4 Cadetten Die Hun Leven Verloren Omdat Ze Hun Land Diende

Introductie

Sinds 15 juli 2016 is niets meer hetzelfde geweest in Turkije. 15 juli 2016 markeert de mislukte couppoging tegen president Recep Erdogan en zijn parlement. Er zijn veel speculaties dat de couppoging door de president zelf is beraamd, maar de belangrijkste groep mensen die de schuld op zich neemt, zijn aanhangers van  de Gülen-beweging. Op 15 juli 2016 werden duizenden mensen gearresteerd en gevangengenomen, verloren nog meer mensen hun baan, en die nacht stierven honderden mensen.[1]

Meer dan 400 voormalige studenten, ook wel cadetten, van de Turkse Air Force Academy zijn beschuldigd van deelname aan de couppoging. Ongeveer 250 van hen zitten nog steeds in de gevangenis met een levenslange gevangenisstraf.[2] Dit artikel geeft informatie over vier specifieke gevallen van jonge cadetten die hun leven verloren na de couppoging.

 

Het verhaal van Murat Tekin and Ragip Katran – Jonge levens onder vreselijke invloed

Op de avond van de couppoging werd de 21-jarige Murat Tekin, die vijf jaar aan de Işıklar Military High School in Bursa had gestudeerd en zich het jaar voor de couppoging had ingeschreven aan de Turkse Air Force Academy in Istanbul,  samen andere cadetten door hun commandanten gestationeerd op de Bosporusbrug van Istanbul. Hoewel de cadetten die nacht op de brug waren, wist geen van hen wat er ging gebeuren. Niet veel later werden ze aangevallen door een menigte die een einde wilde maken aan de couppoging, en militairen wilden straffen. Twee van de cadetten werden gedood, terwijl tientallen anderen gewond raakten. Murat Tekin werd op brute wijze vermoord: zijn keel werd doorgesneden en zijn lichaam werd doodgeschopt. Ragip Katran was die nacht ook slachtoffer van al het geweld en werd ook op brute wijze vermoord.

De zus van Murat, Mehtap, heeft een video van de laatste momenten van haar broer op Twitter gedeeld met de woorden: “Kijk dit, ik kan het niet.” Op de video is te zien hoe Murat in een plas bloed ligt, terwijl tientallen mensen zijn lichaam vervloeken. De video werd door Twitter van het online platform verwijderd, omdat de video te heftig is. Dit zal echter niets veranderen aan het feit dat een onschuldige, veelbelovende jonge man zijn leven verloor op een gruwelijke manier.[3] De cadetten wisten niet wat de werkelijke situatie in het land was, en betaalden met hun leven.

Op dit moment zitten, aan de ene kant, meer dan 250 cadetten door Erdogan in de gevangenis met een levenslange gevangenisstraf, op de grond dat zij een couppoging hebben gepleegd. Aan de andere kant, heeft een menigte op 15 juli 2016 cadetten aangevallen en zijn er zelfs twee cadetten vermoord, omdat ze ervan verdacht werden Erdogan en zijn ideeën te beschermen.

 

Het verhaal van Yusuf Kurt

Voormalig cadet Yusuf Kurt maakte ook deel uit van de gebeurtenissen die plaatsvonden op de Bosporusbrug in Istanbul op 15 juli 2016. Hoewel Yusuf die nacht niet werd gedood, werd hij wel tot een levenslange gevangenisstraf veroordeeld. Echter, na vier jaar vast te hebben gezeten, werd hij in 2020 vrijgelaten vanwege zijn verslechterde gezondheid. Yusuf leed aan botkanker en tien maanden na zijn vrijlating is hij overleden. De moeder van een van Yusuf’s medecadetten beweert dat de cadetten niet wisten dat er een couppoging aan de gang was.[4]

 

De vierde cadet

Twee weken geleden beroofde een voormalig medecadet zichzelf van het leven, omdat hij de last niet meer kon dragen. Hij was getuige geweest van alles wat er die nacht op 15 juli 2016 was gebeurd. Bovendien was hij dgevangengenomen en vrijgelaten, jarenlang vervolgd door onterechte beschuldigen, en zit zijn broer in de gevangenis. Hij kon dit alles niet meer verdragen en besloot daarom om een einde aan alles te maken.

 

Conclusie

Ondanks talloze oproepen aan de VN-commissie voor de Rechten van de Mens en hun beslissing dat de cadetten tijdelijk moeten worden vrijgelaten, accepteert Erdogan geen enkel bevel dat niet door hemzelf is gegeven. Dit artikel besprak slechts vier specifieke gevallen van jonge cadetten die hun leven verloren, maar het grotere plaatje laat zien hoe duizenden hun baan verloren, of gedwongen werden hun land te verlaten en een nieuw leven te zoeken.

Namens Broken Chalk wil ik zeggen dat de schuldigen juridische gevolgen moeten ondervinden. Voorts dringt Broken Chalk erop aan dat derden, die zich buiten Turkije bevinden, onmiddellijk handelen, omdat het recht op vrijheid een van de meest belangrijke mensenrechten is. Zoals Herbert Hoover ooit zei: “Vrijheid is het open venster waardoor het zonlicht van de menselijke geest en de menselijke waardigheid stroomt.” Zonder vrijheid gaat de menselijke ziel verloren.

 

Geschreven door Ivan Evstatiev

Vertaald door Asha Ouni

 

Sources:

[1]  Reporter, G. S. (2017, July 15). Turkey sacks more than 7,000 civil servants one year on from failed coup. The Guardian. Retrieved May 31, 2022, from https://www.theguardian.com/world/2017/jul/15/turkey-sacks-over-7000-civil-servants-for-alleged-links-to-terror-groups.

[2] R.A. (2022, May 17). Ridvan A. on LinkedIn: I am aware LinkedIn is supposed to be used for business inquiries, [LinkedIn post]. LinkedIn. https://www.linkedin.com/feed/update/urn:li:activity:6932233850878087168/.

[3] T. (2018, January 14). [VIDEO] Sister releases video of last moments of 21-year-old air force cadet murdered on night of coup attempt | Turkey Purge. Turkeypurge.Com. Retrieved May 31, 2022, from https://turkeypurge.com/video-sister-releases-video-last-moments-21-year-old-air-force-cadet-murdered-night-coup-attempt.

[4] S. (2021, January 28). Air force cadet sentenced to life in prison succumbs to bone cancer: report. Stockholm Center for Freedom. Retrieved May 31, 2022, from https://stockholmcf.org/air-force-cadet-sentenced-to-life-in-prison-succumbs-to-bone-cancer-report/.

Verhaal van Melek Kaymaz: Na alle strijd begint een gevluchte leraar les te geven.

Melek Kaymaz is een vluchteling uit Turkije en werkt momenteel als wiskundedocent in een internationale middelbare school in Amsterdam. Daar geeft ze les in het Nederlands aan de mavo, havo en de vwo.  

 

Hoe ben je in Nederland terechtgekomen? Melek is samen met haar man uit Turkije gevlucht. Voordat ze naar Nederland zijn gekomen, woonden ze drie jaar in Irak, waar Melek als wiskunde docente werkte. Toen Melek zwanger raakte, wisten ze dat de terugkeer naar Turkije en het verblijf in Irak geen opties meer waren. Ze wilden iets doen voor hun dochter, voor een betere toekomst. In eerste instantie hadden ze geen idee waar ze heen konden, zo vertelde Melek: “We hadden geen visa voor een Europees land en ook geen ‘green card’ om naar Amerika te verhuizen”. Na wat zoeken op het internet kwamen ze erachter dat Nederland een land is waar vluchtelingen worden opgenomen, waar ze hulp kunnen krijgen en waar ze vrij zijn. “Vrijheid, dat is heel belangrijk voor mij, daarom zijn we gekomen”. Nu woont Melek samen met haar man al vijf jaar in Nederland. 

“Deze stap was enorm en in het begin had ik het heel moeilijk, ik had geen idee wat het betekende om in Nederland te wonen. Ik kende de taal nog niet en wist niks van de Nederlandse cultuur”. Ook zijn haar man en Melek alleen naar Nederland gekomen, ze hebben namelijk geen familieleden of kennis die in Nederland wonen. 

 

Waarom ben je wiskundedocent geworden?

“Toen ik klein was, was het niet mijn droom om wiskunde docent te worden. Op latere leeftijd moest ik toch een keuze maken, welke richting ik op wilde gaan. Ik wist dat ik van wiskunde hou. Ik zie wiskunde als een soort spel of puzzel dat ik wil oplossen. Daarnaast wist ik ook dat ik graag wiskunde aan andere mensen wiskunde bijbreng. Vaak moest ik dingen aan mijn broertjes of familie uitleggen en dit vond ik eigenlijk wel leuk. Daarom was de keuze om wiskunde docent te worden, een hele goede keuze”. 

 

Welke uitdaging heb jij ondervonden?

Toen Melek en haar man naar Nederland zijn gekomen, moesten ze van nul af aan beginnen. Ze hadden geen idee van de Nederlandse taal of cultuur. In een AZC in Amsterdam heeft Melek zichzelf de basis van de Nederlandse taal bijgebracht met behulp van een boek dat ze daar kon krijgen. In het AZC woonde ze uiteindelijk 10 maanden met haar man en haar net geboren dochter. Nu woont ze in een huis met haar familie in Amsterdam Zuidoost. Om haar Nederlands te verbeteren heeft ze een gratis cursus gevolgd die aangeboden werd door de gemeente Amsterdam. Ook heeft ze het ‘Oriëntatietraject Statushouders voor de Klas’ aan de Hogeschool van Amsterdam afgelegd. Door dit traject heeft ze niet alleen de Nederlandse taal onder de knie gekregen, maar kreeg ze ook les over het Nederlandse onderwijssysteem en heeft ze daarmee een stage kunnen krijgen op een middelbare school. 

