Historia de Neslihan Ozcan Sahin: Después de toda su lucha, una profesora refugiada comienza a enseñar de nuevo

Escrito por Georgette Schönberger

Neslihan es una refugiada de Turquía que llegó a los Países Bajos para construir una nueva vida con su esposo y dos hijos.

En agosto de 2018, Neslihan dejó su vida en Turquía y huyó a Grecia. Allí pasó tres meses antes de venir a los Países Bajos. Ha vivido con su familia en viviendas sociales en Amstelveen durante algunos años. Vivió con su familia durante 19 meses en diferentes AZCs en los Países Bajos. “Conozco los Países Bajos mejor que un holandés promedio”, afirma Neslihan.

En Turquía, Neslihan trabajó durante mucho tiempo como profesora de química, física y biología. Estaba ansiosa por empezar a enseñar de nuevo cuando llegó a los Países Bajos. Afortunadamente, encontrar trabajo no fue difícil. A través del proyecto “Statushouders voor de Klas”, aprendió cómo funciona el sistema escolar holandés, lo que finalmente la ayudó a conseguir una pasantía. Además, Neslihan ha trabajado como voluntaria en una escuela. Allí trabajó como asistente de enseñanza técnica en la escuela secundaria Apollo en Ámsterdam. En la misma escuela, pudo crecer y, después de un tiempo, también se le permitió enseñar dos días a la semana. El próximo año solo enseñará y ya no trabajará como asistente.

¿Por qué decidiste convertirte en profesora en su momento?

“Disfruto enseñando; no lo veo como un trabajo porque es una pasión mía”. Lleva 18 años enseñando y todavía le gusta mucho. Después de completar su educación, comenzó a enseñar de inmediato. Eligio ser profesora de química, física y biología porque tenía las calificaciones más altas en estas tres materias y le parecían temas divertidos.

¿Por qué decidiste venir a los Países Bajos?

“Leímos en Internet y las noticias y a menudo escuchamos que en los Países Bajos, las personas son libres y pueden compartir sus opiniones o ideas. Desafortunadamente, esto no es así en Turquía, donde no eres libre y no puedes decir lo que quieres. Incluso los niños a menudo van a la cárcel por revelar sus opiniones”. Por esta razón, el hermano y la hermana de Neslihan también vinieron a los Países Bajos con sus familias. Neslihan ve a su familia cada semana.

¿Qué desafíos enfrentaste cuando llegaste a los Países Bajos?

Neslihan es una refugiada política y era considerada una terrorista en su propio país debido a sus opiniones. Toda su familia tuvo que huir de Turquía en barco. El viaje para llegar a los Países Bajos fue intenso. Tuvo que pagar mucho dinero y negociar con traficantes de personas, lo cual puede ser bastante peligroso.

Además, Neslihan quería aprender holandés; esto fue bastante difícil al principio. Como no estaba obligada a integrarse entonces, no pudo tomar un curso de holandés gratuito durante su estancia en el AZC. Sin embargo, aprendió algo de holandés de amigos y voluntarios en el AZC. Por esto, está muy agradecida. Neslihan quería integrarse y asimilarse, por lo que la comprensión del idioma era fundamental. Después de una larga lucha, finalmente logró pedir prestado dinero con el cual pudo tomar un curso.

Ocasionalmente todavía tiene problemas con el idioma holandés, especialmente con ‘er’ más las diferentes preposiciones que encuentra difíciles. Además, todavía no entiende ciertas expresiones holandesas, pero cree que eventualmente lo logrará.

¿Cuáles son las diferencias entre los sistemas escolares turcos y holandeses?

“No hay muchas diferencias, creo. Por supuesto, algunas cosas son bastante similares. Por ejemplo, los adolescentes son simplemente adolescentes y se comportan de la misma manera en ciertos aspectos, pero los estudiantes en los Países Bajos siempre tienen la oportunidad de avanzar debido a los diferentes niveles escolares. Por lo tanto, el sistema en los Países Bajos es mejor porque esa oportunidad está disponible”. Neslihan explica que en Turquía solo hay un nivel y que cada estudiante tiene que aprender las mismas materias y hacer el mismo examen. Entonces, si este nivel es demasiado alto, no tienes otra opción para continuar estudiando, por lo que muchos jóvenes abandonan la escuela.

Otra gran diferencia es que hay poca jerarquía en los Países Bajos. “Mi director y mi líder de equipo son simplemente mis colegas. Somos vistos como iguales y tratados de la misma manera. Puedo llamarlos por su nombre. En Turquía, tienes que dirigirte a todos como señor o señora. No quiero más jerarquía en Turquía; me gustaría cambiar eso”.

¿Hay algo que te gustaría compartir?

“Me gustaría decir que todos somos personas que podemos vivir juntas; solo tienes que tener respeto por los demás. Debes tratar a todos con respeto y crear un ambiente seguro y agradable. Vinimos aquí por nuestra libertad, y Holanda nos ha dado muchos derechos. Por lo tanto, tienes que hacer algo por los Países Bajos; tienes que usar tus habilidades para ayudar aquí, para integrarte. Dar ese primer paso es fácil: saludar a tus vecinos, por ejemplo, o simplemente charlar con alguien y ser amable”.

Neslihan también quería recordar a todos que muchas personas todavía están amenazadas en Turquía o olvidadas en la cárcel. Siempre puedes hacer algo por ellas, por ejemplo, compartiendo algo en Twitter o hablando de ello.

Traducido por Daniel Ordoñez del original Story of Neslihan Ozcan Sahin: After all her struggle, a refugee teacher begins to teach again.

Η ιστορία της Neslihan Ozcan Sahin: Μια δασκάλα πρόσφυγας, η οποία αφού πέρασε πολλά, διδάσκει ξανά 

Από την Georgette Schonberger

Η Neslihan είναι πρόσφυγας από την Τουρκία που ήρθε στην Ολλανδία με τον άνδρα της και τα δύο παιδιά τους για μια καινούργια ζωή.

Τον Αύγουστο του 2018 άφησε πίσω την ζωή της στην Τουρκία και πήγε στην Ελλάδα. Εκεί έμεινε για 3 μήνες πριν φθάσει στην Ολλανδία. Έζησε με την οικογένειά της σ’ έναν ξενώνα στην περιοχή Amstelveen για αρκετά χρόνια. Έζησε με την οικογένεια της για 19 μήνες σε διάφορα κέντρα ασύλου της Ολλανδίας. Όπως λέει η ίδια: ”Ξέρω την Ολλανδία καλύτερα από τον μέσο Ολλανδό”.

Στην Τουρκία η Neslihan εργαζόταν ως δασκάλα χημείας, φυσικής και βιολογίας. Ήταν πρόθυμη να διδάξει ξανά, όταν ήρθε στην Ολλανδία. Ευτυχώς, το να βρει δουλειά δεν ήταν δύσκολο. Μέσα από το πρόγραμμα ”Statushouders voor de Klas project” έμαθε πώς λειτουργεί το εκπαιδευτικό σύστημα της Ολλανδίας, κάτι που την βοήθησε να κάνει κάπου πρακτική. Επίσης, εργάστηκε ως εθελόντρια σ’ ένα σχολείο. Εκεί ήταν τεχνική βοηθός δασκάλου στο λύκειο Apollo στο Άμστερνταμ. Στο ίδιο σχολείο μπόρεσε να εξελιχθεί και μετά από λίγο της επετράπη να δουλεύει 2 ημέρες την βδομάδα. Τον επόμενο χρόνο μπορούσε να διδάξει και δεν ήταν πια βοηθός.

Γιατί αποφασίσατε να γίνετε δασκάλα εκείνη την περίοδο; 

«Διασκεδάζω διδάσκοντας, δεν το βλέπω σαν δουλειά, επειδή είναι ένα πάθος για μένα». Διδάσκει εδώ και 18 χρόνια και ακόμα και τώρα το διασκεδάζει. Μόλις τελείωσε τις σπουδές της, άρχισε να διδάσκει αμέσως. Επέλεξε να γίνει καθηγήτρια χημείας, φυσικής και βιολογίας, επειδή είχε τους υψηλότερους βαθμούς σ’ αυτά τα 3 μαθήματα και τα έβρισκε ενδιαφέροντα.

Γιατί αποφασίσατε να έρθετε στην Ολλανδία; 

«Διαβάζαμε στο Ίντερνετ και στα νέα και ακούγαμε συχνά ότι στην Ολλανδία οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να μοιράζονται την γνώμη τους ή τις ιδέες τους. Δυστυχώς, αυτό δεν ισχύει στην Τουρκία, όπου δεν είσαι ελεύθερος και δεν μπορείς να πεις αυτό που θέλεις. Ακόμα και τα παιδιά πηγαίνουν συχνά στη φυλακή, επειδή λένε την άποψή τους». Εξαιτίας αυτού, ο αδερφός και η αδερφή της Neslihan ήρθαν επίσης στην Ολλανδία με τις οικογένειές τους. Η Neslihan βλέπει πλέον την οικογένειά της κάθε βδομάδα.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε, όταν ήρθατε στην Ολλανδία; 

Η Neslihan είναι πολιτικός πρόσφυγας και θεωρείται τρομοκράτης στην χώρα της λόγω των απόψεων της. Με όλη την οικογένεια της έφυγε από την Τουρκία με βάρκα. Το ταξίδι προς την Ολλανδία δεν ήταν εύκολο. Έπρεπε να δώσει πολλά χρήματα και να διαπραγματευθεί με εμπόρους, κάτι που ήταν αρκετά επικίνδυνο.

Επίσης, η Neslihan ήθελε να μάθει Ολλανδικά, κάτι που ήταν ιδιαίτερα δύσκολο στην αρχή. Επειδή τότε δεν ήταν υποχρεωμένη να ενταχθεί, δεν μπορούσε να παρακολουθήσει δωρεάν μαθήματα της ολλανδικής, όσο βρισκόταν στο κέντρο ασύλου. Παρ’ όλα αυτά, έμαθε λίγα ολλανδικά από κάποιους φίλους και εθελοντές στο κέντρο ασύλου. Γι’ αυτό, είναι πολύ ευγνώμων. Η Neslihan ήθελε να ενσωματωθεί και να αφομοιωθεί, οπότε η κατανόηση της γλώσσας ήταν κάτι βασικό γι’ αυτή. Μετά από πολλή προσπάθεια, μπόρεσε να δανειστεί χρήματα και να παρακολουθήσει μαθήματα.

Κάποιες φορές ακόμα έχει πρόβλημα με την ολλανδική γλώσσα, ειδικά το er με τις διαφορετικές προθέσεις το βρίσκει δύσκολο. Επιπλέον, ακόμα δεν καταλαβαίνει κάποιες εκφράσεις στα ολλανδικά, αλλά πιστεύει ότι στο τέλος θα τα καταφέρει.

Ποιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στο τουρκικό και στο ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα; 

«Δεν υπάρχουν πολλές διαφορές, πιστεύω. Φυσικά, σε κάποια σημεία υπάρχουν ομοιότητες. Για παράδειγμα, οι έφηβοι είναι έφηβοι και συμπεριφέρονται με συγκεκριμένο τρόπο, αλλά οι μαθητές στην Ολλανδία πάντα έχουν την ευκαιρία να συνεχίσουν εξαιτίας των διαφορετικών επιπέδων στα σχολεία. Επομένως, το σύστημα στην Ολλανδία είναι καλύτερο, επειδή δίνει ευκαιρίες». Η Neslihan εξηγεί ότι στην Τουρκία υπάρχει μόνο ένα επίπεδο και όλοι οι μαθητές πρέπει να μάθουν τα ίδια και να δώσουν τις ίδιες εξετάσεις. Έτσι, αν το επίπεδο είναι πάρα πολύ υψηλό, δεν έχεις άλλη επιλογή να συνεχίσεις τις σπουδές σου, κάτι που εξηγεί γιατί πολλοί νέοι παρατάνε το σχολείο.

