf

[16] file:///C:/Users/druge/Downloads/FinalGeorgia-Education-Fact-Sheet-2020.pdf

[17] file:///C:/Users/druge/Downloads/FinalGeorgia-Education-Fact-Sheet-2020.pdf

[18] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

[19] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

[20] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

[21] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

[22] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

[23] https://www.unicef.org/georgia/media/3436/file/oecd_report_en.pdf

Broken Chalk Calls for Urgent Global Action to Protect Education in the DRC

Statement by Panashe Mlambo, Department Head of Research and Journalism

Education is every child’s right, yet for millions in the Democratic Republic of the Congo (DRC), it remains a distant dream. Right now, an estimated 7.6 million children are out of school, and shockingly, half of all girls aged 5-17 are unable to attend classes. This is not due to a lack of ambition or willingness to learn but because of deep-rooted challenges poverty, conflict, and chronic underfunding that make education nearly impossible for so many.

The Cost of Conflict: A Generation Left Behind
Across the DRC, schools are not just closing they are being destroyed. Nearly 1,700 schools have been forced to shut their doors due to persistent insecurity, particularly in areas controlled by armed groups. In just the past year, another 540 schools were lost to escalating conflict. Schools should be places of hope and safety, yet at least 160 were looted or burned in a single year, erasing opportunities for thousands of children.
Without access to education, young people become even more vulnerable to recruitment as child soldiers, to forced labour, to trafficking. Many experience the trauma of violence firsthand, leaving deep psychological scars that make learning even harder. The impact is devastating, not just for individual children but for the future of an entire generation.

Hunger, Displacement, and Failing Systems
The crisis extends beyond education. Families already struggling with displacement due to war now face worsening food insecurity. 1.3 million children suffer from severe malnutrition, a crisis that affects their growth, concentration, and ability to thrive in any learning environment. Meanwhile, for those fortunate enough to remain in school, education quality is critically low, with the DRC ranked among the countries where children’s education is at “extreme risk”. Instead of increasing support, the government has cut education funding from 21.6% to 18.4%, further straining an already overwhelmed system.

The World Cannot Stand By
The war in the DRC is not happening in isolation. It is being fueled by external actors—notably Rwanda and Uganda, who have been linked to the armed group M23. Despite Rwanda’s involvement in the conflict, it continues to receive foreign aid from nations like the United States and institutions such as the World Bank. This contradiction is unacceptable.

We call on the international community to condemn Rwanda’s role in the war, halt all military and financial support to aggressor states, and take urgent action to protect the rights of Congolese children. Schools must be safeguarded, funding must be restored, and every child must have the chance to learn in a safe and nurturing environment.
This is not just an education crisis it is a humanitarian emergency. We must act now, before another generation is lost.

Photo by Pawel Janiak on Unsplash