 

Nu werkt ze nog steeds op dezelfde middelbare school als wiskundedocent. Dit proces klinkt makkelijker dan het was. Melek vertelde ons dat ze het onwijs lastig vond om in eerste instantie een baan als docent te vinden. Zo heeft ze voor meer dan 40 scholen gesolliciteerd waarvan er maar 5 scholen een reactie terug stuurden. Uiteindelijk had ze de keuze uit twee scholen. Ze vond het heel jammer dat sommige scholen helemaal niet hadden gereageerd. “Ik ben anders, dat snap ik, maar ik verwacht wel een reactie, vooral omdat Nederland een lerarentekort heeft”. 

 

Melek had het gevoel dat Nederlanders haar in het begin niet vertrouwden. “Ze zijn bang voor andere mensen, ze geloven je in het begin niet, maar als je eenmaal hun vertrouwen wint, dan is het goed en zijn ze heel aardig en lief”. 

 

Welke verschillen zijn er tussen het Turkse en Nederlandse onderwijssysteem?

“Het Nederlandse onderwijs is een beetje anders dan in Turkije”. Zo legde Melek ons uit dat ook scholen in Turkije verschillende niveaus hebben. Wat wel anders is, zijn de leeftijden waarop de kinderen van niveau wisselen. Zo is de basisschool in Turkije ook acht jaar, maar gaan de kinderen in Nederland op een vroegere leeftijd naar de middelbare school. Hierdoor kreeg Melek het gevoel dat Nederlandse kinderen die net begonnen aan de middelbare school wat kinderachtig zijn. Wat Melek wel erg opvalt is dat Nederlandse kinderen veel zelfstandiger zijn. ‘De kinderen hier zijn veel actiever. In Turkije moet de docent 100 procent actief zijn en volgen de leerlingen alleen naar wat er gezegd wordt. “In Nederland werken kinderen zelfstandig aan opdrachten zonder dat de docent alles moet uitleggen”. Een ander verschil is dat er in Nederland veel meer verschillende scholen bestaan, zoals openbare, privé- of christelijke scholen. In Turkije bestaat er alleen een soort school. 

 

Blik op de toekomst

Ook al mist Melek haar familie en vrienden in Turkije en haar cultuur enorm, ze is toch blij met haar keuze om naar Nederland te komen. Haar familie en vrienden komen gelukkig af en toe op bezoek maar zelf kan ze niet meer terug naar Turkije. Het meest belangrijke voor haar is de vrijheid die ze in Nederland heeft. Melek zou graag aan andere vluchtelingen willen meedelen dat het in het begin een hele moeilijke stap is om naar Nederland te komen en hier docent te worden, maar je mag nooit opgeven en altijd je best doen. Het wordt met mate van tijd steeds makkelijker.

 

geschreven door Georgette Schonberger

Melek Çetinkaya: de strijd van een moeder voor gerechtigheid

Mevr. Melek Çetinkaya is de moeder van Taha Furkan Çetinkaya, een militaire student. Ze gelooft in de onschuld van haar zoon en probeert op sociale media haar stem te laten horen zodat haar zoon, die momenteel gevangen zit, wordt vrijgelaten. Mevr. Çetinkaya bleef drie en een half jaar thuis bij haar kinderen, in de overtuiging dat de staat gerechtigheid zou bieden, totdat ze uiteindelijk besloot de straat op te gaan om te protesteren tegen de oneerlijkheid van de regering door middel van vreedzame demonstraties en marsen. [i] Volgens de Turkse grondwet heeft elke burger het recht om vreedzaam te handelen zonder toestemming, steen, stok of wapen. Elke keer dat ze protesteert, krijgt ze echter een boete van 390 Turkse lira (TL) en wordt ze naar het politiebureau gebracht, waar ze enkele uren wordt vastgehouden. Een van de keren dat ze werd gearresteerd, moest ze twee dagen op de antiterreurafdeling (TEM) blijven.[ii]

Melek Çetinkaya staat bekend om haar campagnes en vreedzame protesten om het bewustzijn te vergroten over het slachtofferschap van haar zoon dat bekend is bij grote massa’s en voor de vrijlating van zijn zoon en de onwettige arrestaties van honderden anderen. De protesten komen voort uit de ineffectiviteit van het Turkse rechtssysteem onder het regime van Erdogan.
De zoon van Çetinkaya, Taha, was een militaire student aan de Turkse luchtmachtacademie. Taha was op zomervakantie thuis na het afronden van zijn eerste jaar aan de Air Force Academy. Op 10 juli 2016, vijf dagen voor de poging tot staatsgreep, werden cadetten uitgenodigd voor het jaarlijkse militaire routinekamp van drie weken. Deze kampen waren een van de programma’s die een jaar van tevoren werden vastgesteld en opgenomen in de jaarlijkse programmakalender van de militaire studenten.[iii]

 

Op de ochtend van 15 juli bracht luchtmachtcommandant-generaal Abidin nal een ongepland bezoek aan het cadettenkamp en hield een toespraak voor de cadetten. Ünal bezocht elk jaar het cadettenkamp, ​​maar niet onopgemerkt. Meestal bracht hij een gepland bezoek aan het centrum. De cadetten zouden de camping schoonmaken, koken en de ruimtes onderhouden en, als voorbereiding op spraakmakende bezoeken. Pas als dit is gebeurd, zullen de bezoekers de cadetten ontmoeten.[iv]

 

De cadetten passeerden politieposten toen ze bij de Osmangazi-brug aankwamen, maar geen van de agenten vroeg hen waar ze heen gingen. De commandanten hadden geen geld bij zich, dus toen ze de tol bereikten, betaalden beide cadetten de vergoeding met contant geld dat ze afzonderlijk hadden verzameld en staken de brug over. De autoriteiten stopten de bus met de cadetten in Sultanbeyli nadat ze de brug waren overgestoken en kregen te horen dat er een staatsgreep had plaatsgevonden, een nieuws dat als een schok voor de cadetten kwam. Het publiek bood de cadetten water en sigaretten aan en zong het volkslied. [v] Om ongeveer 2 uur ‘s nachts zeiden twee politieagenten: “Oké, we hebben deze kinderen; je kunt verspreiden”. De cadetten deden wat hen werd opgedragen en herhaalden dat ze geen coupplegers waren. Later op de ochtend arresteerde de politie de cadetten en liet hen tot 8 uur op de brug wachten in plaats van de cadetten naar het politiebureau of de luchtmachtschool te brengen.[vi]

 

 

De hele ochtend begonnen mensen bij de brug aan te komen met wapens, messen, spiesen en stokken en begonnen ze de cadetten aan te vallen. Ze braken eerst de ramen van de bus en stapten in de bus en begonnen de cadetten te schoppen. Een van de gewapende personen schoot op de benzinetank en riep: “dood ze”. De cadetten verstopten hun wapens onder hun armen als reactie op de angst en terreur die waren uitgebroken, en gelukkig werden er geen cadetten gedood. De aanwezige kinderen werden echter naar het politiebureau in Sultanbeyli gebracht en vier dagen vastgehouden.[vii]

De institutionele voorzieningen hadden zeer slechte omstandigheden. Het feit dat de cadetten meer dan vijf jaar willekeurig werden vastgehouden, de kinderen vier opeenvolgende dagen werden gemarteld onder politietoezicht, en honden werden vastgebonden en van voedsel en water beroofd, wijst op ernstige mensenrechtenschendingen. Toen de cadetten vroegen om naar het toilet te gaan, werden ze meegenomen door met hun rug, schouders en hoofd tegen de muur te bonzen. De gevangenisautoriteiten vulden detentiekamers van 40 personen met 120 personen.[viii]

 

De aanklacht van de cadet eiste drie levenslange gevangenisstraffen voor het omverwerpen van de Turkse grondwet. De autoriteiten verdeelden de gevangengenomen cadetten in vijf zaken, namelijk ‘de zaak Sultanbeyli’, de ‘TRT/Digiturk-zaak’, de ‘Orhanlı-zaak’, de ‘Bosporus-brugzaak’ en de ‘Fatih Sultan Mehmet (FSM) overbruggingszaak’ . Het Hof van Cassatie vernietigde de ‘TRT/Digiturk-zaak’ met 37 cadetten en heropende het proces. De cadetstudenten werden echter tot levenslang veroordeeld na het proces van beroep. Het gerechtelijke proces heeft aangetoond dat in Turkije lagere rechtbanken zich niet houden aan de beslissingen van de hogere rechtbanken, maar in plaats daarvan handelen op bevel van de overheid. De ‘Sultanbeyli-zaak’, waar de kinderen van mevr. Melek Çetinkaya zich bevinden, is momenteel in behandeling bij het Hof van Cassatie en zal waarschijnlijk in de komende maanden worden vernietigd. Toch gelooft ze, net als in de ‘TRT/Digiturk-zaak’, dat de rechtbanken zich niet aan deze beslissing zullen houden en dat de detentie van de kinderen zal doorgaan. Ze hoopt het bij het verkeerde eind te hebben en wenst dat alle kinderen worden vrijgelaten, maar de praktijken van de huidige regering hebben bewezen dat dit onwaarschijnlijk is.[ix]

Mevr. Melek Çetinkaya heeft namens haar zoon een aanvraag ingediend bij de werkgroep voor willekeurige detentie van de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties om zijn zaak te onderzoeken en te beslissen. Het dossier werd inderdaad beoordeeld en besloten, wat resulteerde in de onmiddellijke vrijlating van Taha Çetinkaya. Desondanks erkent het Turkse rechtssysteem momenteel noch het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, noch enig ander orgaan van de Verenigde Naties. Als zodanig wordt de beslissing geacht ongeldig te zijn voor de onderhavige zaak.