Μια άλλη μεγάλη διαφορά είναι ότι δεν υπάρχει ιεραρχία στην Ολλανδία. «Ο διευθυντής μου και ο επικεφαλής της ομάδας μου είναι απλώς συνάδελφοί μου. Είμαστε το ίδιο και αντιμετωπιζόμαστε το ίδιο. Μπορώ να τους μιλήσω με το όνομά τους. Στην Τουρκία πρέπει να αποκαλείς κάποιον ή κάποια κύριο ή κυρία. Δεν θέλω άλλη την ιεραρχία στην Τουρκία. Θα ήθελα να αλλάξει αυτό».

Θα θέλατε να μοιραστείτε κάτι; 

«Θα ήθελα να πω ότι όλοι είμαστε άνθρωποι που μπορούμε να συνυπάρξουμε, πρέπει να σέβεται ο ένας τον άλλο. Πρέπει να αντιμετωπίζεις τον άλλο με σεβασμό και να δημιουργείς μια ασφαλή και ωραία ατμόσφαιρα. Ήρθαμε εδώ για την ελευθερία μας και η Ολλανδία μας έδωσε πολλά δικαιώματα. Επομένως, πρέπει να κάνεις κάτι για την Ολλανδία, πρέπει να χρησιμοποιήσεις τις ικανότητες σου για να βοηθήσεις εδώ, να ενσωματωθείς. Το πρώτο βήμα είναι εύκολο: να χαιρετάς τους γείτονες σου ,να  μιλάς με κάποιον και να είσαι καλός».

Η Neslihan ήθελε να υπενθυμίσει σε όλους ότι πολλοί άνθρωποι απειλούνται ακόμα στην Τουρκία ή είναι ξεχασμένοι στη φυλακή. Πάντα μπορείς να κάνεις κάτι για αυτούς, για παράδειγμα να μοιραστείς κάτι στο Twitter ή να μιλήσεις γι’ αυτό.

Μετάφραση από την Αλεξία Καψαμπέλη (Translated by Alexia Kapsabeli) from the original https://brokenchalk.org/story-of-neslihan-ozcan-sahin-after-all-her-struggle-a-refugee-teacher-begins-to-teach-again/

Educational Challenges in Afghanistan

Written by Matilde Ribetti

In Afghanistan’s rugged and culturally diverse landscape, education has always been an intricate tapestry woven with threads of resilience, determination, and hope. Despite decades of conflict, political turmoil, and economic instability, the pursuit of knowledge continues to ignite a flame of possibility within the hearts of the Afghan people. However, the path to education in Afghanistan is laden with numerous challenges that pose formidable obstacles to its realization.

In this article, we delve into the profound educational challenges that have plagued Afghanistan, shedding light on the systemic issues that have hindered progress and examining the far-reaching consequences for the country’s future.

By understanding the complexities of the educational landscape, we can uncover the potential solutions and interventions necessary to pave the way towards a brighter future for Afghan students.

Picture from Wanman uthmaniyyah on Unsplash

Historical Background

The history of education in Afghanistan is a tale deeply intertwined with the country’s rich cultural heritage and the struggles it has endured over the centuries. Education has long been valued as a cornerstone of Afghan society, with early records indicating the existence of educational institutions as far back as the 11th century. Islamic schools, known as madrasas, played a crucial role in teaching religious studies and the Arabic language. During the 20th century, a wave of modernization and reforms sought to establish a formal education system, introducing secular schools and universities.[1] However, decades of conflict, including the Soviet invasion, civil wars, and the Taliban regime, severely disrupted the educational landscape. Schools were destroyed, teachers were displaced, and access to education became limited, particularly for girls.[2]

Educational Challenges

Gender Disparity

As mentioned above, one of the most pressing challenges faced by the education sector in Afghanistan is the pervasive gender disparity. Cultural norms and deep-rooted societal barriers have led to the exclusion of girls from schools, denying them access to the transformative power of education.[3]

During the Taliban regime in Afghanistan, which lasted from 1996 to 2001, access to education for girls was severely restricted and, in many cases, wholly denied. The Taliban implemented a strict interpretation of Islamic law, imposing a series of oppressive policies that targeted girls’ education. Girls were forbidden from attending schools, and educational institutions for girls were systematically shut down or repurposed for other uses. This denial of education deprived girls of their fundamental rights and perpetuated a cycle of illiteracy and limited opportunities for their futures. The Taliban’s restrictive policies affected formal schooling and limited women’s access to vocational training and higher education. The detrimental impact of these restrictions on girls’ education during the Taliban regime underscores the urgent need for ongoing efforts to ensure educational opportunities and gender equality for all Afghan children.[4]

After the fall of the Taliban regime, significant progress has been made in improving education for girls. With the establishment of a new government and the support of international organizations, a concerted effort has been made to promote gender equality and expand access to education. Schools that were previously closed or destroyed have been reopened, and new educational institutions have been established across the country. Numerous initiatives have focused on increasing girls’ enrollment and retention rates, ensuring safe learning environments, and providing resources and infrastructure. In collaboration with NGOs and international partners, the Afghan government has implemented policies to address cultural barriers and discriminatory practices that hinder girls’ education. As a result, millions of girls have gained the opportunity to attend school, pursue higher education, and broaden their horizons. The improved access to education for girls in Afghanistan since the fall of the Taliban regime represents a significant step towards empowering women, enhancing gender equality, and fostering the country’s social and economic development.[5]

However, the current situation for girls in Afghanistan following the Taliban’s takeover is a matter of deep concern and uncertainty. The Taliban’s return to power has raised fears about the potential rollback of hard-won gains in girls’ education. While the Taliban leadership has made statements indicating that they will allow girls to receive an education within the framework of their interpretation of Islamic law, the extent to which this will be upheld remains uncertain. Reports from various regions indicate that girls face barriers to education, with reports of schools being closed or converted to Islamic education centres. Additionally, there are concerns about the safety and security of female students, as the Taliban’s previous regime was notorious for its restrictions on women’s rights and education. The international community, along with local activists and organizations, is closely monitoring the situation and advocating for the protection of girls’ rights to education, which has already been significantly restricted.[6]

Poverty-related issues

Moreover, poverty and limited resources further exacerbate the educational challenges in Afghanistan. Insufficient funding, lack of infrastructure, and inadequate teacher training hinder the quality of education provided. Many schools operate in overcrowded classrooms, lacking basic amenities and learning materials. Additionally, the widespread prevalence of child labour and the need for children to contribute to their families income further impedes their access to education.

Limited access to quality schools and educational resources is a significant hurdle impoverished communities face. Many families struggle to afford necessities, let alone invest in their children’s education. As a result, child labour and early marriage often become alternatives to schooling. Additionally, widespread insecurity and conflict in some areas of the country threaten educational facilities and discourage attendance. These challenges contribute to a high illiteracy rate and perpetuate the cycle of poverty, limiting opportunities for socioeconomic advancement. Addressing the academic challenges related to poverty in Afghanistan requires a comprehensive approach involving targeted interventions, increased investment in education, and the provision of social support to vulnerable communities.[7]

In conclusion, the educational challenges concerning gender disparity and poverty in Afghanistan are deeply intertwined and pose significant obstacles to achieving a more equitable and prosperous society. The intersection of poverty and gender discrimination perpetuates a vicious cycle where girls and women from impoverished backgrounds face multiple barriers to accessing quality education. These challenges not only hinder their personal development but also restrict the overall progress and development of the nation. Efforts to address these challenges require a holistic approach that tackles poverty, gender inequality, and educational barriers simultaneously. By investing in inclusive and accessible education, empowering girls and women, and providing socioeconomic support to marginalized communities, Afghanistan can break the cycle of poverty and gender disparity, fostering a brighter future for all its citizens. Through concerted and sustained efforts, Afghanistan can overcome these challenges and ensure that every child, regardless of gender or socioeconomic background, has an equal opportunity to receive a quality education and fulfil their potential.

Bibliography

Baiza, Y. (2013). Education in Afghanistan: Developments, influences and legacies since 1901. Routledge.

 Khwajamir, M. (2016). History and problems of education in Afghanistan. In SHS Web of Conferences (Vol. 26, p. 01124). EDP Sciences.

Mashwani, H. U. (2017). Female education in Afghanistan: Opportunities and challenges. International Journal for Innovative Research in Multidisciplinary Field, 3(11).

Ahmad, S. (2012). THE TALIBAN AND GIRLS EDUCATION IN PAKISTAN AND AFGHANISTAN–with a case study of the situation in the Swat District.

Alvi‐Aziz, H. (2008). A progress report on women’s education in post‐Taliban Afghanistan. International Journal of lifelong education, 27(2), 169-178.

Amiri, R., & Jackson, A. (2021). Taliban attitudes and policies towards education. ODI Centre for the Study of Armed Groups.

Ochilov, A. O., & Najibullah, E. (2021, April). HOW TO REDUCE POVERTY IN AFGHANISTAN. In E-Conference Globe (pp. 114-117)

L.Cox (2023). Taliban’s Wicked Abolition of Women’s Rights in Afghanistan. https://brokenchalk.org/talibans-wicked-abolition-of-womens-rights-in-afghanistan/, visited on 26th of June 2023.

[1] Khwajamir, M. (2016). History and problems of education in Afghanistan. In SHS Web of Conferences (Vol. 26, p. 01124). EDP Sciences.

[2] Baiza, Y. (2013). Education in Afghanistan: Developments, influences and legacies since 1901. Routledge.

[3] Mashwani, H. U. (2017). Female education in Afghanistan: Opportunities and challenges. International Journal for Innovative Research in Multidisciplinary Field, 3(11).

[4] Ahmad, S. (2012). THE TALIBAN AND GIRLS EDUCATION IN PAKISTAN AND AFGHANISTAN–with a case study of the situation in the Swat District.

[5] Alvi‐Aziz, H. (2008). A progress report on women’s education in post‐Taliban Afghanistan. International Journal of lifelong education, 27(2), 169-178.

[6] L.Cox (2023). Taliban’s Wicked Abolition of Women’s Rights in Afghanistan. https://brokenchalk.org/talibans-wicked-abolition-of-womens-rights-in-afghanistan/, visited on 26th of June 2023.

[7] Ochilov, A. O., & Najibullah, E. (2021, April). HOW TO REDUCE POVERTY IN AFGHANISTAN. In E-Conference Globe (pp. 114-117)

Arbitrary Arrests in Afghanistan: Justice for Education Activist Matiullah Wesa

Written by Müge Çınar

The Arbitrary Arrest of Education Activist Matiullah Wesa

On 27 March 2023, human rights defender Matiullah Wesa was arbitrarily arrested after praying at a local mosque. When Matiullah Wesa stepped out from the mosque, he encountered gunmen with two vehicles who wanted to arrest him. Although Wesa asked for the IDs of the men, they showed their weapons and took Wesa away. Now, Wesa’s family is of great concern for his health and safety. Matiullah Wesa, aged 30, had been threatened before by the Taliban. Despite the threats to his safety, He didn’t leave Afghanistan and stayed to advocate boys’ and girls’ education rights.[1]

On the 27th of March, the UN Special Rapporteur stated that the human rights defender’s safety is the most important and his legal rights have to be respected. On the 28th of March, the UN Mission of Afghanistan (UNAMA) requested the reason behind the arrest of Matiullah Wesa and his location must be announced immediately.[2] Also, the demand for legal representation and contact with the family of Wesa has been expressed by UNAMA. The UN, Amnesty International and other human rights organizations call for urgent action for justice.

On March 29, a Taliban spokesman confirmed his arrest, citing “illegal activities” as the reason for Wesa’s arrest. Wesa’s family has been prohibited from seeing him, and there is no way to challenge the truth of the accusations made against him.  After the arrest, the Taliban entered his house; and took phones, documents, and computers. The brothers of Matiullah were briefly held and then freed after receiving a warning.[3]

Matiullah Wesa campaigning for education in Afghanistan. Photo from Matiullah Wesa.

Matiullah Wesa’s Mission on Promoting Education Rights via PenPath

Matiullah Wesa is known as the most prominent education activist in Afghanistan with his campaigns via the organization PenPath. He established the education organization PenPath with his brothers in 2009.[4] His aim has been to improve and promote education access in all areas of Afghanistan. During his 14-year-old journey of education activism, he traveled to remote and rural parts of the country that were damaged by war and collaborated with the tribal leaders to open schools and libraries to educate children in need. He has been also bringing PanPath’s mobile schools and libraries and most importantly campaigning for women’s education. More than 100 schools have been reopened by Pen Path; and 110,000 kids, 66,000 of whom are girls, have been able to access educational facilities and resources.[5] Is Matiullah being punished for this?