Er zijn ongeveer 341 gevangengenomen studentcadetten. Drie van hen zijn vrouwelijk, en drie van hen zijn overleden.[x]

Murat Tekin en Ragıp Enes Katran werden op brute wijze vermoord door te worden gelyncht op de Bosporus-brug tijdens de bloedige poging tot staatsgreep van 15 juli. Ze werden na 12 dagen samen in het mortuarium gevonden en waren onherkenbaar. Hun ouders herkenden de kinderen aan hun vingernagels. De families kregen geen begrafenisvoertuig of doodskisten en mochten niet bidden. Bovendien werden er geen begrafenisplechtigheden gehouden en kregen ze te horen dat ze de kinderen in stilte moesten begraven. De families kregen geen begraafplaats voor de lijken van deze studenten. Toch hadden hun respectievelijke familieleden van tevoren een familiebegraafplaats gekocht en konden de lichamen daar worden begraven. De derde student, Yusuf Kurt, stierf later. Hij zat negen maanden vast en extreme stress en druk verergerden de ontwikkeling van kanker. Yusuf stierf een jaar geleden met de last van de pijn die hij doorstond.[xi]

Zoals hierboven vermeld, worden drie vrouwelijke studenten om dezelfde redenen achter de tralies gehouden. Ze worden vastgehouden in de Bakırköy Women’s gesloten gevangenis. Hun namen zijn Nimet Ecem Gönüllü, Nagihan Yavuz en Sena Ogut Alan. Deze meisjes waren 20 jaar oud toen ze werden gearresteerd. Nagihan verloor haar vader op 1 maart 2022, maar ze kon de begrafenis van haar vader niet bijwonen. Nimet Ecem daarentegen is een martelaarsdochter. Haar vader stierf de marteldood toen ze drie jaar oud was, terwijl hij diende als senior luitenant bij de Turkse luchtmacht (TAF). Hoewel ze een martelaarsdochter was, kreeg ze een levenslange gevangenisstraf op een ongegronde beschuldiging van lidmaatschap van een terroristische organisatie. De vader van de andere vrouwelijke gedetineerde is een officier die met pensioen is gegaan bij de TAF. Desondanks werd ze veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf omdat ze een ‘verrader’ en een ‘terrorist’ was.

Melek Çetinkaya werd het onderwerp van een Europese scriptie. Helena Vodopija, afgestudeerd in turcologie en antropologie, ontmoette Çetinkaya voor haar masterscriptie “over de herinneringen” van militaire studenten en hun families die werden veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf in het kader van het European Human Rights and Democratization Master’s Programme van de Universiteit van Luxemburg op 15 juli en de volgende periode.[xii]

 

Melek Çetinkaya was moeder van drie kinderen en leidde een bescheiden leven in Turkije. Op de avond van 15 juli 2016 werd ze een moeder die gerechtigheid zocht op straat. Ze zal haar rechtmatige strijd voortzetten totdat ze alle willekeurig vastgehouden cadetten heeft vrijgelaten.

 

Written by Berkan Doğan Ünes

Edited by Olga Ruiz Pilato

Translated by Annemieke van der Meer    from  https://brokenchalk.org/melek-cetinkaya-a-mothers-struggle-for-justice/

 

Sources;

[i] https://politurco.com/arrest-of-ms-melek-cetinkaya-is-an-intervention-to-democracy.html [Accessed on 03/04/2022]

[ii] https://politurco.com/melek-cetinkaya-turkish-state-under-erdogan-regime-took-me-out-on-the-street.html [Accessed on 03/04/2022]

[iii] Ibid.

[iv] Ibid.

[v] https://www.duvarenglish.com/human-rights/2020/01/25/my-son-is-not-a-coup-plotter-a-mothers-struggle-to-prove-her-cadet-sons-innocence [Accessed on 03/04/2022]

[vi] https://www.youtube.com/watch?v=ND5snMwA2JQ [Accessed on 03/04/2022]

[vii] Ibid.

[viii] https://politurco.com/melek-cetinkaya-turkish-state-under-erdogan-regime-took-me-out-on-the-street.html [Accessed on 03/04/2022]

[ix] https://www.youtube.com/watch?v=7HB6cRgf15w [Accessed on 03/04/2022]

[x] https://politurco.com/melek-cetinkaya-turkish-state-under-erdogan-regime-took-me-out-on-the-street.html [Accessed on 03/04/2022]

[xi] https://www.youtube.com/watch?v=tofQTvdJlqk&t=290s [Accessed on 03/04/2022]

[xii] https://ahvalnews.com/tr/melek-cetinkaya/melek-cetinkaya-avrupada-tez-konusu-oldu [Accessed on 03/04/2022]

 

*Crop image from: https://www.tr724.com/melek-cetinkayanin-ogluna-hucre-cezasi/

Duitse rechtbank veroordeelt voormalige Syrische kolonel tot levenslang

In de historische uitspraak van een rechtbank in Koblenz wordt Anwar Raslan tien jaar geleden veroordeeld voor misdaden tegen de menselijkheid in de gevangenis van Damascus.

 

Het vonnis van donderdag markeert een eerste stap op weg naar gerechtigheid voor talloze Syriërs die tijdens het jarenlange conflict in het land zijn mishandeld door de regering van president Bashar al-Assad [Bernd Lauter/AFP]  ( 13 Jan 2022 ).
Een Duitse rechtbank heeft Anwar Raslan, een voormalige Syrische kolonel, veroordeeld tot levenslang voor het plegen van misdaden tegen de menselijkheid in een gevangenis in Damascus, tien jaar geleden.

De historische uitspraak van donderdag door de staatsrechtbank in Koblenz markeert een eerste stap op weg naar gerechtigheid voor talloze Syriërs die tijdens de jarenlange oorlog zijn mishandeld door de regering van president Bashar al-Assad.

“De gevangene werd veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf wegens moord, marteling, zware vrijheidsberoving, verkrachting en aanranding”, zei de rechtbank in Koblenz in een persbericht.

Het was ‘s werelds eerste strafzaak over door de staat geleide marteling in Syrië, en Raslan, 58, is de hoogste voormalige regeringsfunctionaris die wordt berecht voor wreedheden die daar zijn begaan.

Aanklagers hadden betoogd dat Raslan tussen april 2011 en september 2012 toezicht hield op de “systematische en wrede marteling” van meer dan 4.000 mensen in de Al-Khatib-gevangenis in de Syrische hoofdstad, resulterend in de dood van ten minste 58 mensen.

 

Raslan diende onder al-Assad toen massale anti-regeringsprotesten tegen zijn bewind met geweld werden neergeslagen.

Hij werkte 18 jaar bij de Syrische geheime diensten, waar hij opklom om hoofd van de binnenlandse inlichtingendienst te worden, volgens een Duitse onderzoeker die bij de opening van het proces getuigde.

Aanklagers zeggen dat hij toezicht hield op verkrachting en seksueel misbruik, “elektrische schokken”, afranselingen met “vuisten, draden en zwepen” en “slaaptekort” in de gevangenis.

 

By Aniruddh Rajendran

Translated by van der Meer from https://brokenchalk.org/german-court-finds-a-former-syrian-army-colonel-guilty-of-war-crimes-and-crimes-against-humanity/

Ruslands invasie in Oekraïne: wie betaalt de prijs voor deze oorlog?

Mahmud Darwish zei ooit over oorlog:

“De oorlog zal eindigen. De leiders zullen elkaar de hand schudden. De oude vrouw zal blijven wachten op haar gemartelde zoon. Dat meisje zal wachten op haar geliefde echtgenoot. En die kinderen zullen wachten op hun heldenvader. Ik weet niet wie ons vaderland heeft verkocht, maar ik heb gezien wie de prijs heeft betaald.”

Door de jaren heen zijn veel landen verwoest door oorlog en dictatuur. Veel van deze landen waren beschaafd genoeg voordat de oorlog ze had geruïneerd; vol cultuur en ontwikkeling en beschaving, zoals Syrië, Palestina, Libië, Afghanistan, Irak, Somalië, Jemen en nog veel meer.

De hebzucht en het egoïsme van dictators en corrupte politici hebben deze landen alleen maar schade berokkend. Veel onschuldige levens zijn verloren gegaan; veel landen lijden onder armoede als gevolg van slecht bestuur door onderdrukkende regimes. Nationale infrastructuren zijn door oorlog ingestort en ook het milieu is zwaar getroffen.

Oekraïne heeft zich nu aangesloten bij de trein van de landen die door de oorlog zijn verwoest door de hebzucht van dictators. Vladimir Poetin viel niet alleen een naburige soevereine staat binnen, zijn regime oefent ook volledige censuur uit op Russisch grondgebied. Onafhankelijke Russische media en journalisten die zich uitspreken tegen het regime van Poetin en over het lijden van de Russen onder zijn leiding, worden lastiggevallen, geïntimideerd en onwettig vastgehouden. Dezelfde behandeling wordt toegepast op demonstranten die zich verzetten tegen Poetin en de misdaden die zijn begaan door zijn regime in Oekraïne, zoals het dwingen van jonge Russen om zich bij de strijdkrachten aan te sluiten zonder hen te informeren dat ze zullen deelnemen aan de invasie van Oekraïne. Al deze beschrijven goed hoe “totalitaire staat” eruit ziet.