He developed the PenPath network, which now has more than 3,000 volunteers around the nation.[6] They support local classroom setup, teacher recruitment, and supply distribution. He has continued to support girls’ education in his campaigns despite the ban on girls enrolling in secondary schools. He also launched a door to door campaign against the ban on girls’ education.

Wesa has long been an advocate for women’s education in Afghanistan, particularly in rural regions, and his Twitter feed is full of tweets urging for the reopening of schools to women and girls. His last tweet was  “Men, women, elderly, young, everyone from every corner of the country is asking for the Islamic rights to education for their daughters,” before his arrest.[7] He was also planning to make a speech at a meeting about girls’ education prior to the situation. The Taliban have made unclear statements claiming Wesa’s activities as “suspicious” concerning his arrest. Although Wesa was not politically engaged, the Taliban’s exploitation of his public image is for their political gain.[8]

Matiullah Wesa’s detention demonstrates the de facto government’s effort to repress human rights advocates and those who speak up for female education rights. Hours before his detention, the human rights advocate was active on Twitter, highlighting the unavoidable and lasting effects of the closure of schools and the prohibition on girls’ education. It is a great reminder to us that consistent action and solidarity of the International community are needed to prevent women from losing their rights in Afghanistan.

Many people have expressed their outrage on social media over Matiullah Wesa’s arrest and called for his release. Wesa has been exercising his right to peaceful assembly and freedom of expression. According to international human rights law, particularly the International Covenant on Civil and Political Rights, to which Afghanistan is a state party, this arrest clearly violates the rights to freedom of expression and peaceful assembly.

The Exploitation of the Right to Education of Women, Minorities and Conflict-Victims in Afghanistan

Following the US-led invasion that overthrew the previous government in 2001, the Taliban came into power in 2021. With the withdrawal of the US’s remaining troops as decided in a 2020 peace agreement with the Taliban, the rule of law in Afghanistan has been changed drastically. The Taliban rule has brought barriers to the human rights of women and minorities, imposing a harsh interpretation of Islamic law.[9]

Since the Taliban came into power in August 2021, the women’s and girls’ right to education, work and free movement has been violated. This situation paved the way for the girls to be subject to discrimination, domestic violence and child marriages. The Taliban announced on March 21, 2022, that all schools would reopen on March 23, but on that day they once more closed secondary schools for girls. The situation has not changed after 1 year in 2023, more than 3 million girls have been denied secondary education.[10]

His active campaigns across Afghanistan with his organization Pen Path turned him into a target for the Taliban. Photo by Matiullah Wesa.

In November 2022, three women rights activists – Zarifa Yaqoobi, Farhat Popalzai and Humaira Yusuf –  were arbitrarily arrested by the Taliban.[11] In December 2022, the Taliban prohibited women from attending universities “until further notice” and instructed all national and international NGOs to terminate the employment of all women on staff “until further notice”.

The Ministry of Higher Education pointed out that the problem derives from Immorality including the presence of female students in dorms, traveling from the provinces without a mahram, failure to observe the hijab wearing and the presence of mixed classes. Banning women from higher education, they were instructed to enroll in public universities near their homes while they are prohibited to study law, commerce, journalism, engineering, agriculture and veterinary medicine.[12] According to the Taliban, closures are temporary, yet authorities blame logistics rather than ideological barriers.

Not only women are deprived of their main right to have an education but religious and ethnic minorities have been suffering from a lack of education and several attacks on educational facilities. According to the UN report on Afghanistan by Richard Bennett, Hazara Community was targeted by 16 attacks, including three against educational institutions. And, Attack on the Kaaj Educational Center on September 30, 2022, left 114 people injured and 54 people dead.[13]

Conflict-related education rights abuses are another important issue to be addressed in Afghanistan. The UN Special Reporter also examined reports that show a huge increase in the recruitment and use of children as soldiers during the past years. Additionally, the rapid rise in attacks against schools, students and educational personnel, nearly eight times per year, has been reported between January and September 2022.[14] The children do not feel safe about their future by not getting proper education and their life by being in the ongoing conflict.

Other Targeted Activists by the Taliban

The Wesa brothers are the most recent arbitrary arrest targeted at society activists and protesters who have spoken out against the closure of education rights for girls and women. The report released in February by UNAMA shows 28 civil society actors and human rights defenders got arbitrarily arrested and 10 journalists and media workers were also arrested to be seen as a threat in the past three months.[15]

No society is able to reach its potential to be developed without activists and human rights defenders to bring consciousness to the people. The historical, geopolitical and religious aspects always play a role in the faith of a nation but civil society could also make it possible for authorities to see their mistake to elevate their people. In the case of this situation in Afghanistan, there must be a double effort by the international community to regain women’s essential human rights in the country.

[1] https://www.theguardian.com/global-development/2023/mar/28/founder-afghan-girls-school-project-matiullah-wesa-pen-path-arrested-in-kabul

[2] https://www.frontlinedefenders.org/en/case/human-rights-defender-matiullah-wesa-arrested-taliban-kabul

[3] https://www.bbc.com/news/world-asia-65095663

[4] https://www.frontlinedefenders.org/en/case/human-rights-defender-matiullah-wesa-arrested-taliban-kabul

[5] https://www.civicus.org/index.php/media-resources/news/interviews/5730-afghanistan-education-is-our-basic-right-it-s-an-islamic-right-it-s-a-human-right

[6] https://www.bbc.com/news/world-asia-65095663

[7] https://edition.cnn.com/2023/03/29/asia/afghanistan-education-activist-arrest-taliban-intl-hnk/index.html

[8] https://thediplomat.com/2023/04/a-beacon-of-education-has-vanished-in-taliban-controlled-afghanistan/

[9] https://www.cfr.org/backgrounder/taliban-afghanistan

[10] https://www.savethechildren.net/news/afghanistan-eighteen-months-after-ban-classroom-doors-must-open-secondary-school-girls#:~:text=More%20than%203%20million%20girls,schools%20return%20on%20March%2021.

[11] https://www.amnesty.org/en/latest/news/2022/11/afghanistan-women-human-rights-defenders-arrested-by-the-taliban-must-be-immediately-released/

[12] https://www.bbc.com/news/world-asia-63219895

[13] UN, Report of the Special Rapporteur on the Situation of human rights in Afghanistan, Richard Bennett, 9 February 2023 https://www.ohchr.org/en/documents/country-reports/ahrc5284-situation-human-rights-afghanistan-report-special-rapporteur

[14] UN, Report of the Special Rapporteur on the Situation of human rights in Afghanistan, Richard Bennett, 9 February 2023

https://www.ohchr.org/en/documents/country-reports/ahrc5284-situation-human-rights-afghanistan-report-special-rapporteur

[15] UN General Assembly Security Council, The situation in Afghanistan and its implications for international peace and security, 27 February 2023

https://unama.unmissions.org/sites/default/files/a77772-s2023151sg_report_on_afghanistan.pdf

References

https://www.amnesty.org/en/latest/news/2022/11/afghanistan-women-human-rights-defenders-arrested-by-the-taliban-must-be-immediately-released/

https://www.bbc.com/news/world-asia-65095663

https://www.cfr.org/backgrounder/taliban-afghanistan

https://www.civicus.org/index.php/media-resources/news/interviews/5730-afghanistan-education-is-our-basic-right-it-s-an-islamic-right-it-s-a-human-right

https://edition.cnn.com/2023/03/29/asia/afghanistan-education-activist-arrest-taliban-intl-hnk/index.html

https://www.frontlinedefenders.org/en/case/human-rights-defender-matiullah-wesa-arrested-taliban-kabul

https://www.theguardian.com/global-development/2023/mar/28/founder-afghan-girls-school-project-matiullah-wesa-pen-path-arrested-in-kabul

https://thediplomat.com/2023/04/a-beacon-of-education-has-vanished-in-taliban-controlled-afghanistan/

https://www.savethechildren.net/news/afghanistan-eighteen-months-after-ban-classroom-doors-must-open-secondary-school-girls#:~:text=More%20than%203%20million%20girls,schools%20return%20on%20March%2021.

UN, Report of the Special Rapporteur on the Situation of human rights in Afghanistan, Richard Bennett, 9 February 2023 https://www.ohchr.org/en/documents/country-reports/ahrc5284-situation-human-rights-afghanistan-report-special-rapporteur

UN General Assembly Security Council, The situation in Afghanistan and its implications for international peace and security, 27 February 2023 https://unama.unmissions.org/sites/default/files/a77772-s2023151sg_report_on_afghanistan.pdf

Ο Μουσταφά Σιμσεκλέρ και η Ακαδημία των Μικρών Μηχανικών 

Συνέντευξη με έναν νέο άνθρωπο από την Τουρκία που εμπνέει στον χώρο της εκπαίδευσης 

Είμαστε σ’ ένα κέντρο πολιτισμού στην πόλη Ουτρέχτη της Ολλανδίας.

Ο Μουσταφά Σιμσεκλέρ έχει δίπλα του 20 περίπου παιδιά ηλικίας 3 έως 10 ετών μαζί με τους γονείς τους. Μέσα σε 1 ώρα, ως μέρος των εκπαιδευτικών εργαστηρίων ρομποτικής, έχει ως σκοπό να τους διδάξει πώς να κατασκευάζουν το πιο γρήγορο μοντέλο αυτοκινήτου. 

Little Engineers Academy

Ανάμεσα σε μπαταρίες, μηχανές και χρωματιστές κάρτες μπορεί κανείς να δει τα χαμόγελα τόσο των παιδιών όσο και των γονιών τους που φαίνεται να το διασκεδάζουν εξίσου. 

Η οργάνωσή του ονομάζεται ”Ακαδημία Μικρών Μηχανικών”. Περιλαμβάνει μια σειρά εκπαιδευτικών εργαστηρίων ρομποτικής κατά την διάρκεια των οποίων τα παιδιά μπορούν να μάθουν όχι μόνο να κατασκευάζουν με τα χέρια τους, αλλά και να λύνουν αληθινά προβλήματα.

Μίλησα με τον Μουσταφά για την ζωή του και τις λειτουργίες της οργάνωσής του. 

”Μπορείς να μου μιλήσεις για σένα; 

Σπούδασα ηλεκτρολόγος μηχανικός στην Ιταλία και νομική στην Τουρκία. Έκανα ένα μεταπτυχιακό στην ρομποτική και στην ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών. 

Στην συνέχεια, εργάστηκα σε μια αεροναυπηγική εταιρεία Boeing στις ΗΠΑ σε 3 διαφορετικά μέρη: στο Λος Άντζελες, στη Βοστώνη και στο Σιάτλ. Ύστερα εργάστηκα στην Χιλή και η τελευταία μου δουλειά ήταν στην Γαλλία. Συμμετείχα και σε έρευνες του ΝΑΤΟ. Μετά, γύρισα στην Τουρκία όπου εργάστηκα για την αεροπορία της χώρας. 

Και ύστερα; 

Το 2016 με απέλυσαν, επειδή δεν κάναμε ό,τι μας ζητούσε η κυβέρνηση και ήμουν αντίθετος σε ένα ενδεχόμενο πόλεμο Τουρκίας-Συρίας και αυτό δεν άρεσε στην κυβέρνηση. Έτσι, έχασα την δουλειά μου. Η κυβέρνηση μας χαρακτήρισε τρομοκράτες, τ’ αδέρφια μου πήγαν φυλακή, έχασαν όλοι τις δουλειές τους και ένας αποκλείστηκε από το πανεπιστήμιο… Ο πατέρας μου δεν το άντεξε και πέθανε. Ήταν δύσκολο για εμάς κάτω από την πίεση της κυβέρνησης… Τότε ίδρυσα την οργάνωση ” την Ακαδημία των Μικρών Μηχανικών” πριν από 7 χρόνια. 