Hoe is het onderwijs beïnvloed?

De impact van de oorlog is duidelijk zichtbaar in de onderwijssector, aangezien er beperkte toegang tot onderwijs zal zijn vanwege het tekort aan onderwijsmateriaal, armoede die een grote rol speelt bij het gebrek aan onderwijs, en propaganda die wordt verspreid door dictators om een ​​invasie te rechtvaardigen of om misdaden van dictators tegen hun eigen burgers rechtvaardigen.

Veel onderwijsvoorzieningen, zoals scholen en kleuterscholen, zijn verwoest en beschadigd door de aanhoudende oorlog in Oekraïne, waardoor de toekomst van de kinderen in het land in gevaar komt en ze geen toegang hebben tot onderwijs.

UNICEF heeft onlangs een rapport gepubliceerd over de impact van de Russische invasie op Oekraïne. Volgens het rapport heeft de invasie meer dan 350.000 schoolkinderen geen toegang tot onderwijs gegeven, omdat de schoolinfrastructuur is beschadigd of vernietigd, terwijl onvoldoende onderwijsmethoden de toegang tot onderwijs beperken, waardoor kinderen geen toegang hebben tot veilig onderdak, water en opleiding.

Het effect van oorlog op Oekraïense vluchtelingen en internationale studenten in Oekraïne:

Veel Oekraïners hebben sinds het begin van de oorlog hun toevlucht gezocht in verschillende landen. Er is veel zorg geweest voor kindvluchtelingen en hoe ze zullen worden opgenomen in schoolsystemen in andere landen, vooral met het bestaan ​​van taalbarrières. Er is een positieve reactie op deze uitdagingen geweest, aangezien scholen in Polen Oekraïense kindvluchtelingen op hun scholen hebben verwelkomd en Poolse leraren deze studenten hebben geholpen om de taalbarrière te overwinnen en zich aan te passen aan het Poolse onderwijssysteem. Aan de andere kant staan ​​Oekraïense kindvluchtelingen in het VK voor een enorme uitdaging, aangezien de meeste scholen in het VK die nieuwe studenten opnemen hun registratiecapaciteit overschrijden. Daar komt nog bij dat onvoldoende financiering van de onderwijssector scholen onder grote druk zet en ertoe leidt dat vluchtelingstudenten worden afgewezen.

https://www.youtube.com/watch?v=Dm0DVkgiw5U (link van de video die in het artikel moet worden ingesloten)

Internationale studenten die aan Oekraïense universiteiten studeerden, van wie velen afkomstig zijn uit Afrika, Zuid-Azië en het Midden-Oosten, zijn ook het slachtoffer van de aanhoudende oorlog. Velen van hen konden hun studie niet afmaken en werden gedwongen naar andere landen te vluchten in de hoop dat ze spoedig terug zouden kunnen keren naar Oekraïne om hun studie af te ronden. Veel van deze buitenlandse studenten hebben daadwerkelijk geworsteld om een ​​toevluchtsoord te vinden of te vluchten, en het meest gruwelijke is dat in de begindagen van de oorlog minstens twee bezoekende studenten werden gedood.

https://www.youtube.com/watch?v=iVQurlERmic (link van de video die in het artikel moet worden ingesloten)

Het effect van oorlog op post-Sovjetstaten en op Rusland:

Sinds de Russische invasie van Oekraïne, is er veel angst geweest van de burgers van post-Sovjetstaten dat de controle van Poetin hun landen zal bereiken, vooral nadat de Azerbeidzjaanse president Ilham Aliyev een alliantieovereenkomst tussen Rusland en Azerbeidzjan heeft ondertekend. De overeenkomst van 43 punten omvat een educatieve en economische alliantie die de controle van het Poetin-regime in Azerbeidzjan zal vergroten. Zo zal de Russische taal verplicht worden in onderwijsinstellingen, meer dan voorheen in post-Sovjetstaten.

De laatste tijd is het Russische ministerie van Onderwijs begonnen met het verspreiden van propaganda in online onderwijs, in een poging kinderen te beïnvloeden met ideologieën die het leiderschap van Poetin verheerlijken en de Russische invasie van Oekraïne rechtvaardigen. Deze online lessen proberen uit te leggen “waarom de bevrijdingsmissie in Oekraïne nodig was”. Het risico is groot dat deze lessen zullen bijdragen aan de vorming van een generatie die oorlog aanmoedigt en de dictatuur in Rusland steunt, die een bedreiging vormt voor de toekomst van de Russische samenleving.

 https://twitter.com/ichbinilya/status/1499308474563534849?s=20&t=Dzk1g3aO1D04KF9vbEMoPg (link van de tweet die in het artikel moet worden ingesloten)

Er zal zeker een dag komen waarop de oorlog zal eindigen en de ontheemden zullen terugkeren naar het thuisland waar ze hun dierbaren hebben achtergelaten om hun toevlucht te zoeken in andere landen. Leiders zullen elkaar de hand schudden om vrede in de wereld te stichten, maar tegen welke prijs zal dit gebeuren als er al zoveel schade is aangericht? Net zoals Mahmoud Darwish zegt: “Ik weet niet wie ons vaderland heeft verkocht, maar ik heb gezien wie de prijs heeft betaald”.

 

Written by: Zinat Asadova

Translated by: Annemieke Rixt Van Der Meer [Russia’s Invasion to Ukraine: Who Will Pay the Price for This War?]

Gevangenisstraf van de onschuldigen : Prof Laçiner

Wie is Sedat Laçiner?

Sedat Laçiner is een Turkse professor geboren in Kirkale, Turkije. Hij is 49 jaar oud en zit sinds de zomer van 2016 gevangen. Professor Laçiner’s educatieve pad begon in Turkije, waar hij afstudeerde van de middelbare school en zijn bachelordiploma in Ankara afrondde. Hij begon zijn master in politieke wetenschappen in Turkije, maar na het ontvangen van een beurs van het Ministerie van Nationaal Onderwijs, voltooide hij zijn diploma in het Verenigd Koninkrijk. Na het behalen van zijn masterdiploma in 2001 behaalde hij zijn Ph.D. aan de King’s College University in Londen. In 1994 werd Sedat Laçiner aangesteld als correspondent van de premier en heeft tot op heden meerdere artikelen geschreven. Hij was lid van de Hoger Onderwijsraad (YÖK), het Nationaal Comité voor Turks-Armeense Betrekkingen (TEİmK), en werd in 2003 aangesteld als directeur van het Centrum voor Strategische Studies aan de Canakkale Onsekiz Mart University. Van 2004 tot 2010 was hij voorzitter van het Internationaal Instituut voor Strategische Studies (USAK). Op 15 maart 2011 werd Laçiner op 38-jarige leeftijd benoemd tot rector van de Canakkale Onsekiz Mart University (ÇOMU), wat hem de jongste rector van Turkije maakte. In 2006 ontving hij de prijs “2006 Young Global Leader” en is nog steeds de eerste en enige persoon in Turkije die genomineerd is voor een titel op het gebied van “intellectuelen”. Professor Laçiner is de auteur van 26 boeken in zowel het Turks als het Engels.

 

De poging tot staatsgreep van Turkije

De president van Turkije, Recep Erdogan, heeft een controversiële stijl van leiderschap. Het is een dubieuze vorm van democratie. Bij het aantreden van het presidentschap nam Erdogan de media over, liet hij de aanklacht van de eerder veroordeelde regeringsministers en hun families vallen en was hij betrokken bij een enorm corruptieschandaal. In 2014 beschuldigde hij Fetullah Gülen van het organiseren van een “parallelle staatsstructuur”, wat een daad was van de eliminatie van concurrenten. Zijn acties hebben geleid tot wijdverbreide afkeuring en drang tot verandering. In 2016 gebeurde het onvermijdelijke: er vond een staatsgreep plaats. Via een omroeporganisatie maakte een factie van het leger bekend dat “het de macht had gegrepen om de democratie te beschermen tegen Recep Erdogan”. Ondanks het falen en de snelle verdwijning, suggereren bronnen dat er meer dan 1.400 gewonden en sommigen doden waren. Onder de 7.000 arrestaties bevonden zich onder meer hooggeplaatste soldaten, rechters en leraren. Volgens verschillende bronnen is de staatsgreep niet gelukt omdat deze niet de benodigde steun kreeg van burgers, die de “verandering” moesten doorvoeren. Toen Erdogan de controle over de situatie overnam, gaf hij onmiddellijk de in de VS gevestigde Fethullah Gülen de schuld. De staatsgreep wordt ook grotendeels gezien als een excuus voor de huidige president van Turkije om zijn macht te consolideren. Fethullah Gülen is vrij, maar meer dan 2.000 mensen zitten nog vast.

Waarom zit Sedat Laçiner in de gevangenis?