Με τους συναδέλφους μου αξιοποιήσαμε την ακαδημαϊκή εργασία στη ανάπτυξη του εγκεφάλου των παιδιών και η οργάνωση έγινε πολύ δημοφιλής στην Τουρκία. Η διδασκαλία μας βασίζεται στο παιχνίδι. Πράγματι, τα παιδιά έχουν μια δουλειά και η δουλειά τους είναι να λύσουν το παιχνίδι. Σ’ αυτά τα παιχνίδια προτείνουμε στα παιδιά παιχνίδια χωρίς φορητούς υπολογιστές, κινητά τηλέφωνα ή οποιασδήποτε μορφής οθόνη που κάνουν κακό σ’ αυτή την ηλικία. 

Little Engineers Academy

Γιατί έφυγες από την Τουρκία;

Ίδρυσα αυτή την οργάνωση στην Τουρκία, όπου έγινε τόσο δημοφιλής και απασχολούσε 20 άτομα. Αφού η κυβέρνηση ζήτησε την συμβουλή μας, μετά μου έστειλαν δικαστική απόφαση που με κατηγορούσε ως τρομοκράτη. Έτσι, αποφάσισα να φύγω. Άρχισα να κολυμπάω από την Τουρκία στις 12 και έφθασα στην Ελλάδα στις 6. Μετά πήγα στην Ιταλία, όπου είχα την ταυτότητα από τότε που σπούδαζα και τελικά έφθασα στην Ολλανδία το 2021, είναι περίπου 15 μήνες από τότε. 

Ήρθα ως πρόσφυγας και πήγα σε μια δομή και μου φαινόταν τόσο περίεργο που περνούσα την ώρα μου στο κρεβάτι και έτσι άρχισα να κάνω μαθήματα στα παιδιά της δομής. Ξεκίνησα εθελοντικά και ήρθα σ’ επαφή με την δήμαρχο της Ουτρέχτης Sharon Dijksma η οποία πραγματικά με βοήθησε. Άρχισα να κάνω μαθήματα σ’ όλη την χώρα και πλέον διδάσκω σε 14 διαφορετικά μέρη της χώρας. Ακόμα και αν εταιρείες υψηλής τεχνολογίας μου δώσουν καλύτερες απολαβές, είμαι ικανοποιημένος με την δουλειά μου, θέλω να κάνω κάτι με παιδιά, γι’ αυτό το επέλεξα. Είναι ένας τρόπος να πω ευχαριστώ στην χώρα.

Πώς λειτουργεί το εργαστήριο σου;

Γενικά, όλες οι εταιρείες ρομποτικής χρησιμοποιούν έτοιμα υλικά και προγράμματα που εξαρτώνται από την οθόνη η οποία κάνει πολύ κακό στα παιδιά σε τόσο μικρή ηλικία. 

Σκοπός μας είναι να δώσουμε στα παιδιά μόνο την μηχανή και την μπαταρία, αφού όλα τα άλλα υλικά υπάρχουν στη φύση και μπορούμε να τα βρούμε εκεί. Για παράδειγμα, κατασκευάζουμε κάποια ρομποτ από ρίζες, πέτρες, κάστανα… Τα παιδιά μπορούν να κάνουν ρομποτική με οτιδήποτε, δεν χρειάζονται επιπλέον υλικά. Και κάνουμε κάτι που θα χρησιμοποιούν στο σπίτι τους, στο αεροπλάνο, στο δωμάτιο τους. 

Τώρα εκπαιδεύουμε 1.000 παιδιά στην Ολλανδία και περισσότερα από 6.000 σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό το πρόγραμμα εκπαίδευσης φθάνει στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Ηνωμένο Βασίλειο, στην Ολλανδία και στην Τουρκία. 

Σκοπός μας είναι να διδάξουμε στα παιδιά πώς να λύνουν προβλήματα, χωρίς κωδικούς και προγράμματα. Οι άνθρωποι βλέπουν τους κωδικούς και τα προγράμματα ως στόχο, αλλά δεν είναι ο στόχος, είναι η ανάπτυξη του εγκεφάλου, τους βοηθάμε να βελιτώνουν τις ικανότητες τους για να λύνουν προβλήματα. Αυτό γιατί στο μέλλον δεν ξέρουμε ποια ζητήματα και ποιες τεχνολογίες θα έχουν να αντιμετωπίσουν, αλλά ξέρουμε ότι θα έχουν προβλήματα στην ζωή τους. Αν είσαι καλός στο να λύνεις τα προβλήματα στην ζωή σου, σε κάθε περίπτωση, όταν είσαι αγχωμένος ή σου ασκούν κριτική οι άλλοι, τότε θα μπορείς να λάβεις τις σωστές αποφάσεις. 

Little Engineers Academy

Translated by Alexia Kapsabeli from the original Mustafa Simsekler and the Little Engineers Academy

 

Πώς οι Ταλιμπάν κατάργησαν τα δικαιώματα των γυναικών στο Αφγανιστάν

by Leticia Cox

Όταν μιλάμε για τους Ταλιμπάν, εννοούμε καταπίεση της γυναίκας, υποβάθμιση της θέσης της και του ρόλου της στην κοινωνία. Όταν μιλάμε για τους Ταλιμπάν, εννοούμε ότι οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση και στην εργασία, αλλά ασχολούνται μόνο με τις δουλειές στο σπίτι και την ανατροφή των παιδιών. Αυτό σημαίνει καταπάτηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων για τις γυναίκες που ζουν με φόβο και χωρίς αξιοπρέπεια.

Η πλειοψηφία στο Αφγανιστάν, μεταξύ αυτών και κάποιοι Ταλιμπάν, δεν πιστεύει πως οι γυναίκες και τα κορίτσια πρέπει να αποκλείονται από την εκπαίδευση, καθώς αυτό θα έχει συνέπειες σ’ όλο το έθνος.

Μετά την ανακοίνωση για την απαγόρευση τους στα πανεπιστήμια, φοιτητές διαμαρτυρήθηκαν για την απόφαση αυτή και πολλοί καθηγητές παραιτήθηκαν.

Μουσουλμανικές χώρες όπως η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, το Πακιστάν και το Κατάρ εξέφρασαν για την θλίψη τους και προέτρεψαν τους Ταλιμπάν να αναιρέσουν την απόφαση.

”Η απόφαση αυτή δεν βασίζεται στην θρησκεία ή στην κουλτούρα” εξηγεί η 26χρονη Husna Jalal πτυχιούχος Πολιτικών Επιστημών από την Καμπούλ.

Η Jalal έφυγε από το Αφγανιστάν πέρυσι τον Αύγουστο, αφού οι Ταλιμπάν πήραν υπό τον έλεγχό τους την Καμπούλ. Η Jalal εργαζόταν για 4 χρόνια στην Καμπούλ, αφού πήρε το πτυχίο της, αλλά όπως πολλές εργαζόμενες Αφγανές γυναίκες, κατάλαβε ότι θα επιβαλλόταν αυστηρή Σαρία σύντομα, μετά την κατάληψη της χώρας από τους Ταλιμπάν.

”Με στεναχωρεί να βλέπω να παραβιάζονται τα θεμελιώδη δικαιώματα των αδερφών μου. Τις είδα να βγαίνουν στον δρόμο ζητώντας ελευθερία και ισότητα και πώς οι δυνάμεις των Ταλιμπάν διέλυσαν με την βία το πλήθος και καταπάτησαν την ελευθερία του λόγου” λέει η Jalal. ”Άνθρωποι από όλο τον κόσμο χρειάζεται να ενώσουν τις φωνές τους για τις αδερφές μου, οι Ταλιμπάν μας έχουν καταστρέψει όλες τις ελπίδες”.

Οι Ταλιμπάν, γνωστοί ως Ταλίμπ, που ήθελαν να τελειώσουν τους πολέμαρχους στο Αφγανιστάν με την αυστηρότερη επιβολή Σαρίας από το 1996 κατέλαβαν την χώρα το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν δια της βίας το 2021.

Εδώ και δεκαετίες η Σαρία είναι ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα θέματα παγκοσμίως. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ)  έχει κρίνει αρκετές υποθέσεις σχετικά με την Σαρία τονίζοντας ότι ”η Σαρία έρχεται σε αντίθεση με θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας”. Μερικές παραδοσιακές πρακτικές οδηγούν στην παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ειδικά στις γυναίκες και στο δικαίωμά τους στην παιδεία.

Όταν ήρθαν οι Ταλιμπάν, κατάργησαν το υπουργείο για την Γυναίκα. Οι γυναίκες σταδιακά απομακρύνθηκαν από τις οθόνες της τηλεόρασης. Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες από διάφορα μαγαζιά κατέληξαν στην ανεργία. Απαγορεύτηκε να απομακρύνονται από το σπίτι τους σε απόσταση 72 χιλιομέτρων χωρίς να συνοδεύονται από κάποιον συγγενή τους. Οι γυναίκες εξαφανίστηκαν από την κοινωνική ζωή.  Οι υπηρεσίες υγείας είναι για αυτές περιορισμένες, οι ευκαιρίες στην εργασία είναι περιορισμένες και έχασαν το δικαίωμα στην παιδεία.

Η πρόσφατη ανακοίνωση των Ταλιμπάν να απαγορεύσουν μέχρι νεωτέρας τις γυναίκες από τα πανεπιστήμια της χώρας είναι μια κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους, όπως ορίζουν διάφορες συμβάσεις παγκοσμίως.

”Το Ισλάμ το αναφέρει ρητά. Το Ισλάμ προτρέπει άνδρες και γυναίκες να αναζητήσουν την γνώση. Όσο για το Κοράνι που αναφέρεται στους ανθρώπους, συμβουλεύει άνδρες και γυναίκες ν’ αποκτήσουν την γνώση, να βρουν την αλήθεια, ν’ αναπτυχθούν και να γίνουν τέλειοι άνθρωποι” δήλωσε ο κάτοχος διδακτορικού διπλώματος στην Ισλαμική Θεολογία Δρ Ali Unsal σε πρόσφατη συνέντευξή του στο  Broken Chalk.

O Δρ. Ali Unsal είναι ένας έμπειρος συγγραφέας, ερευνητής, δάσκαλος και ιεροκήρυκας με γνώσεις στην Ισλαμική Θεολογία και στο Ισλαμικό Δίκαιο. Ο Δρ. Unsal ολοκλήρωσε την διδακτορική του μελέτη στην Ισλαμική Θεολογία και τις μεταπτυχιακές και προπτυχιακές του σπουδές στην Τουρκία. Έχει ζήσει αρκετά χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου εμπλούτισε τις ακαδημαϊκές και επαγγελματικές του γνώσεις, καθώς ήρθε σε επαφή με Μουσουλμάνους και μη μέσω σεμιναρίων, εργαστηρίων, συμβουλευτικής, υπηρεσιών σε τοπική κοινότητα και ακαδημαϊκών κειμένων. Ήταν επικεφαλής του Ινστιτούτου Ισλαμικών και Τουρκικών Σπουδών στο Fairfax στη Βιρτζίνια.

Ο Δρ. Unsal διοργανώνει πάνελ, σεμινάρια και συζητήσεις με ακαδημαϊκούς από διαφόρες χώρες και μιλάει άπταιστα Αγγλικά, Τουρκικά, Αραβικά, Μπαχάσα την γλώσσα της Ινδονησίας και Ταταρικά.

Σύμφωνα με τον Δρ. Unsal, ο Μωάμεθ ενθαρρύνει την εκπαίδευση και την ανατροφή των κοριτσιών, τα οποία ειδικά έχουν δεχθεί πολύ μίσος και έχουν χάσει την πραγματική τους θέση μέσα στην ιστορία. Για παράδειγμα, ένα από τα Χαντίθ αναφέρει: ”Μ’ αυτόν που αναθρέφει δύο κορίτσια μέχρι να ενηλικιωθούν είμαστε μαζί του μέχρι την Ημέρα της Κρίσης” εξηγεί ο Δρ. Unsal.

Η Αΐσα, σύζυγος του Μωμάμεθ, ήταν εξέχουσα προσωπικότητά στην κοινωνία της. Καθένας ερχόταν και μάθαινε από αυτήν ό,τι χρειαζόταν. Στην ιστορία του Ισλάμ οι γυναίκες κατείχαν μια σημαντική θέση στην επιστημονική και πολιτιστική ζωή. Συνεχίζοντας την εκπαίδευση σε μια ανεπίσημη δομή στον ισλαμικό κόσμο και κοντά σ’ έναν δάσκαλο παρά στο σχολείο ήταν πιο εύκολο για τις γυναίκες να διδαχθούν από κάποιον λόγιο στον κοντινό τους κύκλο. Ανάμεσα στους δασκάλους του Taceddin es-Subki, ενός από τους μεγάλους λόγιους του Ισλάμ, που άκουσε και έμαθε Χαντίθ, αναφέρονται 19 γυναίκες. Ο Suyuti έμαθε Χαντίθ από 33, ο Ibn-i Hacer 53 και ο Ibn-i Asakir 80 γυναίκες” δήλωσε ο Δρ. Unsal.

Πέρυσι στις 24 Αυγούστου οι υπουργοί Εξωτερικών των χωρών στην σύνοδο G7 προέτρεψαν τους Ταλιμπάν ν’ άρουν τις απαγορεύσεις στην εκπαίδευση των γυναικών προειδοποιώντας ότι ”οι διακρίσεις βάσει φύλου μπορεί να οδηγήσουν σε έγκλημα κατά της ανθρωπότητας που διώκεται”.

Αρκετά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν πως οι δυνάμεις των Ταλιμπάν έξω από τα πανεπιστήμια στην Καμπούλ, μετά την απαγόρευση, δεν επέτρεπαν στις γυναίκες την είσοδο στα πανεπιστήμια, ενώ άφηναν τους άνδρες να εισέλθουν.

Ο υπουργός Παιδείας, Nida Mohammad  Nadim, πρώην κυβερνήτης, αρχηγός της αστυνομίας και στρατιωτικός ήταν κατά της εκπαίδευσης των γυναικών λέγοντας ότι έρχεται σε αντίθεση με τις αξίες του Ισλάμ και του Αφγανιστάν.

”Κατά την γνώμη μου δεν έχει να κάνει με το Ισλάμ” τονίζει ο Δρ. Unsal. ”Δεν συμφωνεί καθόλου με τις παραδόσεις των Παστούν. Σύμφωνα μ’ αυτές, μια γυναίκα πρέπει να μένει μόνο στο σπίτι, να μαγειρεύει,  να γεννάει παιδιά και να μην βγαίνει έξω, αν δεν χρειάζεται. Αυτό δεν έχει να κάνει με το Ισλάμ. Η σύζυγος του Προφήτη, Χατιτζέ, ήταν μεγάλη επιχειρηματίας. Οι γυναίκες συμμετείχαν σ’ όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής. Στην αγορά, στο τζαμί. O Hz Omer διόρισε μια γυναίκα ονόματι Sifa ως υπεύθυνη να επιβλέπει το μπαζάρ”.

Ο υπουργός Nadim είπε επίσης στα μέσα πως η απαγόρευση είναι απαραίτητη για πολλούς λόγους: αποφεύγεται η επαφή των δύο φύλων στα πανεπιστήμια, οι γυναίκες δεν συμμορφώνονται με τον ενδυματολογικό κώδικα, οι φοιτήτριες πηγαίνουν σ’ άλλες επαρχίες και δεν ζουν με τις οικογένειές τους και οι σπουδές με συγκεκριμένο αντικείμενο και μαθήματα παραβιάζουν τις αρχές του Ισλάμ. Αυτοί οι λόγοι δεν φαίνεται να πείθουν την κοινή γνώμη.

Γιατί οι Ταλιμπάν περιόρισαν την εκπαίδευση των γυναικών; Το Ισλάμ δεν απαγορεύει την εκπαίδευση των γυναικών, άρα γιατί το έκαναν; 

”Κατά την γνώμη μου, δύο είναι οι λόγοι” εξηγεί ο Δρ. Unsal. ”Δεν έχουν εμπειρία στην διακυβέρνηση της χώρας. Δεν μπορούν να αφουγκραστούν σωστά την κοινωνία. Έχουν ακόμα τη νοοτροπία της φυλής τους. Γι’ αυτό κάνουν λάθη και δεν μπορούν να αγκαλιάσουν τους πάντες στην κοινωνία.

Το δεύτερο είναι πως διακατέχονται από άγνοια. Ερμηνεύουν το Ισλάμ βάσει της φυλετικής τους παράδοσης. Δυστυχώς, αυτό έρχεται σ’ αντίθεση με την οικουμενικότητα του Ισλάμ και απέχει πολύ από τις ανάγκες της εποχής μας. Ενεργούν, λοιπόν, με βάση μια ακραία και περιθωριακή ερμηνεία.

Σ’ όλη την χώρα οι Ταλιμπάν έχουν απαγορεύσει τα κορίτσια από το σχολείο μετά την έκτη τάξη, εμπόδισαν τις γυναίκες από την εργασία και τις υποχρέωσαν να φορούν μπούργκα από πάνω μέχρι κάτω σε δημόσιους χώρους. Οι γυναίκες επίσης δεν επιτρέπονται στα πάρκα και στα γυμναστήρια.

Πολλά νέα κορίτσια τραυματίστηκαν, όταν κρατήθηκαν. Μερικές οικογένειες είπαν στα μέσα πως οι κόρες τους έκλαιγαν και δεν μπορούσαν να ησυχάσουν. Νέοι άνθρωποι και οι οικογένειές τους ανησυχούν για το μέλλον τους” δήλωσε ο δρ. Unsal.

”Οι αδερφές μας, οι άνδρες έχουν τα ίδια δικαιώματα, θα ωφεληθούν από τα δικαιώματα, φυσικά μέσα στα πλαίσια που έχουμε ορίσει” ανέφερε ο εκπρόσωπος των Ταλιμπάν Zabihullah Mujahid. Παρά τις αρχικές υποσχέσεις για μια πιο μετριασμένη Σαρία ως προς τα δικαιώματα των γυναικών, εφάρμοσαν την δική τους ερμηνεία για το δίκαιο του Ισλάμ/Σαρία, από τότε που πήραν τον έλεγχο του Αύγουστο του 2021 και η συνέχεια απέδειξε πως οι Ταλιμπάν παραβίασαν τα δικαιώματα των γυναικών”.

 

Επομένως πώς μπορεί η διεθνής κοινότητα να βοηθήσει τις γυναίκες στο Αφγανιστάν;

”Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να σταματήσει να χρηματοδοτεί επιχειρήσεις των Ταλιμπάν. Τα παιδιά από τις οικογένειες των Ταλιμπάν πρέπει να γυρίσουν πίσω στο Αφγανιστάν να σπουδάσουν εκεί, όχι στο εξωτερικό”, λέει η Jalal.

”Οι χορηγίες από το εξωτερικό πρέπει να βρεθούν και μέσω αυτών να ασκήσουν πίεση στους Ταλιμπάν, με διπλωματικές, οικονομικές κυρώσεις, βοήθεια, πολιτική πίεση και οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Πρέπει να το κάνουν αυτό, ώστε να πετύχουν συγκεκριμένες δεσμεύσεις για τα δικαιώματα των γυναικών που θα έχουν νόημα για τις γυναίκες και τα κορίτσια και θα μπορούν να υποστούν έλεγχο” προσθέτει η Jalal.

Σύμφωνα με τον δρ. Unsal, οι κυρώσεις για τις χορηγίες από το εξωτερικό ίσως δεν έχουν αποτέλεσμα. Οι Ταλιμπάν είναι σκληροί. Αυτό που θα μπορούσε να γίνει είναι οι κοινωνίες των Μουσουλμάνων, όπως ο Οργανισμός Ισλαμικής Διάσκεψης ή η Οργάνωση Ισλαμικής Συνεργασίας ή κοινότητες μουσουλμάνων να συνεργαστούν με οργανώσεις για τ’ ανθρώπινα δικαιώματα, ώστε να είναι καλύτερο το αποτέλεσμα.

Οι Ταλιμπάν ενοχλούνται από την κριτική για τις αποφάσεις τους στην κοινωνία και το αίτημα να διορθώσουν τα λάθη τους. Γι’ αυτό, λένε: ”Μην ανακατεύεστε στις εσωτερικές μας υποθέσεις”.

Κάποια διεθνή πανεπιστήμια ή οργανώσεις μπορεί να προσφέρουν ευκαιρίες εκπαίδευσης και δωρεάν διαλέξεις, μαθήματα και διπλώματα.

Κάτι άλλο είναι ότι μερικές χώρες, με τις οποίες οι Ταλιμπάν, όχι από τον Δυτικό κόσμο αλλά από τον Ισλαμικό, μπορούν να συνεργαστούν μπορούν να βοηθήσουν να πέσουν οι τόνοι μέσω των πνευματικών ανθρώπων τους” προτείνει ο δρ. Unsal.

”Οι γυναίκες στο Αφγανιστάν έχουν κουραστεί από τα λόγια και να δημοσιοποιούν τις ιστορίες τους στον ξένο Τύπο και στις οργανώσεις. Νιώθουν πως κανείς δεν θα βοηθήσει ή δεν μπορεί να βοηθήσει” λέει η Jalal.

Η εκπαίδευση είναι ένα διεθνώς αναγνωρισμένο ανθρώπινο δικαίωμα απαραίτητο για την οικονομική ανάπτυξη του Αφγανιστάν και την σταθερότητα. Οι Ταλιμπάν είναι υποχρεωμένοι με βάση το διεθνές δίκαιο και την Παγκόσμια Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να σεβαστούν απόλυτα τα δικαιώματα των γυναικών. Το Αφγανιστάν υπέγραψε την σύμβαση για την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης κατά των γυναικών (CEDAW) το 2003.

Οι Ταλιμπάν δεσμεύονται από τις υποχρεώσεις του Αφγανιστάν με βάση αυτή την σύμβαση που μεταξύ άλλων αναφέρει πως με όλα τα κατάλληλα μέτρα και χωρίς καθυστέρηση πρέπει να εφαρμόσουν μια πολιτική που να εξαλείφει τις διακρίσεις κατά των γυναικών.

Οι γυναίκες τώρα χρειάζονται έναν άνδρα συνοδό, όταν ταξιδεύουν περισσότερο από 48 μίλια ή για βασικές δραστηριότητες, όπως να μπουν σ’ ένα κυβερνητικό κτήριο, να επισκεφθούν τον ιατρό ή να πάρουν ένα ταξί. Έχουν αποκλειστεί από όλα τα επαγγέλματα εκτός από τα ιατρικά και μέχρι την Τετάρτη, από την διδασκαλία. Οι γυναίκες επίσης δεν μπορούν να επισκέπτονται τα δημόσια πάρκα.

Η απαγόρευση των Ταλιμπάν στις γυναίκες και στα κορίτσια για την εκπαίδευση τις καταδίκασε οριστικά σ’ ένα ζοφερό μέλλον χωρίς ευκαιρίες.

”Το μισό της κοινωνίας αποτελείται από άνδρες και το άλλο μισό από γυναίκες. Επομένως, τα κορίτσια έχουν το ίδιο δικαίωμα στην εκπαίδευση με τα αγόρια. Υπάρχουν ζωτικοί ρόλοι που μπορούν να παίξουν οι γυναίκες σ’ όλες τις πτυχές της ζωής. Σε κάποια επαγγέλματα μπορεί να είναι καλύτερες από τους άνδρες”. Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας του Αφγανιστάν, όπως λέει ο δρ. Unsal, είναι μια κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και μια κακοτυχία για το Αφγανιστάν.

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος στην ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Συντάχθηκε από εκπροσώπους με διαφορετικό νομικό και πολιτιστικό υπόβαθρο από όλα τα μέρη του κόσμου και υιοθετήθηκε από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ  στο Παρίσι στις 10 Δεκεμβρίου 1948 (απόφαση Γενικής Συνέλευσης 217Α) ως ένα πρότυπο για όλους τους ανθρώπους και τα έθνη. Έθεσε για πρώτη φορά τα θεμελιώδη δικαιώματα που προστατεύονται παγκοσμίως και μεταφράστηκε σε περισσότερες από 500 γλώσσες. Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είναι ευρέως αναγνωρισμένη και έχει εμπνεύσει για την υιοθέτηση άλλων 7 συμβάσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα που εφαρμόζονται σήμερα επί μονίμου βάσεως σε παγκόσμιο και τοπικό επίπεδο (όλες περιέχουν αναφορά στους προλόγους τους). 