In 2018 werd Sedat Laçiner veroordeeld tot 9 jaar en 4 maanden gevangenisstraf. Tijdens het proces wilden sommige openbare aanklagers levenslange gevangenisstraf en ontstonden er discussies over het opnieuw invoeren van de doodstraf. In een van de brieven van Laçiner aan zijn familie stelt de voormalige rector: “Na acht maanden is er nog steeds geen enkel juridisch bewijs voor de beschuldiging, namelijk een poging om de Erdogan-regering te verwijderen. De aanklacht aanvaardt zelfs dat ik geen gewelddadige of gewelddadige actie, gedrag of activiteit heb.” Hij stelt ook dat hij geen toegang had tot een advocaat en dat zijn dossier bij hem werd achtergehouden, wat neerkomt op een schending van zijn recht op een eerlijk proces en als zodanig een van zijn fundamentele mensenrechten. De voormalige rector werd ervan beschuldigd deel uit te maken van de “Gülen”-beweging en werd in hechtenis gehouden zonder voldoende bewijs dat zijn aansprakelijkheid aantoonde.
Volgens de familie van Laçiner is hij beschuldigd van terroristische misdrijven in verband met FETÖ – de Fethullah Gülen Terrorist Organisation, de term die de regering gebruikt om naar de Gülen-beweging te verwijzen. FETÖ bestaat uit volgelingen van de gematigde islamitische prediker Fethullah Gülen en zijn broer Vedat, die ook een academicus is, maar geen details heeft gekregen over wat ze zouden hebben gedaan om te worden aangeklaagd. Beiden worden vastgehouden in de Çanakkale E Type Closed Prison (Malley, 2017).
De beschuldigingen omvatten dat de Gülen-beweging een “gewapende terroristische daad” was, maar tot op de dag van vandaag is er geen bewijs om deze beschuldigingen te ondersteunen. Ondanks de opvattingen van Erdogan, neemt de wereld een standpunt in ten gunste van degenen die lijden onder zijn ijzeren vuistregime. Helaas worden er meer dan 2.000 onschuldige mensen willekeurig vastgehouden – een aantal dat illustreert dat de Turkse regering zich niet druk maakt over het vermoeden van onschuld.

 

Original text by Ivan Evstatiev English Version : https://brokenchalk.org/imprisonment-of-the-innocent-prof-laciner/

Edited by Olga Ruiz Pilato

Translated By Annemieke Rixt van der Meer

 

Sources

Malley, B. M. (2017, April 6). Is imprisoned academic a victim of a mass witchhunt? University World News. Retrieved February 22, 2022, from https://www.universityworldnews.com/post.php?story=2016111800050457

TurkeyPurge. (2017, September 25). Turkish professor Sedat Laciner, under pre-trial detention for 26 months, gets 9 years in jail | Turkey Purge. Turkeypurge.Com. Retrieved February 22, 2022, from https://turkeypurge.com/turkish-professor-sedat-laciner-under-pre-trial-detention-for-26-months-gets-9-years-in-jail

www.sabah.com.tr. (2016, July 23). Eski rektör Sedat Laçiner tutuklandı. Sabah. Retrieved February 18, 2022, from https://www.sabah.com.tr/gundem/2016/07/23/eski-rektor-sedat-laciner-tutuklandi

 

President van Turkije, Recep Tayyip Erdogan, bezoekt Albanië Broederschap of strategisch instrument?

Op 17 januari 2022 bracht de president van Turkije, Recep Tayyip Erdogan, een bezoek aan Albanië met een agenda die de inhuldiging van infrastructurele werken omvatte, met name het appartementencomplex gebouwd in Lac met de fondsen van de Turkse regering, om gezinnen die getroffen zijn door de aardbeving van 2019 te beschermen die Albanië trof, waarbij 51 doden vielen, meer dan 1000 gewonden en 17.000 anderen ontheemd raakten. Door Turkije gefinancierde werken omvatten de restauratie van 2 scholen en een plein dat, als teken van dankbaarheid, “Recep Tayyip Erdogan” werd genoemd. De titel “ereburger” werd toegekend aan de president van Turkije.

Bovendien heeft de Turkse president de Ethem Bey-moskee in het centrum van Tirana ingehuldigd, een waardevol en uniek monument uit het Ottomaanse tijdperk in Albanië dat werd gerestaureerd door TIKA (Turks Agentschap voor Samenwerking en Coördinatie).

Het plan omvatte het versterken van de bilaterale banden, wat werd afgerond door zeven samenwerkingsovereenkomsten te ondertekenen. Tijdens de bijeenkomst prezen de Turkse president Erdogan en premier Edi Rama de nauwe samenwerking tussen de twee landen, vooral op het gebied van economie, cultuur, wetshandhaving, enz. Volgens het laatste rapport over buitenlandse handel in Albanië staat Turkije op de tweede plaats na Italië wat betreft van de waarde van uitwisselingen, waardoor Turkije een belangrijke strategische partner wordt.

Het is vermeldenswaard dat de bijeenkomst werd besproken in termen van ‘broederschap tussen de landen’. “Wat ik wil benadrukken is het principe-geloof dat het teken van broederschap niet is om te komen wanneer hij wordt geroepen, maar om te komen wanneer de broeder in nood is. Daarom zullen we u blijven steunen”, verklaarde president Erdogan.

 

Maar komt deze broederschap onvoorwaardelijk?

Als we de voortzetting van de vergadering zien en de woorden van de president zelf: “Het schaadt onze natie diep dat FETO nog steeds kan opereren in … Albanië. In de komende periode is onze oprechte verwachting dat er meer concrete, aanhoudende en snelle stappen zullen worden genomen tegen FETO-structuren in Albanië.” We kunnen zeggen dat de broederschap komt met een verzoek, zo niet met een voorwaarde.

“FETO” is de zogenaamde organisatie van aanhangers van de verbannen Turkse prediker Fethullah Gülen die Erdogan en zijn regering ervan beschuldigden een terroristische organisatie te zijn en de mislukte putsch van 2016 te orkestreren waarbij meer dan 270 mensen omkwamen. “Het verwondt ons land dat zijn kinderen heeft laten martelen dat FETO nog steeds activiteiten kan vinden in vriend en broer Albanië”, zei Erdogan.

Het begin van Gülens investeringen begon in Albanië in 1992 met de opening van het Mehmet Akif-college voor jongens, en nu controleert het de traditionele islamitische scholen in Albanië, bekend als Turkse madrasa’s en hogescholen, en is het ook actief in verschillende andere organisaties.

taken from: https://www.facebook.com/MACGraduates

De organisatie heeft een grote impact op de Balkan. Volgens gegevens gepubliceerd door het Turkse Anadolu News Agency, is het actief op ongeveer 40 scholen, waaronder 15 scholen in Bosnië en Herzegovina, 12 in Albanië, 7 in Macedonië, 5 in Kosovo en één in Servië.

De druk van de Turkse regering op de Balkanlanden begon in dit verband in 2016. De regering verhinderde de Turkse scholen om de Turkse vlag en andere symbolen te gebruiken. Sindsdien heeft Albanië officieel geweigerd om met de Turkse autoriteiten op te treden voor de hand van de meeste leden van de Gülen-beweging.

Bovendien staat Albanië sinds 2016 de overname van de aan Gülen gelieerde onderwijsinstellingen door de door de Turkse staat gerunde Maarif Foundation niet toe, maar gaf de Albanese regering toestemming aan de Maarif Foundation om hun eigen scholen te openen.

 

Over de voorwaarde die op 17 januari werd gesteld, zei het hoofd van de Albanese regering dat Albanië niets verschuldigd is aan Erdogan of Turkije, net zoals Turkije noch Erdogan Albanië iets verschuldigd zijn. “Er zijn geen schulden tussen vrienden en broers”, zei Rama, waarmee hij opnieuw met weigering reageerde op Erdogan’s verzoek aan de Gülen-beweging.

Deze bijeenkomst werd breed uitgemeten in binnen- en buitenlandse media. De lokale pers merkte op dat de conferentie samenviel met de 554e verjaardag van de nationale held, Gjergj Kastrioti (Skanderbeg), het symbool van het Albanese verzet tegen de bezetting van het Ottomaanse rijk in Albanese gebieden en daarbuiten in de Balkan. Via een lang artikel op sociale netwerken reageerde premier Edi Rama door enkele punten op te sommen die volgens hem aantonen dat er geen verband bestaat tussen de twee gebeurtenissen.

Opinieleiders en politiek analisten in Albanië zagen deze bijeenkomst niet als een broederschap, maar als een “vazal”. Volgens hen maakt zijn uitgesproken broederschap Albanië minder westers georiënteerd, waarden die Albanië heeft omarmd. Dit werd ook opgemerkt in de Griekse media, waar eerder de Penta Postagma het doel van het bezoek had gezien om Erdogan in staat te stellen Groot-Albanië te verenigen, dat hij volgens het artikel als een provincie van het Grote Rijk zag.

Concluderend kunnen we stellen dat de betrokkenheid van Turkije bij Albanië en de Balkan in het algemeen deel uitmaakt van zijn grotere strategie: het probeert zijn imago als eerlijke partner te verbeteren door middel van economische en humanitaire hulp in de Balkan en de aandacht van de EU af te leiden . Als doelstelling voor de middellange termijn streeft Turkije ernaar zijn invloed in Europa te vergroten en zijn hand en aanwezigheid te versterken door middel van voortdurende debatten met de EU.

 

By Xhina Cekani  English Version : https://brokenchalk.org/president-of-turkey-recep-tayyip-erdogan-visits-albania-brotherhood-or-strategic-instrument/

Vertaald door Annemieke Rixt van der Meer

 

Turkish leader Erdogan visits Albania to boost ties – ABC News (go.com)

Turkey’s Erdogan in Albania to boost bilateral ties | The Independent

Erdogan Opens Apartment Complex in Albania for Quake Victims | Balkan Insight

What Did Erdoğan Do In Albania? — Greek City Times

Turkish President Recep Erdogan visits Albania | Foreign Brief

Vizita e Erdogan, Nesho: Rama sillet si vasal, Shq – Syri | Lajmi i fundit

Vizita e Erdogan në Shqipëri, si u komentua në mediat greke – Opinion.al

Turkish President Recep Erdogan visits Albania | Foreign Brief

Rama i përgjigjet ultimatumit të Erdoganit për sulm ndaj Lëvizjes Gulen – Gazeta Express

Besluit van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) na de mislukte staatsgreep in 2016 in Turkije

Op 15 juli 2016 vond in Turkije een mislukte staatsgreep plaats tegen president Tayyip Erdogan en staatsinstellingen. De desintegratie van de democratische heerschappij, de bedreiging van de mensenrechten en het secularisme waren enkele van de redenen voor de staatsgreep. De poging tot staatsgreep werd uitgevoerd door een klein deel van de Turkse strijdkrachten, die zichzelf de ‘Peace at Home Council’ noemden. De Turkse regering koppelde de coupplegers aan de Gülen-beweging, die door de Turkse regering als een terroristische organisatie wordt beschouwd. Fethullah Gülen, een Turkse islamitische geleerde, predikant en voormalig opinieleider die momenteel in Pennsylvania woont na een zelfopgelegde ballingschap, leidde de Gülen-beweging. Gülen heeft elke link met de coup-aanval ontkend. Na de gebeurtenis hebben massale arrestaties plaatsgevonden.