Πηγές: 

https://en.wikipedia.org/wiki/War_in_Afghanistan_(2001–2021)

https://www.pbs.org/newshour/world/talibans-higher-education-minister-defends-ban-on-women-from-universities

https://www.ohchr.org/en/countries/afghanistan

https://www.pbs.org/newshour/world/afghan-women-weep-over-university-ban-as-taliban-begin-enforcement

https://www.bbc.com/news/world-south-asia-11451718

https://www.theguardian.com/global-development/2022/mar/10/robbed-of-hope-afghan-girls-denied-an-education-struggle-with-depression

https://amp.cnn.com/cnn/2021/12/03/asia/afghanistan-taliban-decree-womens-rights-intl/index.html

https://edition.cnn.com/2022/12/20/asia/taliban-bans-women-university-education-intl/index.html

https://www.right-to-education.org/page/campaign

https://www.unesco.org/en/education/right-education/campaign

https://www.hrw.org/news/2021/09/02/how-international-community-can-protect-afghan-women-and-girls

Translated by Alexia Kapsabeli/Αλεξία Καψαμπέλη from the original Taliban’s wicked abolition of women’s rights  in Afghanistan.

Η μαρτυρία του Marcel Voorhoeve ενός ανθρώπου από τον χώρο της παιδείας στην Ολλανδία που εμπνέει 

Συνέντευξη με τον Marcel Voorhoeve τον υπεύθυνο για τους δασκάλους  πρόσφυγες στην Ολλανδία 

Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως δάσκαλος μαθηματικών και φυσικής και αναπληρωτής διευθυντής ενός γυμνασίου, ο Marcel Voorhoeve ίδρυσε την οργάνωση DVDK, δηλαδή τον δάσκαλο πρόσφυγα στην τάξη. 

Σε συνεργασία με την Ολλανδική Ένωση Δασκάλων Μαθηματικών και το Ολλανδικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, οι εθελοντές προσπαθούν να διασφαλίσουν ότι οι δάσκαλοι πρόσφυγες μπορούν να ασκήσουν το επάγγελμά τους στην Ολλανδία. 

Με αφορμή την Ημέρα Παιδείας 2023, το Broken Chalk αποφάσισε να μιλήσει με τον Marcel Voorhoeve για την εμπειρία του, την δημιουργία του DVDK  και τις προτάσεις του σε όσους θέλουν να συμβάλουν στην προώθηση ”της διδασκαλίας από δασκάλους πρόσφυγες.

Μιλήστε μας λίγο για την ζωή σας 

”Γεννήθηκα στο Νότο, στο Μάαστριχτ και τώρα είμαι 67. Σπούδασα στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης μαθηματικά και φυσική. Μετά από 5 χρόνια σπουδών, μπόρεσα να πάρω την άδεια για να διδάξω. Τότε άρχισα να ψάχνω για δουλειά στον χώρο της εκπαίδευσης, που δεν ήταν κάτι εύκολο εκείνη την εποχή. Τελικά, βρήκα στην Ουτρέχτη, έγινα δάσκαλος σε ένα Ρωμαιοκαθολικό σχολείο και άρχισα να διδάσκω φυσική”. 

Μετά, ο Marcel έγινε δάσκαλος μαθηματικών και στα μέσα της δεκαετίας του ’80 με την εξέλιξη των υπολογιστών, άρχισε επίσης να παραδίδει μαθήματα πληροφορικής. Όπως λέει ο ίδιος, τότε είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το εκπαιδευτικό σύστημα, καθώς προέκυψαν νέες ιδέες για την διδασκαλία των μαθηματικών.

”Στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης το τμήμα ανέπτυξε νέες ιδέες για την διδασκαλία των μαθηματικών. Σε αρκετά προγράμματα το σχολείο μας ήταν πειραματικό και ήταν πολύ ενδιαφέρον για εμένα, καθώς μου επέτρεπε να γίνω ένας καλός δάσκαλος. 

Σε πολλές χώρες τα μαθηματικά είναι κάτι που πρέπει να το μάθεις και να το κάνεις, η πράξη είναι το πιο σημαντικό. Αυτή η προσέγγιση δεν βοηθάει πολύ να αναπτύξεις την δική σου σκέψη, κάτι που είναι δυνατό, όταν έχεις χρόνο να δοκιμάσεις πράγματα μόνος σου, προφανώς με την βοήθεια ενός καλού δάσκαλου”. 

Αφού πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ως δάσκαλος, τα τελευταία 15 χρόνια ήταν στην διεύθυνση του σχολείου. Και τα 4 τελευταία χρόνια πριν σταματήσει την δουλειά, δίδασκε στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών στο Άμστερνταμ ως δάσκαλος στο τμήμα εκπαίδευσης. 

Έτσι, γύρισε στην διδασκαλία μαθηματικών, συγκεκριμένα στην στατιστική και στην διδακτική μαθηματικών σε νέους φοιτητές που ήθελαν να γίνουν δάσκαλοι μαθηματικών. 

Πώς σας προέκυψε η ιδέα του DVDK; 

”Σταμάτησα να δουλεύω πριν από 3 χρόνια, περίπου στην αρχή της πανδημίας του κορωνοϊού, αλλά μου άρεσε η δουλειά μου πάρα πολύ. Η σύντροφός μου και εγώ ταξιδεύαμε τότε. Τον Ιανουάριο, μετά τα Χριστούγεννα, σκεφτόμουν τι θα μπορούσα να κάνω. Το να περίμενα το επόμενο ταξίδι δεν με ικανοποιούσε.”

Κάποια στιγμή ο Marcel αποφάσισε να πάει στο Plan Einstein, ένα μέρος που δημιουργήθηκε  από τον δήμο της Ουτρέχτης και την οργάνωση Vluchtelingen Werk Nederland που βοηθάει πρόσφυγες κατά την υποδοχή και την ενσωμάτωση στην πόλη. Μιλώντας με έναν εργαζόμενο, ο Marcel συστήθηκε σ’ έναν Τούρκο πρόσφυγα που ήταν δάσκαλος μαθηματικών στην χώρα του και ήθελε να διδάξει ξανά. Το μόνο πρόβλημα ήταν ότι δεν ήξερε την Ολλανδική γλώσσα, την διδασκαλία μαθηματικών και το σύστημα εκπαίδευσης στην Ολλανδία. 

”Γίναμε φίλοι, τον βοήθησα με την γλώσσα, να καταλάβει το σύστημα εκπαίδευσης. Μετά, μου είπε ότι ήταν μέλος σ’ ένα γκρουπ στο Whatsapp με 100 περίπου δασκάλους μαθηματικών από την Τουρκία που είχαν φύγει από την χώρα τους, επειδή είχαν πρόβλημα με την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και δεν μπορούσαν πια να διδάξουν εκεί”. 

Εκείνη την εποχή, όπως εξηγεί ο Marcel, υπήρχε στην Ολλανδία έλλειψη δασκάλων μαθηματικών. 

Αυτό δημιούργησε μια παράδοξη κατάσταση: σε μια χώρα με όλο και λιγότερους δασκάλους, υπάρχουν αρκετοί πρόσφυγες δάσκαλοι που μπορούν να βοηθήσουν την τοπική κοινωνία και συγχρόνως να ασκήσουν το επάγγελμα που αγαπούν και έχουν επιλέξει. 

Η ιδέα του DVDK προήλθε από αυτό το παράδοξο. Με την βοήθεια του Ιδρύματος Δασκάλων Μαθηματικών στην Ολλανδία και της οργάνωσης VluchtelingenWerk Nederland, ο Marcel άρχισε ένα πρόγραμμα με σκοπό να βοηθήσει τους δασκάλους από το εξωτερικό να γίνουν δάσκαλοι στην Ολλανδία. 

”Θεωρητικά σ’ όλους αυτούς τους πρόσφυγες από την Τουρκία  τους επιτρέπεται να διδάσκουν στα σχολεία μας, καθώς έχουν άδεια άσκησης επαγγέλματος που συμβαδίζει με το Ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα. Παρ’ όλα αυτά,  η γλώσσα φυσικά είναι πρόβλημα, επίσης το Ολλανδικό εκπαιδευτικό σύστημα αλλά και ακόμα ο τρόπος με τον οποίο διδάσκονται τα μαθηματικά στην Ολλανδία διαφέρει πάρα πολύ από ότι στην Τουρκία, το Ιράν ή την Συρία. Ακούσαμε πολλά από δασκάλους μαθηματικών, που δεν ήταν ικανοποιημένοι με τα υπάρχοντα προγράμματα σ’ άλλα πανεπιστήμια και σκεφτήκαμε πως θα μπορούσαμε να έχουμε μια ιδέα για να το κάνουμε καλύτερο”. 

”Κάναμε ένα σχέδιο, το στείλαμε στο υπουργείο Παιδείας για έναν καλά δομημένο τρόπο βοήθειας προς τους πρόσφυγες από το εξωτερικό που θα ξεκινάει από την στιγμή που θα φθάνουν στην Ολλανδία βοηθώντας τους να χρησιμοποιήσουν τα πτυχία τους και όλα τα σχετικά έγγραφα στην Ολλανδία και προετοιμάζοντάς τους να γίνουν δάσκαλοι γρήγορα και αποτελεσματικά”.

Τον Φεβρουάριο του 2022 μια ομάδα 15 δασκάλων, 13 δασκάλων μαθηματικών και 2 πληροφορικής άρχισαν μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Επιστημών στην Ουτρέχτη βάσει της ιδέας του DVDK.

(Φωτογραφία: Δύο δάσκαλοι πληροφορικής παίρνουν οδηγίες από την δασκάλα τους για τον τρόπο διδασκαλίας στο πανεπιστήμιο Vrje στο Άμστερνταμ)

Πώς λειτουργεί το  DVDK στην πράξη;

Σύμφωνα με την εκπαίδευση του DVDK  για την γλώσσα, ο τρόπος διδασκαλίας και το εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα μέρος αυτού που το DVDK αποκαλεί ”Περίοδος 2”

Πράγματι, ο ίδιος τόνισε πως οι πρόσφυγες που έρχονται στην Ολλανδία έχουν μια επιτακτική ανάγκη για μια φάση που θα προωθήσει αυτό τον τύπο της εκπαίδευσης. 

”Αυτοί οι πρόσφυγες που έρχονται στην Ολλανδία πρέπει να ξέρουν την γλώσσα, πριν μπουν στην Περίοδο 2. Εμείς θέλουμε να ξεκινάμε αμέσως ακόμα και πριν εγκριθεί το αίτημά τους.  Στα κέντρα ασύλου δεν τους επιτρέπεται να κάνουν μάθημα ή να διδάσκονται την Ολλανδική γλώσσα. Αυτό είναι τρομερό και αποθαρρυντικό. Φυσικά, υπάρχουν δράσεις, εθελοντές και οργάνωση, αλλά αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει συγκεκριμένη βοήθεια για τους αιτούντες άσυλο δασκάλους. Μια γρήγορη αρχή θα βοηθήσει τους πρόσφυγες δασκάλους να ξεκινήσουν ενθαρρυντικά, να εξερευνήσουν και να αναπτύξουν πράγματα για το μέλλον τους. 

Η ιδέα μας, αυτό που αποκαλούμε Περίοδος 1, είναι όταν ένας δάσκαλος από το εξωτερικό έρχεται στην Ολλανδία, είναι να του προσφέρουμε κάτι. Πιστεύουμε ότι είναι σημαντικό, επειδή δίνει την δυνατότητα να έχουν κίνητρο οι πρόσφυγες να κάνουν καλά πράγματα για τις ζωές τους”. 

(Φωτογραφία: Τον Ιούνιο του 2022 η ομάδα του Κολεγίου  στην Ουτρέχτη και μέλη του DVDK  συγχαίρουν τους συμμετέχοντες στο πρώτο μέρος του προγράμματος)

Επίσης, σύμφωνα με τον Marcel, αυτό που χρειάζεται είναι ο προσανατολισμός για το τι ακριβώς σημαίνει εκπαίδευση στην Ολλανδία, επειδή οι πρόσφυγες ίσως ξέρουν ελάχιστα ή δεν έχουν ιδέα για το τι σημαίνει να είσαι δάσκαλος στην Ολλανδία. 