 

A group of Government Workers known as “Yuksel Direniscileri” asking to the Turkish Government to get their work back. from: https://gercekhaberajansi.org/fotograflarla-yuksel-direnisi/

Minstens 20.000 Turkse burgers werden vastgehouden vanwege vermeende banden met de Gülen-beweging. Turkse functionarissen wilden de repatriëring van Gülen; het ministerie van Justitie en het ministerie van Buitenlandse Zaken vonden het door hun Turkse tegenhangers gepresenteerde bewijs echter onsamenhangend en niet-geloofwaardig. Onder de arrestanten waren 5.000 leden van de onderwijssector en 21.000 leraren wiens licenties werden ingetrokken, en nationale veiligheidsnummers werden toegevoegd aan de Turkse database om toekomstige werkgelegenheid te beperken. Het bewijs dat de loyaliteit van 20.000 burgers aan Gülen suggereert, was echter zwak. Bovendien suggereerden theorieën dat de staatsgreep in scène was gezet. Na de eerste week van de staatsgreep werden duizenden ambtenaren en soldaten gezuiverd. Desalniettemin was ‘de lijst van vermeende coupplegers zo uitgebreid dat het onmogelijk was om deze in de uren na de coup samen te stellen’. Personen die weken en maanden voor de staatsgreep waren overleden, maakten deel uit van deze lijst. De twijfel over de kwaliteit en eerlijkheid van het onderzoek groeide. De Verenigde Staten, de Duitse inlichtingendienst en de Britse regering hebben getwijfeld aan het officiële Turkse verhaal.

Volgens de Turkse regering zijn meer dan 135.000 ambtenaren, waaronder ongeveer 4.000 leraren, ontslagen of geschorst sinds de regering haar toevlucht nam tot repressie na de mislukte staatsgreep in juli. Geen enkele bron van inkomsten en beschuldiging van banden met een terroristische organisatie leidt niet alleen tot financiële verliezen, maar vormt ook een bedreiging voor verbanning door de hele Turkse samenleving. De Internationale Arbeidsorganisatie heeft de detentie van deze personen aan de kaak gesteld en heeft volgehouden dat dit is gebeurd zonder enig toezicht van de gerechtelijke instanties, zonder behoorlijk onderzoek en zonder het ‘beginsel van vermoeden van onschuld en rechten’ zoals vastgelegd in de IAO-verdragen.

De Turkse regering stelt dat de ontbinding van de Action Workers’ Union Confederation (Aksiyon-Is) en de daarmee verbonden vakbond te wijten was aan hun banden met de zogenaamde Fethullahist Terrorist Organization (FETÖ/PDY), die volgens de Turkse regering verantwoordelijk was voor de poging tot staatsgreep. De regering stelt dat Aksiyon-Is en zijn aangesloten vakbonden geen aanvraag bij de onderzoekscommissie hebben ingediend, omdat ze niet alle beschikbare binnenlandse kanalen en rechtsmiddelen hebben gebruikt.

Uit de bevindingen van de IAO-commissie blijkt echter dat het besluit en de bevoegdheid om de noodtoestand uit te roepen voor de ontbinding van deze vakbonden werd toegekend aan de Raad van Ministers, terwijl de beslissingsbevoegdheid bij het parlement zou moeten berusten. Deze machtiging stelde het uitvoerend orgaan in staat om decreten met kracht van wet uit te vaardigen in plaats van de gewone wetgevingsprocedures van het parlement. Daarom zijn nu alle binnenlandse kanalen voor het aanvragen van juridische wijzigingen komen te vervallen.

De IAO verklaarde dat personen die lid zijn van vakbonden die verbonden zijn met FETÖ/PDY volledig wettig waren krachtens artikel 2 van Verdrag nr. 87. Ze beweerden dat deze vakbonden waren opgericht en wettig functioneerden totdat de noodtoestand werd uitgeroepen. Daarom is het onwettig om werknemers te straffen omdat ze lid zijn van een vakbond zonder bewijs van betrokkenheid, een specifieke actie of zelfs maar weten dat ze mogelijke banden hebben met een terroristische organisatie. Aksiyon-Is stelt dat al deze ontslagen plaatsvonden vóór enig onderzoek en zonder een behoorlijk proces. Aksiyon-Is stelt verder dat geen van de gedetineerden de beslissing van hun ontslag mocht aanvechten bij een neutraal orgaan, wat in strijd is met artikel 8 van het Verdrag.

De Uitvoerende Raad van de Internationale Arbeidsorganisatie (IAO) van de Verenigde Naties dd 24 maart 2021, genummerd GB.341/INS/13/5/, concludeert dat de ontslagen met de wettelijke besluiten en de sluiting van instellingen in Turkije in strijd zijn met de internationale verdragen nr. 158 en nr. 87 en dus illegaal.

De AKP-regering van Erdogan wordt gevraagd deze onwettigheid recht te zetten. Hoewel er meer dan tien maanden verstreken zijn sinds het besluit, heeft de AKP-regering niet aan haar vereisten voldaan en heeft ze ook geen interesse getoond om het uit te voeren. De IAO moet haar besluit handhaven en druk uitoefenen op de AKP-regering, aangezien het onwaarschijnlijk is dat zij het besluit zelf zal uitvoeren als er geen toezicht wordt gehouden.

De uitvoering van het besluit van de raad van bestuur van de IAO is verplicht, zowel op het gebied van internationaal recht als op het gebied van Turks recht. De volgende petitie biedt een diepgaande manier om de oneerlijkheid ervan recht te zetten.

De petitie vraagt ​​de IAO om haar beslissing te handhaven en op te treden ten gunste van de uitvoering van de beslissing van de Raad van Bestuur neem even de tijd om de oorzaak en ondersteuning door te lezen. Draag bij aan de actie van de ILO en AKP-overheidsfunctionarissen door te ondertekenen.

 

Written by Mahnoor Tariq

Translated by Annemieke Rixt Van Der Meer    from [The decision of the International Labor Organization (ILO) following the failed 2016 coup in Turkey]

 

Referenties

Michael Rubin, (2017), ‘Did Erdogan stage the coup?’,  AEIdeas
David Lepeska, (2020), The ‘gift from god’ that crushed Turkish democracy, Retrieved from http://ahval.co/en-84353

Source URL: https://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/—ed_norm/—relconf/documents/meetingdocument/wcms_775695.pdf
Source URL: Human Rights Watch, https://www.hrw.org/news/2016/07/18/turkey-protect-rights-law-after-coup-attempt

 

[1] (Rubin, 2017)

[2] https://www.ilo.org/wcmsp5/groups/public/—ed_norm/—relconf/documents/meetingdocument/wcms_775695.pdf

Nuriye Gülmen: een zesjarige strijd tegen systematisch misbruik

Nuriye Gulmen

Bijna zes jaar geleden werd Turkije opgeschrikt door de vermeende poging tot staatsgreep op 15 juli 2016. Een dag na de poging stelde de Turkse regering snel de noodtoestand in en nam ze nooduitvoeringsdecreten nrs. 667-676 aan die voornamelijk gecensureerde media en journalisten, ,[i] maar breidde het bereik vervolgens uit tot duizenden ambtenaren, politieagenten, strijdkrachten, universiteitsprofessoren en personeel met naam in de bijlagen van decreet 679 op 6 januari 2017. [ii] Dit resulteerde in een totaal van meer dan 150.000 mensen die hun baan verliezen, toegang tot sociale diensten, hun bewegingsvrijheid wordt beperkt, hun leven bezoedeld door de beschuldiging van de regering dat ze betrokken waren bij de staatsgreep die zou zijn veroorzaakt door Fetullah Gülen, een Turkse geleerde-geestelijke die in zelfballingschap heeft geleefd in de VS sinds 1999 en die de aanklacht uit Ankara hardnekkig heeft ontkend.[iii]