”Εμείς πιστεύουμε ότι αυτό που είναι πραγματικά σημαντικό είναι η εκμάθηση της γλώσσας. Δημιουργήσαμε μια ιστοσελίδα μέσα από την οποία παρέχουμε μαθήματα ολλανδικής γλώσσας. Επίσης, οι ασκήσεις και το νόημα των μαθημάτων έχουν επαγγελματικό προσανατολισμό, ώστε να υπάρχει σχέση με το επάγγελμα του δασκάλου. Αυτό το σχέδιο έχει αποτέλεσμα και δίνει κίνητρα στους πρόσφυγες. Πολλοί δάσκαλοι στην πραγματικότητα είναι δάσκαλοι από καρδιάς και δίνοντας σ’ αυτούς την δυνατότητα να παρακολουθήσουν αυτά τα μαθήματα είναι ένας τρόπος να τους πεις ότι είναι καλοδεχούμενοι στην χώρα μας και στην εκπαιδευτική κοινότητα και ότι θέλουμε να τους βοηθήσουμε”.

Σ’ αυτό το πλαίσιο το DVDK είναι η μοναδική οργάνωση στην χώρα που ανέπτυξε τέτοιες ιδέες και υλικό την πρώτη περίοδο. 

Στο τέλος, ο Marcel μας εξήγησε για την εκπαίδευση στην τρίτη περίοδο. Σ’ αυτό το τελευταίο μέρος, αρχίζει η πράξη, όταν οι δάσκαλοι των μαθηματικών αρχίζουν να έχουν την πρώτη δουλειά τους, ενώ ακόμα χρειάζεται πολλή εκπαίδευση. 

”Ακόμα και όταν με την γλώσσα είμαστε εντάξει, ακόμα κι όταν με τον τρόπο διδασκαλίας είμαστε εντάξει, ο δάσκαλος θα πρέπει να προσαρμοσθεί στο περιβάλλον του νέου σχολείου και χρειάζεται πολλή βοήθεια. Ειδικά, στην γλώσσα, για παράδειγμα διορθώσεις στα emails και στα γράμματα, στο σχέδιο για ασκήσεις ή στο τεστ για τους μαθητές”. 

Αν έπρεπε να δώσετε κάποια συμβουλή σε άλλους ανθρώπους από τον χώρο της παιδείας, ποιες είναι οι βασικές δυσκολίες και πώς γίνεται αυτό; 

”Αρκετά πράγματα. Κατ’ αρχάς, οι συμμετέχοντες πρέπει να αφιερώσουν πολύ χρόνο, κάτι που είναι δυνατό, όταν πιστεύεις πραγματικά στην ιδέα και όταν έχεις μια ομάδα ανθρώπων και οργανώσεων που επίσης πιστεύουν στην ιδέα. Είναι ακόμα σημαντικό να υπάρχει καλή συνεργασία. Μπορώ να πω ότι με ανθρώπους που είναι τώρα στο πρόγραμμα, έχουμε γίνε κατά κάποιο τρόπο φίλοι. Αυτό βοηθάει στις δύσκολες και στις εύκολες στιγμές που έχει πάντα ένα πρόγραμμα. 

Δεύτερον, το DVDK εξέτασε αν η δομή του προγράμματος μπορεί να εφαρμοστεί και σ’ άλλους τομείς. Βρήκαμε πως δάσκαλοι φυσικής, χημείας, τεχνολογίας και πληροφορικής εξαιτίας της έλλειψης δασκάλων χρειάζονται επίσης δημιουργικές ιδέες, για να βρουν νέους δασκάλους. Αυτοί έχουν σκοπό να επικοινωνήσουν και αυτό σημαίνει ότι το DVDK θα επεκτείνει την δράση του και θα συμβάλει στο να αυξηθεί ο αριθμός των καλών δασκάλων. Αυτό είναι ένα παράδειγμα της πολιτικής μας: να περιλάβει όσο περισσότερες οργανώσεις και συμμετέχοντες με σκοπό να είναι διαθέσιμοι όσο περισσότεροι ειδικοί. Τρίτον, υπάρχουν πολλοί ειδικοί διαθέσιμοι. Ειδικοί στην διδασκαλία της γλώσσας, στην διδασκαλία μαθηματικών ιδιαίτερα για δασκάλους, στην εκπαίδευση δασκάλων από το εξωτερικό. Το DVDK είναι ικανοποιημένο με την συμβολή των πανεπιστημίων και μάλιστα με το Κολλέγιο της Ουτρέχτης που εκπαίδευσε το πρώτο μας γκρουπ. Και τώρα περιμένουμε από το υπουργείο Παιδείας. Οι προσπάθειές μας είχαν ως αποτέλεσμα να δεσμευθεί ο νέος μας υπουργός για μια δομημένη προσέγγιση και για τις οικονομικές ανάγκες. Η εθελοντική εργασία μας συνεχίζεται .”

(Φωτογραφία: Η ομάδα των 15 δασκάλων προσφύγων που άρχισαν μαθήματα στο Κολέγιο της Ουτρέχτης τον Φεβρουάριο του 2022)

Translated by Alexia Kapsabeli/ Αλεξία Καψαμπέλη from the original The testimony of  Marcel Voorhoeve, an inspiring man operating in the education field in the Netherlands.

La ley tailandesa de “lèse-majesté” viola los derechos humanos de los jóvenes

Escrito por Leticia Cox

El 28 de marzo de 2023, la policía arrestó a Thanalop “Yok” Phalanchai, una activista estudiantil de 15 años, acusada de difamar a la monarquía. Yok está detenida en custodia preventiva en el Centro de Capacitación Profesional Juvenil Ban Pranee del Ministerio de Justicia para Niñas en la provincia de Nakhon Pathom, al oeste de Bangkok. Enfrenta hasta 15 años de prisión.

Yok está acusada de violar el artículo 112 del código penal de Tailandia, que prohíbe difamar e insultar a la monarquía, durante una manifestación en octubre de 2022 frente al Ayuntamiento de Bangkok.

Imagen de Leticia Cox

¿Por qué Tailandia tiene esta ley?

El monarca tiene un estatus elevado en la sociedad tailandesa. El difunto rey Bhumibol Adulyadej, quien murió en octubre de 2016, fue venerado casi como una divinidad, a veces tratado como un ser divino.

El hijo de Adulyadej, el rey Maha Vajiralongkorn, no goza de la misma popularidad y ha reinado desde la muerte de su padre, ejerciendo un poder limitado desde diciembre de 2016. Es el jefe de Estado, asistido en sus funciones por el Consejo Privado de Tailandia, pero aún mantiene un estatus sagrado en el país.

Hoy en día, Tailandia es una monarquía constitucional con una forma de gobierno democrática. El monarca reina pero no gobierna.

En mayo de 2014, los militares -en gran parte monárquico- derrocaron al gobierno civil.. El primer ministro tailandés, Prayuth Chan-ocha, ha destacado que la ley de lèse-majesté es necesaria para proteger a la realeza.

En noviembre de 2020, el primer ministro Prayut instruyó a las autoridades a utilizar todas las leyes contra los manifestantes a favor de la democracia, restableciendo los procesos por lèse-majesté según el artículo 112 del código penal después de una pausa de tres años.

Según los Abogados Tailandeses por los Derechos Humanos, al menos 1.895 personas han sido objeto de diversas acusaciones penales por su participación en manifestaciones desde 2020.

Entre estas personas, al menos 237 han sido acusadas de lèse-majesté por acciones en protestas pro democracia o comentarios en redes sociales, incluidos 18 niños.

Además, realizar comentarios críticos u ofensivos sobre la monarquía es un delito grave según la Ley de Delitos Informáticos Relacionados con la Computadora de 2560. Desde entonces, las autoridades han acusado a algunos activistas políticos de traición según el artículo 116 del código penal.

La interpretación judicial de los delitos de lèse-majesté parece variar según las interpretaciones de diferentes tribunales, lo que hace que las condenas sean arbitrarias y, a veces, vayan más allá de lo estipulado por la ley. En septiembre de 2022, el Tribunal Penal del Sur de Bangkok condenó a Jatuporn Sae-Ung a tres años de prisión por cargos de lèse-majesté por llevar un vestido nacional tailandés en una protesta a favor de la democracia en un contexto que las autoridades afirmaron que se hizo para burlarse de la reina Suthida.

Democratic Labor Organization Asking the government to help bail political prisoners. Photo by Prachatai

Mantener a Yok acusada de lèse-majesté en detención preventiva viola sus derechos según el derecho internacional de los derechos humanos. Según el artículo 2.2 de la Convención sobre los Derechos del Niño, los Estados Parte deben tomar todas las medidas apropiadas para garantizar que un niño, es decir, cualquier persona menor de 18 años, esté protegido contra todo castigo por expresar su opinión.

El Pacto Internacional de Derechos Civiles y Políticos (PIDCP), al cual Tailandia se ha adherido, también promueve la libertad bajo fianza para los acusados en procesos penales. El artículo 9 establece: “No deberá ser la regla general que las personas en espera de juicio sean detenidas en custodia, pero la liberación puede estar sujeta a garantías de comparecer en juicio”.

Aquellos cuyos cargos no hayan sido retirados deben ser juzgados sin demoras indebidas.

“El gobierno tailandés debería permitir la expresión pacífica de opiniones políticas, incluyendo preguntas sobre la monarquía”, dijo el director de Human Rights Watch. “Las autoridades tailandesas deberían colaborar con especialistas de las Naciones Unidas y otros para enmendar la ley de lèse-majesté y que cumpla con los estándares internacionales de derechos humanos”.

El caso de Yok no es un incidente aislado. En 2020, un niño de 16 años fue acusado penalmente bajo la misma ley después de que se le acusara de vestirse de manera similar al rey Maha Vajiralongkorn y mostrar palabras ofensivas en su cuerpo.

En enero de 2021, el Tribunal Penal de Bangkok condenó a un exfuncionario civil de 65 años a una pena de prisión de 43 años y seis meses, la sentencia más severa del país por insultar a la monarquía.

En junio de 2022, tres personas influyentes tailandeses fueron arrestadas por insultar a la familia real en una campaña de video publicada en TikTok.

En marzo de 2023, un hombre fue condenado a tres años de prisión por vender calendarios a través de una página de Facebook que las autoridades consideraron que violaba la ley de lèse-majesté. El calendario presentaba ilustraciones de un pato amarillo, símbolo del movimiento de protesta en Tailandia.

La ley de lèse-majesté de Tailandia, que prohíbe cualquier ofensa contra la dignidad de la monarquía, es una de las más draconianas del mundo.

El informe reciente de Amnistía Internacional “Estamos reclamando nuestro futuro” informó sobre cómo los niños en Tailandia se enfrentan a  una amplia gama de graves repercusiones por participar en manifestaciones masivas, incluyendo la ilegalización de sus actividades y la intimidación por parte de la policía.

El informe pide a las autoridades tailandesas a retirar todos los cargos contra los manifestantes infantiles pacíficos, poner fin a todas las formas de intimidación y vigilancia, y enmendar las leyes para negar el derecho de los niños a protestar y garantizar que se ajusten a la ley y los estándares internacionales de derechos humanos.

Artículos relacionados y referencias:

https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/convention-rights-child

https://www.ohchr.org/en/instruments-mechanisms/instruments/international-covenant-civil-and-political-rights

https://www2.ohchr.org/english/bodies/hrc/docs/gc34.pdf

https://www.amnesty.org/en/documents/asa39/6336/2023/en/

https://www.reuters.com/article/uk-thailand-king-insult-idUKKBN29O15B

https://asia.nikkei.com/Politics/Turbulent-Thailand/Thai-woman-sentenced-to-43-years-in-jail-for-lese-majeste

https://www.insider.com/influencers-arrested-thailand-insulting-royal-family-lese-majeste-2022-6

https://www.insider.com/thailand-king-maha-vajiralongkorn-everything-we-know-2019-8#maha-vajiralongkorn-bodindradebayavarangkun-was-born-in-1952-as-the-second-child-and-only-son-of-then-king-bhumibol-and-his-wife-queen-sirikit-3

https://www.bbc.com/news/world-asia-29628191

Translated from the original Thai ‘lèse-majesté law’ violates youth human rights

L’histoire de Neslihan Ozcan Sahin : Après toutes ses difficultés, une enseignante réfugiée recommence à enseigner.

Écrit par Georgette Schönberger

Neslihan est une réfugiée de Turquie qui est venue aux Pays-Bas pour construire une nouvelle vie avec son mari et ses deux enfants.

En août 2018, Neslihan a laissé derrière elle sa vie en Turquie et s’est réfugiée en Grèce. Elle y a passé trois mois avant de venir aux Pays-Bas. Elle a vécu avec sa famille dans un logement social à Amstelveen pendant quelques années. Elle a vécu avec sa famille pendant 19 mois dans différents centres d’hébergement d’urgence (AZC) à travers les Pays-Bas. “Je connais les Pays-Bas mieux qu’un Néerlandais ordinaire”, affirme Neslihan.

En Turquie, Neslihan a longtemps travaillé comme professeur de chimie, de physique et de biologie. Elle était impatiente de recommencer à enseigner lorsqu’elle est arrivée aux Pays-Bas. Heureusement, il n’a pas été difficile de trouver un emploi. Grâce au projet “Statushouders voor de Klas”, elle a appris le fonctionnement du système scolaire néerlandais, ce qui lui a permis de décrocher un stage. En outre, Neslihan a travaillé comme bénévole dans une école. Elle a travaillé comme assistante technique au lycée Apollo d’Amsterdam. Dans cette même école, elle a pu évoluer et, après un certain temps, elle a été autorisée à enseigner deux jours par semaine. L’année suivante, elle ne travaillera plus qu’en tant qu’assistante, mais en tant qu’enseignante.

Pourquoi avez-vous décidé de devenir enseignante à l’époque ?

“J’aime enseigner ; je ne vois pas cela comme un travail, car c’est une passion pour moi.” Cela fait maintenant 18 ans qu’elle enseigne et elle aime toujours autant son métier. Après avoir terminé ses études, elle a tout de suite commencé à enseigner. Elle a choisi d’enseigner la chimie, la physique et la biologie parce qu’elle avait les meilleures notes dans ces trois matières et qu’elle les trouvait amusantes.

Pourquoi avez-vous décidé de venir aux Pays-Bas ?

“Nous avons lu sur Internet et dans les journaux et nous avons souvent entendu dire qu’aux Pays-Bas, les gens sont libres et peuvent partager leurs opinions ou leurs idées. Malheureusement, ce n’est pas le cas en Turquie, où l’on n’est pas libre et où l’on ne peut pas dire ce que l’on veut. Même les enfants vont souvent en prison pour avoir révélé leurs opinions”. Pour cette raison, le frère et la sœur de Neslihan sont également venus aux Pays-Bas avec leur famille. Neslihan voit sa famille chaque semaine.

Quelles difficultés avez-vous rencontrées en arrivant aux Pays-Bas ?

Neslihan est une réfugiée politique et elle était considérée comme une terroriste dans son propre pays en raison de ses opinions. Avec toute sa famille, elle a dû fuir la Turquie par bateau. Le voyage jusqu’aux Pays-Bas a été éprouvant. Elle a dû payer beaucoup d’argent et négocier avec des passeurs, ce qui peut être très dangereux.

En outre, Neslihan voulait apprendre le néerlandais, ce qui s’est avéré assez difficile au début. Comme elle n’était pas obligée de s’intégrer à l’époque, elle n’a pas pu suivre de cours de néerlandais gratuits pendant son séjour à l’AZC. Elle a toutefois appris quelques notions de néerlandais grâce à des amis et des bénévoles de l’AZC. Elle en est très reconnaissante. Neslihan voulait s’intégrer et s’assimiler, et sa compréhension de la langue était donc fondamentale. Après une longue lutte, elle a finalement réussi à emprunter de l’argent, ce qui lui a permis de participer à un cours.

De temps en temps, elle a encore des difficultés avec la langue néerlandaise, en particulier avec le “er” et les différentes prépositions qu’elle trouve difficiles. En outre, elle ne comprend pas encore certaines expressions néerlandaises, mais elle pense que cela finira par s’arranger.

Quelles sont les différences entre les systèmes scolaires turc et néerlandais ?

“À mon avis, il n’y a pas tant de différences. Bien sûr, certaines choses sont assez similaires. Par exemple, les adolescents ne sont que des adolescents et se comportent de la même manière à certains égards, mais aux Pays-Bas, les élèves ont toujours la possibilité de passer à un autre niveau grâce aux différents niveaux scolaires. Par conséquent, le système néerlandais est mieux, car cette opportunité leur est offerte”.

Neslihan explique qu’en Turquie, il n’y a qu’un seul niveau et que chaque élève doit apprendre les mêmes matières et passer le même examen. Si le niveau est trop élevé, il n’y a pas d’autre possibilité de continuer à étudier, ce qui explique pourquoi de nombreux jeunes abandonnent l’école.

Une autre grande différence est qu’il y a peu de hiérarchie aux Pays-Bas. “Mon directeur et mon chef d’équipe sont simplement mes collègues. Nous sommes considérés et traités de la même manière. Je peux les appeler par leur nom. En Turquie, il faut s’adresser à tout le monde par monsieur ou madame. Je ne veux plus de hiérarchie en Turquie ; j’aimerais que cela change”.

Y a-t-il quelque chose que vous aimeriez partager ?

“J’aimerais dire que nous sommes tous des personnes qui peuvent vivre ensemble ; il suffit de se respecter les uns les autres. Il faut traiter tout le monde avec respect et créer une atmosphère sûre et plaisante. Nous sommes venus ici pour notre liberté et la Hollande nous a donné de nombreux droits. Par conséquent, vous devez faire quelque chose pour les Pays-Bas ; vous devez utiliser vos compétences pour aider le pays et vous intégrer. Le premier pas est facile à faire : dire bonjour à ses voisins, par exemple, ou simplement discuter avec quelqu’un et être gentil.”

Neslihan tient également à rappeler que de nombreuses personnes sont encore menacées en Turquie ou oubliées en prison. Vous pouvez toujours faire quelque chose pour eux, par exemple en partageant quelque chose sur Twitter ou en en parlant.

 

Traduit par Laura Goubran

Translated form the original Story of Neslihan Ozcan Sahin: After all her struggle, a refugee teacher begins to teach again.

Mustaka Simsekler és a “Litte Engineers Academy”

Interjú egy inspiráló törökországi fiatalemberrel az oktatás területén való részvételéről.

Egy kulturális központban vagyunk Utrecht városában, Hollandiában.

Mustafa Simseklert körülbelül húsz, három és tíz év közötti gyerek és szülei veszik körül. Mindössze egy óra alatt, az oktatási robotikai workshop keretében, célja, hogy megtanítsa őket a
„leggyorsabb autómodell” megépítésére.

Akkumulátorok, motorok és színes kártyák halmaza közepette tisztán észrevehető ezeknek a gyerekeknek és szüleiknek a mosolya, akik szinte ugyannyira élvezik, mint gyerekeik.

Little Engineers Academy

Szervezete a „Little Engineers Academy” nevet viseli. Ez különböző robotikai workshopok sorozatából áll, amelyek során a gyerekek nemcsak kézi és gyártási készségeiket fejleszthetik, hanem problémamegoldó képességeiket is.

Beszélgetésünk során érdeklődtünk Mustafa története és szervezete iránt.

Tudnál mesélni a hátteredről?

„Olaszországban tanultam elektro- és elektronikai mérnökségi szakon, majd Törökországban szereztem egy jogi alapdiplomát. Mesterképzést is végeztem robotikából és gyermekagyfejlesztésből.

Aztán a Boeing repülőgépgyártó cégnél dolgoztam az Egyesült Államokban, három különböző helyen: Los Angelesben, Bostonban és Seattle-ben. Ezután Chilében dolgoztam, majd legutoljára
Franciaországban, ahol a NATO-nál dolgoztam kutatással. Végül visszatértem Törökországba, ahol szintén a török légierőnél dolgoztam.”

Mi történt eztkövetően?

2016-ban kirúgtak, mert nem teljesítettük, amit a kormány kért. Valamint, elleneztem a török- szír lehetséges háborút, ami nem egyezett a kormány propagandájával. A kormány elkezdett terroristáknak beállítani minket: a bátyáim börtönbe kerültek, mindannyian elvesztették a munkájukat, és egyiküket kitiltották az egyetemről. Édespám nem bírta a nyomást, és meghalt. Nehéz volt nekünk, ezért, abban a pillanatban alapítottam meg ezt a céget, a “Little Engineer Academyt” 7 éve.

Kollégáimmal nyomon követtük a gyerekek agyi fejlődésével kapcsolatos kutatásokat, ami híressé tette a cégünket Törökországban. Edzéseinket a „játékra” alapozzuk. Valójában a gyerekeknek is van munkájuk, és az ő feladatuk egy játék megoldása. Ezeken a workshopokon laptop és telefon nélküli játékokat ajánlunk gyerekeknek, mert ezek nagyon károsak kisgyermekkorban.

Little Engineers Academy

Miért kellett elmenekülnie Törökországból?

Ezt a céget Törökországban alapítottam, ahol olyan híressé vált, hogy közel 20 kollégánk volt. Egy idő után azonban a török kormány tanácsot kért tőlünk, majd ezután 6 évre ítéltek, terroristának tartottak.

Szóval, egy nap úgy döntöttem, hogy elmenekülök, 12 órakor elkezdtem úszni Törökországból, és 6 órakor Görögországban voltam.

Majd elmentem Olaszországba, mert volt egy személyi igazolványom a tanulmányi időszakból, végül Hollandiába kerültem, 2021-ben, közel 15 hónapja.

Menekültként jöttem ide, és egy táborban voltam, és akkoriban olyan értelmetlennek tűnt számomra, hogy az összes időt ágyban töltesem, ezért elkezdtem leckéket adni a táborban lévő gyerekeknek. Elkezdtem önkénteskedni munkát, valamint akkoriban kapcsolatba léptem Sharon Dijksmával, Utrecht polgármesterével is, aki valóban segített támogatást találni. Hollandiában kezdtem órákat tartani, jelenleg pedig az ország 14 különböző pontján tartok órákat. Még ha más high-tech cégek is ajánlottak volna magasabb fizetést, nagyon elégedett vagyok a munkámmal, szeretnék valamit a gyerekekkel foglalkozni, ezért választottam ezt az utat. Ez is egy módja volt annak, hogy köszönetet mondjak ennek az országnak.

Hogyan működnek a workshopjaid?

Általánosságban, az összes robotgyártó cég kész anyagokat használ, kész programokat old meg, és mindegyik olyan képernyőkre van utalva, amelyek már nagyon korán károsak a gyerekekre.

Célunk, hogy a gyerekeknek csak a motort és az akkumulátorokat adjuk, hiszen az összes többi anyag a természetből származik és mindenhol megtalálható. Gyökerekből, kövekből, gesztenyékből készítünk például néhány robotot… A gyerekek mindenből tudnak robotot építeni, nincs szükségük extra anyagokra. A fókuszunk olyan projektek végehezvitele, amit a gyerekek valóban használni fognak otthonaikban, repülőgépeikben, hálószoba lámpáiban…

Jelenleg 1000 gyermeket képeztünk ki Hollandiában és több mint 6000 gyermeket a világon. Ez az oktatási program az Egyesült Államokban, az Egyesült Királyságban, Hollandiában és Törökországban működik.

Célunk az, hogy megtanítsuk őket a problémák megoldására, nem a kódolásra vagy programozásra. Az emberek a kódolást vagy a programozást célnak tekintik, de nem ez a cél, hanem az agy fejlesztése, ami segíti őket a problémamegoldó képesség fejlesztésében. Ez azért van így, mert nem tudjuk, hogy a jövőben milyen problémákkal és technológiákkal kell szembenézniük, de tudjuk, hogy lesznek problémák az életükben…

Little Engineers Academy

By Serena Lucia Bassi

Translated by Anna Gruber from the original Mustafa Simsekler and the Little Engineers Academy.