Een van die personen die getroffen is in de nasleep van deze gebeurtenissen is Nuriye Gülmen, een voormalige Turkse professor in vergelijkende literatuurwetenschap aan de Selçuk Universiteit in 2012 en die, voorafgaand aan de poging tot staatsgreep, werd aangesteld als onderzoeksassistent aan de Eskişehir Osmangazi Universiteit in 2015.[iv] Gülmen is niet alleen een academicus, maar heeft ook een geschiedenis van activisme en juridische strijd tegen het misbruik van instellingen in Turkije als gevolg van een politieke rechtszaak na haar benoeming en zag haar 109 dagen vastzitten, waardoor haar studies vertraging opliepen en ze opnieuw werd opgenomen in Eskişehir.[v] De dag dat ze weer in haar onderzoekspositie werd benoemd, was de dag van de poging tot staatsgreep, wat leidde tot haar schorsing uit Eskişehir de volgende dag. Dit was te wijten aan de nieuwe decreten waarin haar werd beschuldigd, zoals duizenden met haar, van lidmaatschap van FETO, de zogenaamde organisatie van aanhangers van de verbannen Gülen die Erdogan en zijn regering ervan beschuldigden een terroristische organisatie te zijn. Dit leidde tot de volgende fase van haar activistische geschiedenis en sinds 9 november 2016, waarin ze had geprotesteerd tegen haar schorsing, eventueel ontslag, en hardnekkig elke dag vroeg om haar baan bij Eskişehir voor het Mensenrechtenmonument in Yüksel Street, Ankara, waar de Raad voor Hoger Onderwijs is gevestigd en die aan haar eisen moet voldoen. [vi] Gülmen legt uit dat dit een ‘revolutionaire traditie’ is die vastbesloten is aandacht te trekken en te krijgen wat je wilt, waarbij in dit geval wordt geëist een einde te maken aan de noodtoestand, zodat de revolutionaire democratische ambtenaren die werden ontslagen en ontslagen weer aan het werk konden gaan. zekerheid voor de 13.000 OYP-onderzoeksassistenten en het vragen van werkzekerheid voor alle onderwijs- en wetenschapswerkers. [vi] Gülmen begon haar protest grotendeels alleen, ze werd in totaal 26 keer gearresteerd, wat kan worden toegeschreven aan de toenemende aandacht van buitenlandse en binnenlandse toeschouwers die haar acties observeren, haar ervaring lezen op haar online WordPress-blog en uiteindelijk door CNN worden genoemd als een van de acht uitmuntende vrouwen van 2016 op haar 50e dag van protest. [viii]

Deze aandacht werd aanzienlijk vergroot na het decreet van 6 januari 2017 toen Gülmen werd ontslagen uit Eskişehir, wat ertoe leidde dat ze haar strategie naar een volgende versnelling verlegde door op 9 maart 2017 in hongerstaking te gaan. onderwijzer Semih Özakça, de vrouwen hebben de weerslag van de nooddecreten meegemaakt. [ix]  De grondgedachte achter de staking was dat verbale protesten de norm zijn in de activistische toolkit, die vaker wel dan niet genoeg aandacht van de autoriteiten krijgt, maar een hongerstaking is een krachtige actie die actoren die zich ermee bezighouden, plaatst met de ernstige gezondheidsproblemen. risico’s die op het spel staan, vergelijkbaar met wat Gülmen uitlegt als ‘noodzakelijk om het verzet naar een hoger niveau te tillen’ en ‘ze echt onder druk te zetten om actie te ondernemen’.[x]  Als reactie op de hongerstaking werd op 2 mei 2017 een aanklacht ingediend bij het 19e zware strafhof in Ankara, waarbij zowel Gülmen als Özakça werden beschuldigd van lidmaatschap van en betrokkenheid bij de illegale activiteiten van het Revolutionaire Volksbevrijdingspartijfront (DHKP-C), wat op zijn beurt leidde tot hun detentie op 23 mei 2017 in de Sincan-gevangenis in Ankara. [xi] De rechtbank vond het paar schuldig omdat ‘als ze niet werden teruggezonden, ze de rechtsgang zouden schaden’, een regel die lijkt tegenstrijdig gezien het gebrek aan bewijs in de ingediende aanklachten en wanneer beide docenten waakzaam blijven in het ontkennen van enige betrokkenheid bij DHKP-C tot het punt dat hun advocaat zelfs hun strafblad openbaar maakte als bewijs dat een dergelijke betrokkenheid niet bestaat en de inspanningen van de minister van Justitie tegengingen Binnenlandse Zaken Suleyman Soylu en het onderzoeks- en studiecentrum van zijn ministerie om te proberen de beschuldigingen te staven. [xii]

 

Er werd gevreesd dat beide leraren zouden worden geconfronteerd met verdere mensenrechtenschendingen, aangezien gevangenisbewakers en artsen wettelijk mogen ingrijpen en een hongerstaking beëindigen zonder de toestemming van de leraren. Ze kunnen ook ingrijpen wanneer ze bewusteloos zijn, zoals vermeld in artikel 82 van de wet op de tenuitvoerlegging van vonnis nr. 5275, wat als gevolg daarvan de vrijheid van meningsuiting zou schenden en waarschijnlijk zal leiden tot bij wrede, onmenselijke of onterende behandeling of bestraffing.[xiii] Tijdens een bezoek van de voorzitter van de Orde van Advocaten van Ankara, Hakan Canduran, en enkele van zijn collega’s, uitte Gülmen de benarde situatie waarin zij en Özakça zich bevinden, en vertelde Canduran dat ze ziet ‘het recht vervaagt net als [haar] spieren’ terwijl ze niet in staat is haar nek zonder hulp omhoog te houden, haar armen te bewegen of een pen vast te houden. Op zijn beurt zagen we Canduran de regering oproepen om een ​​einde te maken aan de hongerstaking door middel van maatschappelijke verzoening en te onderhandelen met degenen die onterecht zijn getroffen door de nooddecreten.[xiv] Medio 2017 diende het duo bij het Grondwettelijk Hof en ook bij het Europees Hof voor de Rechten van de Mens een verzoek in om een ​​einde te maken aan hun detentie omdat hun hongerstaking tegen die tijd duidelijke gezondheidsrisico’s met zich meebracht, maar beide rechtbanken wezen hun verzoek af omdat deze risico’s niet levensbedreigend waren en de juiste medische maatregelen waren getroffen om hen bij te staan ​​als dat het geval zou zijn. [xv]

De gezondheid van Gülmen werd uiteindelijk ernstig en tegen 26 september 2017 had ze haar overplaatsing naar een gevangenencel in het Numune-ziekenhuis gerechtvaardigd. Ze werd vervolgens op 1 december uit haar detentie vrijgelaten, toen het 19e zware strafhof haar veroordeelde tot 6 jaar en 3 maanden gevangenisstraf, maar haar vrijlating onder gerechtelijk toezicht mogelijk maakte. [xvi] Ondanks hun vrijlating bleven Gülmen en Özakça protesteren voor het Mensenrechtenmonument, maar moesten uiteindelijk hun hongerstaking beëindigen op 26 januari 2018, na de afwijzing van een regeringscommissie die was aangetikt om hun zaken te beoordelen, en in plaats daarvan probeerden hun inspanningen in de toekomst te concentreren op het binnenlandse rechtssysteem, waarbij ze benadrukten dat hun verzet niet was geëindigd en zou voortduren.[xvii]  Na 324 dagen in hongerstaking te zijn gegaan, had Gülmen een aanzienlijk deel van haar oorspronkelijke gewicht verloren, van 59 kilogram naar 33,8 kilogram, wat aantoont hoe serieus haar inspanningen waren om haar baan te behouden en haar rechten te respecteren.[xviii]

De volgende keer dat Gülmen in de schijnwerpers stond, was toen ze op 11 augustus 2020 opnieuw werd gearresteerd tijdens een politie-inval in het Idil Culture Centre in Istanbul op 5 augustus, een centrum dat wordt gerund door de linkse folkband Grup Yurum, waarvan de redenen onverklaard blijven.[xix] Later dat jaar werden Gülmen en andere collega’s van haar uit de Education and Science Workers’ Union (Eğitim-Sen) gezet vanwege hun imago als ‘Yüksel Resistanceists’ of verzetsstrijders in de publieke belangstelling. [xx] De laatste ontwikkeling was zo recent als 4 november 2021, toen het paar een klacht indiende bij het Grondwettelijk Hof, dat later hun beweringen verwierp dat de aanklacht van 2 mei 2017 hetzelfde bewijs gebruikte als een eerder onderzoek op 14 maart 2017, wat leidde tot tot hun arrestatie, maar werd vervolgens ontslagen en werden vrijgelaten onder gerechtelijk toezicht, wat aangeeft dat de aanklacht en detentie op 2 mei 2017 hun recht op vrijheid en veiligheid schonden, verder stellend dat de gerechtelijke autoriteiten die over de zaak beslisten, onpartijdig of onafhankelijk waren .[xxi] Het Hof verwierp hun zaak omdat de beweringen van Gülmen en Özakça geen concreet bewijs bevatten, dat hun geschonden rechten onaanvaardbaar waren om naar voren te brengen en dat ze niet alle binnenlandse middelen hadden uitgeput voordat ze hun vorderingen indienden.[xxii]

Wat duidelijk blijkt uit het gedurfde activisme van Nuriye Gülmen, is dat de regering van Turkije sinds 2016 honderdduizenden individuen onterecht heeft aangevallen op basis van argumenten die geen steek houden, en degenen die het meest getroffen zijn en besluiten zich te verzetten tegen de regeringsbesluiten. acties zullen te maken krijgen met aanzienlijke repressie door middel van detentie en juridische intimidatie. Broken Chalk roept de Turkse regering en de juiste autoriteiten op om haar acties ernstig te heroverwegen, waardoor duizenden mensen geen werkzekerheid meer hebben of de mogelijkheid hebben om het land te verlaten en werk te zoeken in het buitenland. Broken Chalk roept in het bijzonder op tot het herstel van onder meer Nuriye Gülmen en Semih Özakça, in hun respectievelijke banen op het gebied van onderwijs, en hun verwijdering heeft de toegang en kwaliteit van het onderwijs in Turkije zeker verminderd.

 

Door Karl Baldacchino

Edited by Erika Grimes

Vertaald door Karl Baldacchino uit  Nuriye Gülmen: A Six-Year Struggle Against Systematic Abuses

Sources:

[i] Grabenwarter, C. et al. (2017) ‘Draft Opinion on the Measures Provided in the Recent Emergency Decree Laws with Respect to Freedom of the Media’. European Commission for Democracy Through Law (Venice Commission). Available online from: https://www.venice.coe.int/webforms/documents/default.aspx?pdffile=CDL(2017)006-e [Accessed on 08/03/2022], pp. 3-4.

[ii] Decree-Law No. 679 (6th January 2017) ‘Measures Regarding Public Personnel’. Available online from: https://insanhaklarimerkezi.bilgi.edu.tr/media/uploads/2017/02/09/KHK_679_ENG.pdf [Accessed 08/03/2022], p. 1.

[iii] Jones, T. (2018) ‘Two Turkish Teachers End Almost 11-Month Hunger Strike’.  DW. Available online from: https://www.dw.com/en/two-turkish-teachers-end-almost-11-month-hunger-strike/a-42318478 [Accessed 08/03/2022]; Işık, A. (2017) ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like my Muscles’’. DW. Available online from: https://www.dw.com/en/in-turkey-hope-for-justice-is-fading-away-just-like-my-muscles/a-39482207 [Accessed 08/03/2022].

[iv] Halavut, H. (2017) ‘Interview with Nuriye Gülmen: ‘I Have More Hope Today Than I Did on the First Day’’.  5 Harliler. Available online from: https://www.5harfliler.com/interview-with-nuriye-gulmen/ [Accessed on 08/03/2022].

[v] Ibid.

[vi] Ibid.

[vii] Ibid.; see also Gülmen, N. (2016) ‘DİRENİŞİN TALEPLERi’. Available online from: https://nuriyegulmendireniyor.wordpress.com/2016/11/08/basin-aciklamasina-cagri/ [Accessed on 08/03/2022]; see also Wikipedia (2022) ‘Nuriye Gülmen’. Available online from: https://en.wikipedia.org/wiki/Nuriye_G%C3%BClmen#cite_note-18 [Accessed 08/03/2022].

[viii] Ibid.

[ix] Ibid.; see also Amnesty International (2017) ‘Urgent Action: Fear for Hunger Strikers’ Wellbeing’. Available online from: https://www.amnesty.org/en/wp-content/uploads/2021/05/EUR4463402017ENGLISH.pdf [Accessed on 08/03/2022].

[x] Ibid.

[xi] ‘Urgent Action: Fear for Strikers’ Wellbeing’.

[xii] Cumhuriyet (2017) ‘Criminal Record of Gülmen and Özakça, Declared ‘Terrorists’ by Minister Soylu’. Available online from: https://www.cumhuriyet.com.tr/haber/bakan-soylunun-terorist-ilan-ettigi-gulmen-ve-ozakcanin-adli-sicil-kaydi-748105 [Accessed on 08/03/2022]; see also NTV (2017) ‘Statements by Minister Soylu about Semih Özakça and Nuriye Gülmen’. Available online from: https://www.ntv.com.tr/turkiye/bakan-soyludan-aclik-grevi-yapan-nuriye-gulmenle-ilgili-aciklamalar,Jg2i0I634EyPWqK_cXdIbg [Accessed on 08/03/2022]; see also Milliyet (2017) ‘The Unending Scenario of a Terrorist Organisation: “The Truth of Nuriye Gülmen and Semih Özakça”’. Available online from: https://web.archive.org/web/20170813220846/http://www.milliyet.com.tr/bir-teror-orgutunun-bitmeyen-senaryosu-ankara-yerelhaber-2179760/ [Accessed on 08/03/2022].

[xiii] ‘Urgent Action: Fear for Strikers’ Wellbeing’; see also ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like My Muscles’.

[xiv] ‘In Turkey, Hope for ‘Justice is Fading Away Just like My Muscles’.

[xv] Armutcu, O. (2017) ‘The Constitutional Court Rejected the Appeal Against the Detention of Nuriye Gülmen and Semih Özakça’ Hurriyet. Available online from: https://www.hurriyet.com.tr/gundem/anayasa-mahkemesi-nuriye-gulmen-ve-semih-ozakcanin-tutukluluguna-yapilan-itirazi-reddetti-40503721 [Accessed on 08/03/2022]; see also Cakir, A. (2017) ‘ECHR Rejects Semih Özakça and Nuriye Gülmen’s Application’. Voice of America. Available online from: https://www.amerikaninsesi.com/a/aihm-semih-ozakca-ve-nuriye-gulmen-in-basvurusunu-reddetti/3969669.html [Accessed on 08/03/2022].

[xvi] Bianet (2017) ‘Nuriye Gülmen Released’. Available online from: https://bianet.org/english/human-rights/192100-nuriye-gulmen-released [Accessed on 08/03/2022].

[xvii] ‘Two Turkish Teachers End Almost 11-Month Hunger Strike’.

[xviii] Ibid.

[xix] Duvar English (2020) ‘Dismissed Turkish Academic, Known for Hunger Strike, Arrested Again’. Available online from: https://www.duvarenglish.com/human-rights/2020/08/11/dismissed-turkish-academic-known-for-hunger-strike-arrested-again [Accessed on 08/03/2022].

[xx] Yeni Bir Mecra (2020) ‘Critical Decisions in Eğitim-Sen: Nuriye Gülmen was Expelled’. Available online from: https://yeni1mecra.com/egitim-sende-kritik-kararlar-nuriye-gulmen-ihrac-edildi/ [Accessed on 08/03/2022].

[xxi] Duvar English (2021) ‘Turkey’s Top Court Rules Dismissed Educators’ Rights Not Violated’. Available online from: https://www.duvarenglish.com/turkeys-top-court-rules-rights-of-dismissed-educators-nuriye-gulmen-and-semih-ozakca-not-violated-news-59436 [Accessed on 08/03/2022].

[xxii] Ibid.

Mijn verhaal – 1

We kwamen drie en een half jaar geleden in Nederland aan. Dat was eind April 2018. We hebben in vier AZCs gewoond. Allereerst in Ter Apel, maar dat was maar voor tien dagen. Daarna verhuisden we naar Budel waar we drie maanden verbleven. Vervolgens naarGilze voor een maand. Daar hebben we ook ons interview met IND gehad. Als laatste kwamen we aan in het AZC in Leersum. Daar hebben we AZC bijna twee jaar gewoond. Onze kinderen gingen daar ook naar school. Daar hebben ze ook goed Nederlands geleerd. Mijn jongste zoon zit in groep 6, en mijn oudste zoon zit in de tweede klas van het Gymnasium. Het was echt moelijk om in de AZCs te winnen. Want we leefden met het hele gezin in een kamer. We deelden de keuken, badkamer en wc met andere gezinnen. Nu woon ik met mijn vrouw en twee zonen in onze huis in Bilthoven. Ik ben Turks van geboorte maar we woonden niet meer in Turkije sinds 2003. Ik heb als docent wiskunde en schoolleider in drie verschillend landen gewerkt: Ghana, Irak en Nigeria. Onze kinderen zijn in Nigeria geboren. We waren gelukkig v toen we in die landen woonden. We hebben geen probleem gehad met de mensen in die landen. Alle mensen hielden van ons.
Nu wil ik graag uitleggen waarom we hier zijn. En waarom we hier asiel gezocht hebben en waarom we onze familie en vrienden hebben achter gelaten. De paspoorten van onze kinderen waren bijna verlopen. De Turkse ambassade heeft de paspoorten van onze kinderen niet verlengd. Vervolgens werden de paspoorten van mijn vrouw en van mij geannuleerd of ingetrokken. Jullie zouden je af kunnen vragen wat daarvoor de reden was. Dat kwam omdat de school waar ik voor werkte bij de Gulen Beweging hoorde. De Turkse regering onder leiding van president Erdogan verklaarde de Gulen Beweging als een terroristische organisatie. Daarom werden onze passpoorten ingetrokken en de paspoorten van onze kinderen niet verlengd. De Turkse overheid ontvoert de docenten overal in de wereld. Het Ministerie van binnenlandse zaken zegt dat Turkse nationale inlichtingendienst meer dan 100 docenten uit 18 verschillende landen heeft ontvoerd.
We moeten iets doen om onze probleem op te lossen. Ik heb geprobeerd om naar andere landen te gaan waar er meer vrijheid en respect voor mensenrechten is. We konden geen visa voor andere landen krijgen. Als je met de scholen van de Gulen beweging werkt, dan je kan je geen visum krijgen. We hadden geen andere optie. De paspoorten van onze kinderen waren nog drie maanden geldig. We moesten iets doen voor dat de paspoorten zouden gaan verlopen. We probeerden naar Roemenië te reizen via Amsterdam met de KLM. Het werkte. We kwamen op Schiphol aan en dan hebben we gewacht om zo onze volgende vlucht te missen. Daarna gingen we naar de politie op Schipol, vroegen we voor asiel aan.
De periode van wachten in de AZC’s was erg lang. Ik vond dat ik iets moet doen. Ik heb veel e-mails naar scholen verstuurd. Maar helaas kreeg ik altijd een negatieve antwoord. Ze zeiden ‘sorry’ omdat ik geen statushouder was. Ik probeerde om Nederlans les te krijgen maar dat was echt duur voor mij. Ik heb drie verschillende ICT opleidingen gedaan. Dat waren Data Science, Full Stack Web Developer and Microsoft Azure Cloud Enginner. Na mijn opleiding deed ik mijn stage bij Fujitsu. Gelukkig bood Fujitsu mij een vast contract aan. Dat heb ik aangenomen. En nu werk ik alweer meer dan een jaar als systeem-engineer bij Fujitsu.
Ik ben lid van Broken Chalk en Amnesty International als vrijwillegers.